Saturday, October 02, 2010

PROSZKI


Wielką karierę medialną robią ostatnio proszki. Najpierw były proszki Prezesa, przez które nie wiedział co czyni, a teraz nie może sobie przypomnieć, że przegrał wybory. Razem z proszkami Prezesa pojawiła się fala materiałów o tzw. dopalaczach. W języku potocznym (i w filmach z serii; zabili go i uciekł) ciągle jeszcze dość dobrze trzymają się tzw.prochy. Czym się różnią prochy od proszków? Tego jakoś jeszcze media nie zgłębiają. Nasze zdrowe społeczeństwo, które pod wpływem alkoholu zabija się nawzajem z wynikiem kilku wojen w Afganistanie na kwartał ( a czasem na weekend) pikietuje sklepy z tzw. dopalaczami. Pewnie słusznie, dużo wiarygodniejsze byłyby to pikiety gdyby ustawiały się także pod monopolowymi? Ale pewnie chodzi jak zwykle o świętą walkę z obcym!
Od kilku tygodni tyram i tyram nad książką etnobotaniczną ale ostatnie dwa tygodnie to była już naprawdę orka! Jutro kończę wreszcie roboczą wersję książki i dostała wreszcie swój tytuł; ZIELNIK PODRÓŻNY - ścieżkami roślin w Karpaty i na Bałkany. No, teraz się zacznie; wszyscy się będą na etnobotanice znali, wszyscy będą mieli po kilka brudnopisów i to nie takich książek... w szufladach... Ale co tam, chciałem to napisałem.
Ale nawet pisząc o roślinach natknąłem się na dość niezwykły proszek... Robi się go z kory świerka, wysuszonej starannie na słońcu i przy ognisku. Proszek służy do dyskretnego testowania; czy nie mamy do czynienia z czarownikami, którzy tylko popsuć umieli, a naprawić nie dawali rady. Test był bardzo prosty; dosypać proszku do herbaty i czekać. Jeżeli delikwent bedzie wse pierdział i nie ma siły powstrzymać to w dupie to wiadomo: czarownik kiepski!
Jak się tak wsłuchać w telewizyjne rewelacje to zaraz się wie; ktoś testuje proszek (ze świerka), bo sami prowadzący chyba pozostają w tym względzie tradycjonalistami.
Na mojej focie z Muzeum Marcepanu pod Budapesztem - marcepanowy Amanita muscaria, a pod nim wesoła gromadka z czasów kampanii bez udziału świadomości Prezesa. Takim marcepanem można się zajadać i nic nam nie grozi! Oto moc etnobotaniki!

Tuesday, September 21, 2010

BUDDAPEST


Wróciliśmy właśnie z kilkudniowej wyprawy do Budapesztu. Z różnych powodów odbyliśmy ją starym szlakiem z Krakowa i Zakopanego przez Liptów i dalej przez Banską Bystricę, Zvolen i do Dunaju pod Estergomem... W jedną i drugą stronę jechaliśmy pociągami i autobusami (naliczyłem 6 przesiadek!)od wczesnego ranka do około 21-szej wieczorem bo niechętnie podróżujemy nocą, a taką trasę przekimać to byłoby świętokradztwo! Notes pęka od zapisków, karta w aparacie wypełniona 0101 - kodami obrazów z podróży, nowe płyty już brzmią w tle... i pewnie będzie jeszcze o tym nie raz. Tym bardziej, że tego typu podróż jest jak silny środek ...no niech będzie wykrztuśny; opuszczają człowieka te złogi złych emocji na widok wąsów pana Śniadka, oszalałych obrońców krzyża, zaślepienia i egoizmu Jarosława K. i nieskrępowanej niczym arogancji kleru... Czym bliżej biogeograficznego regionu panońskiego, tym ta ciężka od zaciemnień umysłu flegma opuszcza ciało sprawniej. Ale ogólna konstatacja z podróży do jednej z naszych starych stolic jest taka: skoro Polska jest pępkiem świata i wszystko jest tutaj znakomite; to dlaczego od zawsze musimy jeździć do Budapesztu po coś? Jak nie po kiełbasę i wino, to na koncerty rockowe, po płyty i po wino, a teraz aby wysłuchać nauki Dalai Lamy, bo u nas poza public talk wyjść jakoś nie możemy. A wyjść nie możemy, bo u nas najważniejsza jest polityka i dlatego Węgrzy mają nauki buddyjskie z pierwszej ręki a Budyniów gonitwy za Zakajewem. Do Budapesztu warto też pojechać aby przypomnieć sobie jaki smak mają pomidory, ogórki, brzoskwinie, winogrona, zwykła cebula... bo u nas dotujemy wszyscy tzw. rolników i mamy w zamian pomidory ze szklarni bez smaku i ogórki odmiany; styropianowy polski. A Węgrzy mają przecież wiele swoich kłopotów i nic tam nie jest łatwiejsze niż tutaj. Mają też swoje strachy, fobie i fioły ale przy tym także te wszystkie dobre rzeczy o jakich było wcześniej.
Około 22 tysięcy ludzi (!) przez dwa dni; pilnie, spokojnie i z dużym oddaniem słuchała nauk Jego Świątobliwości XIV Dalai Lamy i nie widzieliśmy jakiegoś szału,zawrotów głowy i ezoterycznych uniesień. Takie rzeczy to... pod krzyżem na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie...
Podróż nad Dunaj, przez Karpaty i suche wzgórza panońskie aby uczyć się od Dalai Lamy ma niepowtarzalny smak!
Przed wyjazdem do Budapesztu poruszyła mnie świetna akcja fotograficzna Bogdan K. i cubiculum obscurum zbudowane na chwilę w Starym Sączu. Na focie widać jak obraz miasteczka wyłonił się na ścianie wielkiej camera obscura!

Thursday, September 16, 2010

CUBICULUM OBSCURUM


Siegfried Zieliński w swej Archeologii mediów przypomina kilku świetnych gości, którzy wykiwali kościelny nadęty budyń w pięknym stylu. Jednym z nich był niejaki G.B.Porta. Giovan Battista della Porta w swej pracy Magia Naturalis z 1558 roku opisał "jak można by w ciemnościach zobaczyć to, co na zewnątrz jest oświetlone przez słońce, a mianowicie we właściwych kolorach". Ze swej sypialni (cubiculum) wykonał wielką camera obscura i zobaczył to, co na zewnątrz tyle, że do góry nogami. Dzisiaj w Starym Sączu, Bogdan Kiwak z niewielką grupką współpracowników poszedł o krok dalej; z pomieszczenia Galerii zbudował camera obscura i wykonał nią wielkie fotografie otworkowe. Zobaczenie całego rynku z kamieniczkami, domami, ulicami i ludźmi na ścianie wyciemnionej Galerii i uświadomienie sobie, że cały ten obraz wlewa się do wnętrza przez otwór o średnicy 2,5 mm wywiercony w blaszce z puszki po czymś tam... to bezcenne. Gadaliśmy wiele razy o wielkich kamerach otworkowych ale to już nie było gadanie, to była fantastyczna akcja! Wszystko to dzieje się w ramach piątego już Festiwalu "Widzi Się."
Skoro już jestem przy sukcesach to jeszcze jeden; Kasia Gierszewska, której foty często pokazuje na blogu została nagrodzona za muzyczny film zwany potocznie videoclipem. Nie dość, że go zrobiła to jeszcze w nim śpiewa. To kraj, w którym wszystko musi się zrobić samemu. Konkurs to słynny Yachfilm, który bardzo ceniłem do chwili kiedy Waglewscy nagrodzili samych siebie... siedząc jednocześnie w jury i na ekranie... Może coś się tam od tego czasu zmieniło?
Na focie z dzisiejszej akcji Bogdan i Ania w trakcie działań wewnątrz cubiculum obscurum!

Monday, September 13, 2010

REPAIR


Tak brzmiał tytuł zakończonego dwa dni temu Festiwalu Ars Electronica w Linzu. Opasłe tomisko rozbudowanego katalogu zawiera m. innymi Repair Manifesto i hasełko: Stop Recycling. Start Repairing. Manifest zawiera 11 idei i podpisany jest przez Arne Hendriks i Joanne van der Zanden czyli Platform21. Najbardziej podoba mi się punkt 7: To repair is to discover...to prawda! Chyłkiem odniosłem plastikowe butelki i metalowe puszki do pojemników, w których są segregowane w celach recyclingowych.No więc wstyd. Ale w innych sprawach jestem na bieżąco: spodnie połatane, buty podklejone... A wy?
W krakowskim zoo jest kilka szympansów i jeden z nich bardzo rozrabia, przegania współtowarzyszy i tłucze ich kartonowymi pudłami. Nie wspomnę już o grymasach, krzykach i świdrujących oczkach! Nieco kontrowersyjny ale dla mnie świetny biolog - Desmond Morris (autor obowiązkowej książki Naga małpa) opisywał takie zachowania jako sposób na wymuszanie posłuchu. U Morrisa szympans chory na władzę wali w kartonowe pudło i w ten groteskowo głupi sposób udaje mu się zwrócić uwagę otoczenia i nastraszyć (a może tylko zniechęcić) ewentualnych konkurentów. Szympans taki prześladuje na wszelki wypadek wszystkich; małpią młodzież, dzieciaki, staruszków i tych kilku zajętych innymi sprawami lub szukających spokoju. Morris dowodzi, że nasze zachowania stadne nie zmieniły się aż tak bardzo i grzmocenie w puste kartonowe pudło jest tradycyjnie małpią strategią używaną ciągle przez ludzi.W świetle tego poglądu można zrozumieć dlaczego na upiornego szympansa bywalcy zoo mówią Prezes.
Są jednak rzeczy i ludzie, których zreperować się nie da.
Dobrnąłem do końca szkicu mojej książki i wyszło XV rozdziałów. Teraz zaczyna się etap końcowy czyli poprawki, uzupełnienia i literatura. Tej ostatniej ma nie być zbyt wiele ale książka to książka. Czasem mam ochotę wyrzucić wydruki ale uzbrojony w Repair Manifesto nie poddam się tak łatwo.
Skończyły się wakacje i wracamy do grania regularnych koncertów. Najbliższy jest 24-go września w klubie Ptasiek na krakowskim Kazimierzu. Jeszcze nie sezon, jeszcze studenci nie grasują po klubach ale wieczory już trochę chłodne i czas na dźwięki dobry.Fota Kasi pochodzi z koncertu w Warszawie i jest trochę spreparowana. Była tak czerwona, że powinno się ją wyrzucić ale Kasia postanowiła ją naprawić. Mnie się podoba, no i jesteśmy na czasie.

Monday, September 06, 2010

WINDOWFARMS PROJECT


Po trzech dniach pisania po 10-11 godzin, zasiadłem od rana do komputera i około 15-stej poczułem się dość dziwnie. Trochę się przestraszyłem i wyszedłem z domu się przewietrzyć ale wszystko wyglądało jak sceny z Matrixa... Kupowanie pomidorów niespodziewanie stało się dość trudne i jak z surrealistycznego filmu. Czy był to już cyber-odlot czy tylko zmęczenie? Problem w tym, że nie czuję się specjalnie zmęczony i chętnie pisałbym bez przerw nawet następny tydzień. Zbieranie notatek, szukanie zapamiętanych gdzieś myśli i formowanie tekstu jest fantastycznym zajęciem.
A. do dzisiaj biegała po Linzu i donosi, że fest. Ars Electronica był znowu bardzo interesujący! Już wertując program zorientowaliśmy się, że będzie sporo muzyki ale także nowego podejścia do ekologii. Zobaczcie na niby prosty projekt Britty Riley z USA nazwany The Windowfarms Project. Uprawy hydroponiczne w oknie mieszkania to niby nic takiego odkrywczego... ale w tym projekcie bierze udział 14 000 osób i każda robi to nieco inaczej, eksperymentuje z innymi roślinami o czym informuje społeczność "okniarzy"!
Od kilku dni zabawiamy się iPadem i jestem zachwycony. Myślałem, że moja odporność na tego typu nowości jest spora ale w tym wypadku poległem! Już rozumiem to budyniowe gderanie i wyśmiewanie się z jabłkowego cacka. Kiedy się go odpali i zaczyna nas czarować czuje się, że to powiew nowego czasu i że nie będzie to czas, w którym będzie się liczyć żałosne buczenie Śniadków, Guzików i Wielkiego Depozytariusza wartości narodowych. Najbardziej podoba mi się to, że ma tylko jeden i to malutki przycisk oraz to, że przeciągając dwoma paluszkami po ekranie powiększamy według woli każdą fotę i tekst. A pamiętam jak Tomek B., który mieszka od kilku lat w NYC i robi tam ciekawe rzeczy, miał na monitorze swego komputera nalepiona kartkę z napisem: "nie dotykać paluchami!". Ktoś poobserował, pomyślał i napisał plan: dotykać monitor paluchami i tylko monitor! Bajer w postaci przewracania stron palcem, jak w książce "na realu" ale bez stylowego poślinienia jest niby efekciarski ale... ba! To Coś, bo nie jest to laptop ani nic co dotąd znaliśmy, można włożyć do specjalnego pokrowca czy raczej etui. I niestety nawet tego ubranka nie będziemy w stanie "uszyć" jeszcze długo. Bo nie wystarczy tym razem gruby materiał i rzepy... Ej boy!
Na focie A. uchwyciła całkowicie odosobniony, nieoczekiwany, zaskakujący dla mnie samego ale całkowicie spontaniczny moment zauroczenia technologicznego. To zauroczenie kończy się później jak to opisałem na wstępie - ale o tym nie wiedziałem w tej radosnej chwili.

Monday, August 30, 2010

GOOD VIBRATIONS


UWAGA: Tytuł nie nawiązuje do dzisiejszego święta Solidarności i spokojnie można czytać dalej.
Dla relaksu robię sobie notatki na temat thereminovoxu. Okazuje się, że w Moskwie od kilkunastu lat istnieje laboratorium nowych praktyk i form artystycznych o nazwie Centrum Teremina. To dość interesujące zważywszy, że tereminovox powstał w Petersburgu, a Leon Theremin (vel Lew Siergiejewicz Termen albo: ze dwie inne wersje pisowni nazwiska)mimo pokazu urządzonego dla samego W.I. Lenina na Kremlu pofatygował się do USA, na stałe. Mimo masowego odbiorcy w postaci milionów chłopów i robotników, która wykończyła gnębiące ich siły i rozkwitła w komunistycznej ojczyźnie, brzmienie thereminovoxu do historii muzyki popularnej weszło za sprawą utworu Good Vibrations zespołu Beach Boys. To dość pokręcone ale daje do myślenia. Coś jak ratownicza akcja Dody dedykowana Nergalowi. Wiele wpływowych (niegdyś chyba bardziej?) środowisk pewnie czuje sie nieco zaskoczonych rozwojem sytuacji?! Już byli przekonani, że kilkanaście lat działania tzw. muzyki chrześcijańskiej i opluwania od zboczeńców i sekt każdego, kto nie ma blond dredów... da inny efekt! A tu masz! Podoba mi się reakcja na akcję Dody i sytuację Nergala i innych chorych ludzi. Aż strach pomyśleć jaki byłby wynik rywalizacji gdyby Doda zechciała się kiedyś ścigać z datkami na tacę... Czasem budyń musi ustąpić. Chwalcie Pana!
Jeżeli chcecie brać udział w pomocnych, pozytywnych i słabo kościelnych akcjach zobaczcie na BuddhaBadges! To ciekawy i mało mesjanistyczny pomysł.
Wczoraj na Wolnicy w Krakowie kupowaliśmy serki, czosnek i chleb o smaku chleba (co nie jest normą i oczywistością). Niestety musieliśmy zobaczyć i usłyszeć monstrum w postaci zespołu Rzoz z Zakopanego. Facet objawił, że to "góralska poezja śpiewana z nutką rocka" i co powiedział to zrobił. Podziwu godna konsekwencja! Wokalista śpiewał i grał w wysokiej czapie "hetmana zbójników" i w całym tym wymyślnym ubranku co mi się zlewa uparcie z komuną... Zawsze był taki jeden obok sekretarzy PZPR, a dalej stali górnicy, hutnicy oraz chłop i baba w przebraniu. Czasem byli tam też stoczniowcy ale to dzisiaj nie wypada chyba przypominać? Z tego towarzystwa tylko chłop i baba ma Krus a reszta ma pana Śniadka na utrzymaniu, i nabiera się na to ochoczo. Jako dzieci kochaliśmy górników bo z pomocą tuszu, kartki papieru i spinacza można było szybko zrobić ich galowe nakrycie głowy na tzw. pracach ręcznych i się "pani" musiała odczepić. Rzoz sypał takimi tekstami, że wiem chyba jaka gwiazda zabłyśnie jesienią na folkowym niebie. Zakopower się już grania w reklamie nie doprosi, teraz będzie "robił w reklamie" Rzoz.
Kilka ostatnich dni to pasmo porażek organizacyjnych i finansowych, które są od dawna spodziewanym efektem mojej naiwnej wiary w deklaracje osób, które wypełnia budyń po dziurki w nosie! Wiem, wiem - jestem sam sobie winny itd. Ale co z wiarą w ludzi, w dawanie szansy, w "nie dzielenie", w "nie wrzucanie do jednego worka", co z nadzieją na zmianę? Ratuję się przed melancholią rozważając intrygującą myśl Arne Naessa, norweskiego filozofa i twórcę filozofii ekologicznej: " relacje wewnątrz Ja są ważniejsze i bogatsze od relacji międzyludzkich".
Na mojej focie z tundry - siewka złota, ptak w Polsce wymarły ale mający się całkiem dobrze za Kręgiem Polarnym. Już kiedyś o niej pisałem ale odpocznijmy chwilę od relacji międzyludzkich!

Saturday, August 28, 2010

PUSZCZA


Mam już ponad sto stron książki! Szperam po stosach notatek, wycinków, książek i zapisków z podróży. Znalazłem taki fragmencik; szlachta na sejmikach wytykała królowi, że zamiast państwem się zajmować, "gra tylko w piłkę, buduje piece (alchemiczne) i alchemią się bawi". Potępiające mowy nadwornych kanznodziei w rodzaju ks. Piotra Skargi pozostawało bez echa. To nie jest cytat z błazenad p. Cymańskiego czy innych jedynie prawych i prawdziwie sprawiedliwych ale z interesującej pracy o Michale Sędziwoju, słynnym alchemiku, który w swoich czasach był w Europie tak sławny jak Mikołaj Kopernik. Sędziwój aka Sendivicius urodził się pod Nowym Sączem, trochę posiedział w Pradze u Rudolfa II, trochę w Krakowie w wawelskiej pracowni alchemicznej u króla Zygmunta III, sporo czasu spędził w Niemczech... reszta jest mocno tajemnicza. Napisał m.innymi dzieło: Novum Lumen Chymicum wydane w kilku językach, które doczekało się 30 wydań! Podobno w Nowym Sączu pojawia się do dzisiaj ale tylko w noc sylwestrową. Ja go rozumiem i myślę, że to całkiem wystarczy. Co ma Sędziwój aka ... do etnobotaniki? Całkiem sporo. Przeczytacie książkę to się dowiecie... Skoro jestem przy cytatach to jeden bardzo aktualny. Na pytanie dziennikarki DP jaki jest ideał artysty zajmującego się najnowszą muzyką, prof. Jan Pilch z AM w Krakowie, mówi tak:..." Charyzmatyczny, mający coś do powiedzenia. Nie traktuję muzyki w kategorii cyrkowej: sprawności i biegłości; chcę słuchać tych, których przekaz mnie poruszy, wzbudzi emocje. Jeżeli ktoś gra tylko dźwięki, to mówi niezrozumiałym językiem i przestaję go słuchać." Prof. Jan Pilch to jeden z nielicznych jasnych punktów na mapie muzycznej konsekwencji, wyobraźni, aktywności i niezależności. Z takimi kryteriami pewnie obleje 80% studentów AM i będzie wreszcie spokój z grającymi tylko dźwięki?!
Pojawiają się filmiki z naszej akcji ulicznej: Thereminovox Interactive Instalation Project (mam nadzieje,że w tytule jest dość wieloznacznych określeń aby zainteresować środowisko?)ale zasadniczy zbiór krótkich ujęć jeszcze się produkuje. Z filmików polecam też interwencyjny materiał o Puszczy Białowieskiej i samą akcję Greenpeace.
Na focie Bogdana K. muzycy z Beskidu Żywieckiego w lesie mikrofonów. Jak dla mnie są charyzmatyczni, mający wiele do opowiedzenia, nie grający jedynie dźwięków i dalecy od cyrkowej biegłości! Za dwa tygodnie wchodzę do studia aby opracować nagrania tych świetnych starszych panów i napiszę o Nich więcej.

Monday, August 23, 2010

HYBRID ECONOMY


Po świetnej książce pt. Wolna kultura, która nie została chyba przyswojona przez naszą "branżę" muzyczną, jest dostępne tłumaczenie innej, ważnej pozycji Lawrence'a Lessig'a pt. "Remiks. Aby sztuka i biznes rozkwitały w hybrydowej gospodarce". Książka wydana została w USA w 2008 roku, jesteśmy więc (możemy być?) na bieżąco...
Każdy kto walczy z piractwem w muzyce (sztuce) powinien wiedzieć coś o idei Creative Commons jako innym sposobie myślenia o prawach autorskich i o tym jest Wolna kultura. Lessig poszedł dalej i opisał jak stare nawyki myślowe plus brak rozsądku powoduje, że blokuje się nową twórczość, nowe firmy i cenne relacje pomiędzy ludźmi. Kultura funkcjonuje nie tylko w gospodarce komercyjnej ale i innego typu gospodarce i relacjach dzielenia się: " Nie jest tak, że istnieje tylko gospodarka komercyjna, która mierzy dostęp według prostych miar ceny, ale także gospodarka dzielenia się, w której dostępu nie reguluje cena, lecz skomplikowany zbiór relacji społecznych. Te relacje społeczne nie są proste. Prostota ceny je wręcz obraża. /.../ " w wielu przypadkach dołączenie pieniędzy do wymiany jest po prostu zabójcze. Nie dlatego, że ludzie są przeciwko pieniądzom (oczywiście). Powodem jest natomiast to, że ludzie, jak ujął to filozof Michael Walzer, żyją w zazębiających się sferach społecznego porozumienia. To, co w niektórych sferach jest dopuszczalne, w innych jest ewidentnie niewłaściwe".
Trochę się zdziwiłem kiedy na odwrocie karty tytułowej "Remiks" przeczytałem: Copyright C Lawrence Lessig, 2008 All rights reserved ! Przypomniała mi się, okładka książki No logo; skrócona do mocnego logo i doskonale rozpoznawalna w księgarniach. My rozważamy aktualne sytuacje, myślimy i podejmujemy decyzje. Stosujemy pomysły Lessiga, może i On kiedyś dołączy - także poza Internetem?
Na fotach Bogdana swobodna sesja Karpar Magicznych, Jeffa Gburka, Radia Samsara, Mirka -theremira- Badury, Ramunasa Jarasa i Konrada Gęcy.

THEREMIR


Filmowa opowieść Avatar ma dla mnie specjalne znaczenie, gdyż alternatywne osobowości zaczynają być naszym chlebem powszednim... Ostatnie pięć dni to: poważna robota w rządowej agencji ochrony środowiska, pisanie kolejnego rozdziału do książki "etnobotanicznej", bardzo intensywna praca w górach z ekipą filmową Andrzeja Załęskiego i Adama Wajraka, granie z nowym składem Cybertotem i sesja nagraniowa źródłowej muzyki z Beskidów czyli rola producenta muzycznego. Pomijam kilka pomniejszych "avatarków" typu: organizator, negocjator, pacyfikator i Mahakala porządkujący vel załatwiacz wszystkiego... Pierwszego swojego avatara pomijam ze względów proceduralnych i taktycznych.
Drugi avatar skupiony był nad barwnymi dziejami niejakiego brata Cypriana z Czerwonego Klasztoru. Facet, nie dość, że około 1770 roku ...latał na lotni z Trzech Koron w Pieninach to jeszcze wykonał zielnik, który jest jakimś całkowitym rarytasem z tysiąca powodów. Nasze intuicje co do tego, że Czerwony Klasztor był jednym z węzłów siatki geografii oporu czyli leżał na szlaku alchemików, potwierdzają się w kilku wątkach znalezionych w zielniku. Warto zacząć dbać o kościoły i klasztory bo można je czytać jako oznaczenie miejsc ważnych dla pacyfikowanych przez Chrześcijaństwo kultur i ludzi oraz jako zakamuflowana sieć informacyjna i zaplecze z pracowniami, darmowym wyżywieniem, dyskretnymi samotniami o całkiem gustownej architekturze. Taki braciszek Cyprian, bez pełnych święceń zakonnych, w 14 lat po wydaniu pierwszych dzieł Karola Linneusza miał już do nich dostęp i opanował je w doskonałym stopniu. Przypominam, że Linneusz to uczony ze Szwecji, któremu zawdzięczamy system nazewnictwa roślin, który w botanice jest aktualny także obecnie. Linneusz z kolegą, niejakim Celsjuszem kombinowali też skale do termometrów i była to niezwykle barwna postać.
Trzeci mój avatar spełniał rolę tubylczego przewodnika po miejscach, siedliskach, zwierzętach i roślinach jakie zyskają medialny byt dzięki świetnej robocie ekipy Andrzeja Z. (też Jego kolejny avatar...) i Adama W. Poza wskazywaniem dzidą wymienionych medialnych tematów, chyba udało mi się trochę przekonać o tym, że Karpaty nie zaczynają się i nie kończą na Tatrzańskim Parku Narodowym. Podobno, niedźwiedzie w TPN, mają wypalone futro na ..pach od ilości fotek i filmów jakie im się tam robi...
Czwarty avatar to organizacja i muzyczny udział nowego składu Cybertotem: Anna Nacher - vocal, Mirek "theremir" Badura - thereminovox, Ramunas Jaras - klarnet, generatory z San Diego, CA..., Konrad Gęca - drony, beaty, szumy, dub-y,field recordings, i mój avatar na trąbce... Ten skład plus Jeff Gburek - gitara, Radio Samsara - didjeridu, ballophon, drumle, djembe, głosy.... dokonało bardzo interesujących nagrań improwizowanych setów. To był naprawdę mocny kawał muzyki: mój avatar i ja mówimy wszystkim: Gassio!!! W ulicznych graniach Cybertotem: Thereminovox Interactive Instalation Project, jakie miały miejsce jako działania towarzyszące Festiwalowi Karpaty Offer wziął udział także Bogdan Kiwak ze swoją ekipą w postaci wielkich, ruchomych walców oklejonych wielkoformatowymi wydrukami fotografii otworkowej... Mocna jazda i tego na festiwalach piwowarskich i coca-colowych nie zobaczycie. No i to była akcja / muzyka w nurcie free form a nie jakieś wioskowe cyrki w rodzaju męskiej muzyki pacyfikującej medialnie miasta i wsie, która jak napisał zachwycony pan redaktor Armata w GW : "promowała także sztukę". Tyle, że to się nie nazywa sztuka tylko kufel.
Ostatni z aktualnych avatarów to producent muzyczny. Dwaj starsi panowie z Beskidu Żywieckiego pokazali jak naprawdę wyglądała muzyka góralska z polskiej części Karpat (nie licząc z wiadomych względów drugiego wielkiego źróła jakim była / jest Huculszczyzna). Miodzio ...ale o tym osobno, bo warto! Będzie z tego materiału druga część wydawnictwa płytowego - Monografie instrumentów karpackich. Słuchanie tych ludzi daje wytchnienie i tyle radości! Jest jak powiew zimnego wiatru z tundry w naszym dusznym klimacie. Jest też to realna ale marginalizowana rozmyślnie alternatywa wobec mega fabryk festiwalowych, folk z komfiturą, folk z poważką, folk z piwkiem, folk z tańcem brzucha, filharmonia folkowa, folk męska muzyka, folk bracia i synowie... A najbardziej się dziwię tym, którzy wpychają bezmyślnym gwałtem filharmoniczną estetykę w górskie krajobrazy, zapach ziół, owczych gówien i setki lat tradycji. Ej jurorzy, jurorzy! to wasza wina, troche rozumu by się przydało! Ruch myśli nie zabija! Jesteście jak przybysze z prowincji - rozdziawione gęby bo schody się w galeriach ruszają. Fajne są! To wybudujmy je na Rysy, może? Będzie zajebiście.
Na focie Bogdana: Cybertotem: Thereminovox Interactive Instalation Project.
Dziękuję Maćkowi Frettowi (Job Karma) za pożyczenie ciemnych okularów!

Monday, August 16, 2010

NAUKA SZTUKI


Kilka ostatnich dni minęło mi na pisaniu. Etnobotanika powoli nabiera ciała i zdecydowałem się na pierwszy wydruk tego co jest. A jest szkielet, kilka smakowitych miejsc i dziury z hasłowym tylko wypełnieniem. Ale to już coś, a z każdą godziną przy laptopie, nabiera kształtu. Na chwilę odłożyłem szkic o tundrze, bo pisaliśmy z A. dwa teksty do krakowskiego pisma Fragile. Poza tym A. napisała tak dobry tekst o joiku, że moje dalsze plany pisarskie są pod znakiem zapytania... Burze, upał i krzyżowcy są nieznośnym elementem codzienności. Oglądaliśmy pierwszą telewizyjną relację z udanie zainicjowanej Tymczasowej Strefy Autonomicznej w Warszawie. Chodzi mi o to co tivi określała jako happening (miało to przykryć zagubienie mądralińskich dj z tvn) czyli manifestację kilku tysięcy ludzi nie kierowanych przez nikogo. Redaktorzy nerwowo szukali "kogoś kto za tym stoi" i dziwili się, że w tłumie nie obowiązuje jedność pogladów. Biedacy! Gratulacje dla Strefy za to, że była i za to, że nie zdążyła jej przejąć ani Krytyka Polityczna (mimo wysiłków pani Kazimiery Sz.) ani też tzw. lewica. Czas zawiłych dyskusji się kończy, nie chce mi się wysłuchiwać kolejnych bajań o "haniebnych" zachowaniach, które jak zepsuta kataryna wygłasza Wódz przy każdej okazji, mam odruch wymiotny na sam widok p. Maciarewicza i całego tego dziadostwa. Biskupi zaczynają używać tak pokrętnego języka, że chyba sami już się w nim gubią i widać koniec pewnej, przydługiej już, męczacej i sporo kosztującej nas wszystkich epoki. Na szczęście nie wszyscy zajmują się krzyżem i w Muzeum Narodowym, mogliśmy wreszcie oglądać kilka prac pani profesor Magdaleny Abakanowicz. Od zawsze byłem pod silnym urokiem prac Abakanowicz i gdybym miał wymienić trzy podstawowe obszary inspiracji dla mojej muzyki to Jej prace byłyby pośród nich. Abakanowicz zapisała też kilka bardzo cennych dla mnie myśli. Jedna z nich opisuje Jej doświadczenie z nauką sztuki. Po swoich doświadczeniach widzę, że to nie dotyczy tylko "nauczania" sztuki... Abakanowicz; "Nauka sztuki była strasznym rozczarowaniem. Okazało się od razu, że moja wyobraźnia nie daje sie nagiąć do obowiązujących reguł i przepisów, ze moja skóra jeży się wobec uprawianej estetyki, że wreszcie modne filozofie nie dają się pogodzić z moją własną. Było mi źle. Byłam złą studentką. Chciałam czym prędzej skończyć studia i uciec od tych wszystkich ustabilizowanych kierunków, od ludzi, którzy wydają recepty, z góry wiedząc, jaka sztuka być powinna, i bezbłędnie odróżniając, co dobre, a co niedobre. Uciec można tylko w siebie, w jedyność własnej świadomości, w konkret własnej egzystencji. Ucieczka trwa do dziś".
Wystawa prac Abakanowicz pozwala na zaczerpnięcie powietrza i wyrwanie się na moment z fal cuchnącego budyniu. Luksus obcowania z anty-budyniowymi obszarami myśli (coś jak maska tlenowa w zadymionym pomieszczeniu) przynosi także lektura "Archeologii mediów" Siegfrieda Zielinskiego. Noszę książkę przy sobie i może pozwoli mi przebrnąć przez kilka najbliższych dni? Wiele myśli autora i ciągła inspirująca prowokacja wyobraźni powoduje przyspieszoną anihilację budyniu mentalnego. Zabudynione arterie oddychają z ulgą i można na chwilę odpocząć od krzyża, dochodzeń, sztucznej mgły i tajnych laserów wymierzonych w Polskę.Szkoda tylko, że książkę, w odróżnieniu od sztucznej mgły i tajnych laserów...odpalić można jedynie poprzez uważne czytanie, co jest sztuką "u nas" mało popularną. Cytacik: ..." potrzebujemy... artystów, którzy zechcieli by coś zaryzykować, a nie tylko moderować postęp społeczny środkami estetycznymi". Czyżby Zielinski widział TAURON Festiwal? i postęp w postaci wejścia na giełdę i wypuszczenia akcji TAURON-u w drugim dniu Festiwalu estetycznego moderowania postępu społecznego? A może widział te kilka tysięcy ludzi w Warszawie skandujące "do kościoła!", które tvn tym razem musiała pokazać (bo protesty pod Wawelem uznała kiedyś arogancko za niegodne transmisji) i dlatego pisze, że: ..." rezygnowanie z władzy, którą można by mieć, jest daleko trudniejsze, niż dojście do niej"... a jednak czasem się to udaje!
Fota z podwórka na warszawskiej Pradze... Kasia G. się mocno napracowała ale wszyscy się gdzieś rozjechali i nawet nie wiem czy to jeszcze jest aktualny skład Karpat Magicznych? Kasia dzisiaj świętuje urodziny - wszystkiego dobrego !

Sunday, August 08, 2010

PTASIE OKO


Ostatni tydzień obfitował w lekko "odjechane" sytuacje. Nie chodzi mi wcale o krzyże w Warszawie, bo do zrozumienia tego zjawiska niezbędna jest wiedza z zakresu psychiatrii, ani też o (inne) dziwaczne zachowania Jarosława K., od których śmierdzi siarką na odległość ale o nasze zwykłe akcje, w rodzaju koncertu w Starym Sączu lub poszukiwania nasion filigranowej roślinki w pienińskim morzu turzyc i traw.
W Starym Sączu był park, ławeczka, dwa głośniki wyglądające jak budki dla szpaków, pan Rysiek czyli mistrz konsolety i my. Przestraszona publiczność wpadła w rezygnację i apatię już w połowie drugiego utworu, który nie nawiązywał ani trochę do tutejszego kanonu jakim są dzieła wszystkie artysty Piasecznego aka Piasek. Niektóre wokalizy nie były tu słyszane od spalenia ostatniej wiedźmy, a buczenie na trąbie Hucułów najwidoczniej nie wpadło w ucho wesołej (na początku) młodzieży. Po krótkim montażu słowno-muzycznym na temat etnobotanicznych aspektów muzyki tradycyjnej nie domagano się bisów więc oddaliliśmy się pospiesznie. I tak to budyniów żyje własnym życiem, którego nic nie zmąci. Piasek zawsze będzie tu królem a my kwiatkiem do ortalionu i tylko nie mogę pojąć po co w to brnąć? My musieliśmy... ale zacni organizatorzy?
Trochę się napawam widokiem opublikowanego przez Zew Północy mojego tekstu i fotek - "Joik - kod, symbol, muzyka". Zew to świetne pismo o Skandynawii, a pisząc do niego mam poczucie, że popieram interesujący i prawdziwy projekt żywych ludzi a nie jakąś mega fabrykę z filiami produkującą pod dyktando akcjonariuszy. Mam zamówienie na następne teksty i jeden z nich; "W cieniu Akkhi" wysłałem dzisiaj do Redakcji.
Tekstu do etnobotanicznych spacerów po Europie przybywa ostatnio dość szybko ale trochę zaniedbałem pisanie o tundrze, zamierzam to jutro naprawić.
Trochę pobiegaliśmy po Małych Pieninach i natrafiłem na bardzo piękną łąkę wełniankową w drodze do jedynego w Polsce stanowiska Ptasiego Oka czyli pierwiosnki omączonej. Pierwiosnki już praktycznie zobaczyć się nie da ale całe kolonie owadożernych roślin: tłustoszy, tak! W Szczawnicy i Jaworkach tłumy wakacyjnych turystów pasą się na serkach z owczego mleka. Wysoko na hali przechodziliśmy obok małej bacówki i zauważyłem wąż, którym doprowadza się czystą, zimną wodę. Tak się tym wzruszyłem, że zakupiliśmy i my spory serek i jest o.k. Polecam więc z czystym sumieniem.
Zbliża się czas próby! Nowa edycja Cybertotemu wygląda jak na ilustracji: Ramunas Jaras, Konrad Gęca aka DubCore, Mirek Badura i ja... to nowa odsłona projektu pod kryptonimem: Thereminovox Interactive Instalation Project! Wiem, wiem, wszyscy mają po dziesięć thereminovoxów w domu ale zapomnieli na nich grać. Nasza akcja zaczyna się już, już...

Monday, August 02, 2010

RAZEM PRZECIW


"Razem Przeciw" to nazwa stowarzyszenia powodzian z okolic Lublina. Zobaczyłem plakacik z tym napisem w tivi i powalił mnie swą genialnością! Krótkie hasło: "razem przeciw" to trafne nawiązanie do panujących standardów. Prezes Jarosław K. powinien się cieszyć, widać ,że Jego polityka jest wiecznie żywa. Ściana Wschodnia od zawsze jest: razem przeciw. Wreszcie się nie musi opowiadać przeciw czemu, bo raz jest to, a innym razem co innego, niezmienne jest jedno: przeciw! Bo jak głosił słynny kilka lat temu program wyborczy kandydata z Białegostoku: "bo chodzi o to aby nic nie było".
Pan Czernecki i inni zwolennicy PiS-u jako boskiej, jedynej i najwyższej formy władzy jaka może występować w przyrodzie, sami utracili najwidoczniej władzę nad swymi maniami prześladowczymi. Już nawet piwo się im zlewa w jedno z bohatersko poległym prezydentem. Czy to upał sprawił? Swoją drogą to spora ilość ludzi manifestowała swój sprzeciw dla pamiętnego użycia Wawelu w celach politycznych. O ile pamiętam to i TVN i GW obiecywały do sprawy wrócić po nieszczęsnych uroczystościach. I co? I nic! W ten sposób tylko otwiera się worek mniej czy bardziej poprawnych dowcipów. Mamy to przetrenowane od stuleci. Wydaje się też sensowne aby po przegranych wyborach razem z przegranymi politykami odchodzili przegrani biskupi. Byłoby to sprawiedliwe ale jedynie sprawiedliwością ziemską, ułomną bo ludzką. Ta inna mówi: tera i na zawsze my!
Pisze i pisze a przybywa tego bardzo powoli ale pisanie dwóch książek jednocześnie jest ciekawym doświadczeniem. Szukając niezbędnych mi karteczek z notatkami, natrafiłem na zeszycik z cytatmi. Kilka z nich celnie odpowiada na pytania o to dlaczego warto trochę orientować się w szołbiznesie i nie odpuszczać wciskaniu kitu:
" wolność i wyobraźnia to mięśnie, których nigdy nie ćwiczymy " C. Wilson "Outsider" albo dosadne ale trafne: " Czy mamy pozwolić, by po wieczne czasy trzymały nas w błocie te świnie, dla których wszechświat jest tylko maszyną smarującą im tłuszczem szczeć i napełniajacą żarciem ryje?" Bernard Shaw. Mam też kilka notatek z frontu... Jedna z nich mówi o rozmowie na temat organizacji koncertu formacji Black Forest Black Sea w Muzycznej Owczarni w Jaworkach. Goście z USA to w tamtych latach (2004) gwiazdy psychedelii, wydawcy płyt, organizatorzy międzynarodowych festiwali i koncertów. W formie wyjaśnienia odmowy zorganizowania koncertu usłyszałem: " tej muzyki trzeba by było słuchać, a tu ludzie przychodzą się zrelaksować". Moja ulubiona wokalistka budyniowa, niejaka Patrycja M., wciskana przez tivi na siłę i bez litości, śpiewa : "zerwij ze mnie mój wstyd"... Ale buntownicza pieśń pozostaje bez echa bo najwyraźniej wstydu nie ma!
Na stole leżą dwie interesujące płyty. Interesujące z całkowicie odmiennych powodów ale jednocześnie należące do tych, którym żelowani prezenterzy nie podołają. Jedna z nich to pięknie opracowana graficznie płyta duetu Radio Samsara. Ruffus Libner gra na didjeridu (i używa pisowni: didjeridoo, co zgrabnie łączy krakowskie: didjeridu z warszawskim: didgeridoo), jest też odpowiedzialny za samplowane z otoczenia tła do wykonywanej muzyki, także za misy pocierane, deszczowe patyki i oprawę graficzną. Gwidon Cybulski gra na afrykańskiej harfie, która za sprawą Dona Cherrego stała się stałym instrumentem w grupach tworzących "nową, globalną etniczność" i wykonuje wokalizy oraz śpiewa w nieznanym (i pewnie nieistniejącym) języku. Pan Gwidon śpiewa w taki sposób, że muszę Go zobaczyć aby uwierzyć, że Gwidon Cybulski to nie pseudonim artystyczny kogoś z daleka...Ruffusa Libnera widziałem i wiem, że nie jest Aborygenem. Jego didjeridu jest płynne, łagodniejsze i staje się instrumentem muzycznym a nie dźwiękowym narzędziem rytualnym. Obydwa podejścia szanuję ale wbrew pozorom, ryzykowniejsze jest w dalszej perspektywie "umuzycznianie" rytuału. Na płycie jest 6 utworów ale całość jest dość jednorodna, co uważam za plus. Mógłbym popisywać się znajomością domniemanych mistrzów Radia Samsary ale po co? Ważne, że dwaj ludzie wyczarowują bardzo interesujące brzmienie, które zapada w pamięć. Z wielką chęcią posłucham Ich koncertu. Druga płyta to bogato opracowana graficznie i zapakowana w oryginalną okładkę płyta pt. "Pocztówki dźwiękowe z Bytomia". Płyta jest efektem szerszego projektu i mało u nas popularnych prac z zakresu soundscapes, soundwalks i innych doświadczeń z badaniem dźwiękowego otoczenia. Mimo, że za nagrania odpowiedzialnych jest kilka osób to całą pulę zgarnia sułtan polskiego eksperymentu - Marcin Dymiter (z koniecznym dopiskiem aka Emiter). Wydawnictwo jest wyjątkowe i starannie opracowane, tematyka śląska wreszcie zaczyna być na topie (co mnie cieszy a Emiter świetnie wyczuwa) ale pozostaje problem powodów, dla których tego rodzaju nagrania miałyby być słuchane poza wąskim kręgiem wtajemniczonych? W Wielkiej Brytanii istnieje szkolny program pt. "pocztówki dźwiękowe" i zapisy tego rodzaju służą dydaktyce, rozwijaniu wyobraźni i ćwiczeniu zaniedbywanego słuchu, także mądrej zabawie. Mieszanie zabawy, podejścia sugerującego poważne badania sonosfery, archiwizowania śląskiej przestrzeni kulturowej, a także kreacji grupy artystycznej i dzieła indywidualnego geniuszu nie dają dobrych rezultatów. To utyskiwanie jest spowodowane apetytem jaki wydawnictwo wywołuje, a którego nie jest w stanie zaspokoić. Ale pośród tych, co chcą aby zerwać z nich wstyd, to jest perełka! Nie wiem gdzie płytę można kupić, ja dostałem ją od żony.
Na mojej focie... świat inny, świat równolegly ? za którym już bardzo tęsknie!

Friday, July 30, 2010

GRAMY NA ŻYWCA


No i jak w piosence: "Warszawa da się lubić" ? Koncert w niedziele swobodny i bez utarczek nagłośnieniowo-organizacyjnych a publiczność rewelacyjna! Wiem, wiem, co sobie teraz myślicie. Jest tak: jak dokopuje to dokopuje, bo jest za co, ale jak jest świetnie to (nawet najgorsza) prawda ale tylko prawda! Klub jak za dawnych czasów w Berlinie ale fajniejszy bo...istnieje. Klęska całkowita moich pochopnych żarcików także jeżeli chodzi o lewacki twarożek i fioletowe jaja w Żywicielu; nic z tych spraw i pełna kultura - mea culpa! Śniadanie imieninowe bardzo smaczne i tak na siłę już: "americana" to krakowska "mała biała", a sympatyczne kelnerki jakoś takie ponure czy może zakaz uśmiechania się? Spaliśmy w kapsułach (pomysł z Japonii) ale mam nadzieje, że się nie przyjmie szerzej bo feeling jak z prosektorium. Ale doceniam nowatorstwo, zwłaszcza, że testowaliśmy już więzienne cele w hostelu w Lublanie. Ale to nie koniec zadziwień. Po przyzwoitych zapowiedziach koncertu (dziękujemy kolektywowi z GW ! szacunek) pojawiły się recenzje, takie zawodowo-prasowe i bardzo nas cieszące; spontaniczno-blogowe. Jedna z tych ostatnich stwierdza, że: " skopaliśmy tyłki publiczności". No, to miłe dla nas i mam nadzieje, że dla słuchających. Odrobina S/M nie zaszkodzi. Całkiem miło napisał Wojtek Lada w Życiu Warszawy pod nieco zawstydzającym nas tytułem: Najstarsze tradycje, czyli podróż do jądra prawdy. E tam, zaraz; prawdy!? Dla mnie wystarczy już; podróż.
A jednak Oko Saurona drgnęło... Dość dziwną formę zastaliśmy w elektronicznej notatce Marka Duszy pt. Ekologiczne dźwięki. Tekścik o.k. i autorowi dziękujemy ale Rzeczpospolita kolejny raz powala nas tanimi i dziwnymi chwytami. Kilka słów w tekście o Karpatach Magicznych było wyróżnionych i po kliknięciu na nie atakowała nas ... wyjątkowo upierdliwa, dramatycznie głupia i agresywna reklama piwa "Żywiec" z dodatkiem wojowników ze wsi Męska Muzyka (?). Takie to piwo uważyli żelowani specjaliści / wojownicy / marketingowcy; z dodatkiem bólu głowy, wiochy i złego smaku. Po co to panu Stańce? Żal to oglądać. Namawiamy autora tekstu: uciekaj z takiej Redakcji! Ciekawy jest aspekt prawny tego tricku Rzepy; można tak sobie wykorzystywać tekst dowolny aby reklamować piwo? Linki po dwóch dniach przestały być aktywne ale śledzimy sprawę dalej. Idę sobie dzisiaj spacerkiem a Na Placu Nowym wisi plakat z wezwaniem: oderwij coś tam a dostaniesz płytę Męska Muzyka i flaszkę piwa... i to okraszone pysiami luminarzy offu. Strach otworzyć lodówkę!
Posypały się recenzje naszej nowej płyty w dalekich miejscach, które z zainteresowaniem śledzimy i najwyraźniej ze wzajemnością. Cieszą bo dobre ale także dlatego, że piszący je rozumieją co robimy i do czego się odnosimy. A u nas zawsze się trafi jakiś wioskowy dyzio, co to nie wie zbyt wiele ale napisze... Niejaki Filip Szałasek dopuszczony do portalu nowamuzyka.pl napisał, że: " ...generatory, gitary, gajdica, głos.... no i co z tego jak to jest 5 długich, nudnych utworów zlewających się ( Panu Ł. Szałasek - jak rozumiem) w jedną mętną kałużę". Nie wiem, co to za Szałasek się objawił i komu je z ręki ale od nas się nie doczeka melodyjnej pieśni o wojownikach, wpieranej ludzkości na żywca w socrealistycznym stylu.
Fota Kasi G. z koncertu w Wa-wie, dobrze pokazuje jak tworzy się to, co tak zaniepokoiło recenzenta "nowej?muzyki.pl". Jest tak: z końca huculskiej trombity sączy się mętna substancja, która niweczy ostrość reszty fotografii, a zaraz potem atakuje budyń zalegający po redakcjach. Tak mamy i tyle. Jedyne co nas łączy ze środowiskiem polskiego szołoffu to, że my także, dzięki Rzeczpospolitej graliśmy na żywca. Rzeczpospolitej już dziękujemy!

Saturday, July 24, 2010

THE DOORS to the WEST


No i na nas też padło... jutro mamy zagrać w Warszawie! Wakacje to sezon mało sprzyjający aby dostrzegło nas Oko Saurona ale i tak musimy się bardzo pilnować. Niestety Oko jest podobno ciągle czujne i są pewne symptomy jego zaniepokojenia. W poniedziałek jemy imieninowe śniadanie w barze mlecznym Żywiciel, aby zyskać nieco lewackiego poloru. Mam nadzieję, że będą jaja na twardo o zielono-siwym zabarwieniu i tzw. twarożek. Na samą myśl o tego typu "twarożku" ogarnia mnie trwoga. Nie wiem czy dzisiejsi lewacy znają to jedyne w swoim rodzaju uczucie, towarzyszące desperackiej próbie zjedzenia dużej bułki "zwykłej" z dwoma połówkami sino-zielonego jaja na twardo umieszczonych w mazistym "twarożku"... Pewnie nie i tylko PKP trzyma się dzielnie i stoi w polach jak za dawnych czasów.
Dochodzą do nas miłe relacje, fotografie i filmiki z Cieszyna. Organizatorzy Święta Herbaty zapowiadają ciąg dalszy i ja już jestem gotowy na Cieszyn! Dochodzą do nas także dalekie (USA i Australia)recenzje nowej płyty Karpat i "wodnych" nagrań A. z tundry, ze spacerów w 2009 roku. Cieszymy się z tego zauważania naszej pracy bo mamy już status "kombatantów" i nie jest łatwo zaistnieć w powodzi nowych projektów i ludzi.
Siedzę nad tekstami do dwóch książek ale ciągle jestem gdzieś na samym początku i do tego znacznie lepiej "pisze się" opowieśc z tundry niż etnobotanika... Zawsze jest tak, że to co terminowe szybko zmienia się w obowiązkowe i entuzjazm opada. Do tego te obrazki z Sapmi zupełnie mnie dekoncentrują i siłą tylko mogę zwalczyć przemożną chęć spakowania plecaka...
Przyglądam się odcinkowej relacji z życia PiS-u w tivi i nie mogę ukryć zazdrości co do lakoniczności i trafności określenia autorstwa Pana Palikota, że "g...o wybiło"! Nic dodać i nic ująć. Sam już zauważam, że stary budyń zaczyna capić czymś znacznie gorszym. Jak się tak w jednym dniu słucha i ogląda w tivi obrończyni krzyża i pogromców loga Nowego Sącza, to pozostaje jedynie oddalić się za Krąg Polarny.
Przygotowujemy nieco inną, wzbogaconą o letnie foty z Jokkmokk wersję okładki dźwiękowej relacji z zimowego targu Samów w lutym tego roku. Na mojej focie wrota zapory wodnej w Jokkmokk z wielkim, samskim muralem. Źródła kultury europejskiej mają się nieźle...

Monday, July 19, 2010

PLUVIALIS APRICARIA


Tytułowe: Pluvialis apricaria L. to łacińska nazwa siewki złotej. Ten piękny ptak jest obecny w naszych nagraniach z tundry i poza jego charakterystycznymi głosami mamy także jego niezłe fotografie. Tak się stało, że nagrania z ostatniego trekkingu przez Góry Skandynawskie, ułożyły się w ciąg rejestracji głosów kilku tundrowych ptaków: siewki, wydrzyka, pardwy mszarnej, pardwy górskiej z pisklakami (!), jeszcze nie zidentyfikowanych mew i drobnych ptaków śpiewających ale także głosów... reniferów! Interesujące jest to, że siewka złota ma w Polsce status ptaka wymarłego.
Wyjazd do Cieszyna i koncert podczas Święta Herbaty nie dość, że nie zepsuł nam smaku wyprawy w tundrę ale nawet pozwala mi łagodnie zakończyć ten intensywny i ważny czas. Już pierwszy dzień i wieczór z koncertami Tara Fuki, a później Ivy Bittovej w duecie z Vaclavkiem (pamiętacie Bile Inferno!!!) był znakomitym doświadczeniem. Spory Festiwal ale spokojny, przyjazny, bez nadęcia, bez pijackich wybryków, bez objazdowych megagwiazd, szynkarzy i piwowarskich koncernów w tytule... Program spotkania bardzo interesujący i nawet obowiązkowe warsztaty na djembe i didjeridu dało się wytrzymać nerwowo! Spijając kawki i herbatki w różnych miejscach Cieszyna (poza Wzgórzem Zamkowym i Rynkiem jest świetny rejon pt. Wenecja! i kawiarnia w dawnych, cesarskich stajniach), po raz kolejny zastanawialiśmy się nad fenomenem enklaw w morzu budyniu. Konkluzja wychodzi zawsze ta sama: wszędzie tam, gdzie "czystość etniczna" nie jest taka oczywista, jest zawsze lepiej niż w budyniowie totalnym.
Sobota była dla nas długim, pracowitym dniem z miłym zakończeniem. Najpierw dwa nasze wykłady a około 22-giej, lekko opóźniony koncert. Kiedy zaczynaliśmy, rozpoczął także i deszcz (wywołany przez djemby ! zawsze tak się kończy zbiorowe walenie w bębny) i rozszalała się burza! Trudno o bardziej naturalny akompaniament i mimo, że pioruny waliły kilka razy mocno i blisko...nikt nie miał jakoś pretensji o "noise", który ponoć psuje czystość folkowego przekazu... Chciało się grać, bo wcześniej widzieliśmy jak publiczność słucha Ivy Bittovej ale także Tara Fuki, Vlastislava Matouska a nawet tych trudnych (dla mnie) do rozgryzienia formacji "folkowo-jazzowych" z Mazowsza. Każdy jednak ma swoją opowieść i mógł ją snuć bezpiecznie i bez oporów. Wracając do Krakowa ze zdziwieniem przyglądałem się wielkim przydrożnym reklamom z muzykami, których usilna i agresywna reklama kosztuje więcej niż cały Festiwal w Cieszynie. Więc niech się tak w Jarocinie nie jarają wolnością bo ona tam już tylko była. Teraz jej mit służy do wciskania muzycznego kitu małolatom i wyciągania kasy z politycznych mieszków. Wolność kultywuje się całkiem w innych miejscach.
Dostałem pocztą nowy numer magazynu pt. "Blackastrial - magazyn muzyki ekstremalnej"... z recenzją naszej nowej płyty! Niektórzy się dziwią ?! ale ja zawsze twierdzę, że jest to jedno z lepiej zorganizowanych środowisk niezależnych i dlatego zawsze jest gdzieś jakaś nić porozumienia i sympatii. Inna rzecz, że wolę gości z rozwianym włosem niż ulizanych biznesmenów muzycznych, którzy muszą zapewniać o swej muzycznej "męskości" na wielkoformatowych dyktach wywieszanych po miedzach.
Polecam w tym numerze pisma rewelacajny wywiad z Jarkiem Szubrychtem!, który ma podobny do mojego plan życiowy: " ...dążę do tego, żeby jak Hank Moody z "Californication" utrzymywać się tylko z pisania bloga, a resztę czasu poświęcić na umartwianie ciała używkami i seksem..." W moim przypadku wystraczy zamienić "używkami" na "wędrówkami" i ten pozbawiony ambicji, do cna liberalny plan życiowy byłby mój!
Dla zainteresowanych naszą działalnością i inspiracjami mamy prezent! To długi wywiad z Karpatami Magicznymi jaki przeprowadził Łukasz Folda, jeden z poważniejszych dziennikarzy zajmujących się kulturą i sztuką. Zręby wywiadu powstały przed koncertem w Katowicach (w klubie Cogitatur) ale został później wzbogacony wymianą myśli, pytaniami i dyskusjami. Wywiad plus recenzję nowej płyty opublikował na interesującym portalu popupmusic.pl Polecam i dziękuje!
Na focie mój plecak w górskiej tundrze, wygląda ładnie ale sam nie chciał chodzić, niestety...

Wednesday, July 14, 2010

SACRED GEOGRAPHY


Ahhka to Góra ważna dla sakralnej geografii Samów, siedziba / uosobienie Mattarahkka: Wielkiej Matki. To dziwne uczucie kiedy wreszcie staje się przed taką Górą, którą studiowało się z map, fotografii i relacji... Zawsze jest inaczej niż się spodziewaliśmy i pewnie dlatego podróż/doświadczenie ma ciągle sens ! Ahhka (Akka, Ahkka) okazała się tak wielkim masywem, że samo Jej obejście zajmuje pewnie tydzień! Nikt też nie był dotąd na wszystkich Jej wierzchołkach i nawet informacje o ich ilości oscylują pomiędzy 6 a 12 ! Wchodzenie na taką Górę bez wyraźnej potrzeby wydaje się natychmiast złym pomysłem. Wybraliśmy więc mniej uczęszczany szlak (co tutaj oznaczało spotkanie 4 osób w przeciągu 3 dni) i z widokiem Góry za plecami (a po tygodniu znowu przed sobą) powędrowaliśmy w górska tundrę. Spaliśmy w namiocie ale też w kata - letnim domu Samów z kory i darni, przeprawialiśmy się przez lodowaty strumień po pas w wodzie i przez wiele godzin szliśmy pomiędzy stadami reniferów. Nie wiem co mogę do tego dodać? Nagrywanie i fotografowanie pardw, wydrzyków, obserwację uczty orłów, dotarcie do miejsc pełnych energii i mocy? Do wodospadów, do regularnego miejsca kultu Samów, do rzek i jezior tak pięknych, że idąc na obolałych nogach przez 8 godzin jednocześnie płynie się w dziwnym uniesieniu i dziękuje się każdej roślinie, każdemu reniferowi i każdemu znaczącemu głazowi, że to trwa i nie znika. W tym stanie łatwo jest dać się zagarnąć, rozpłynąć w miejscach, dźwiękach i fizycznym doznawaniu otoczenia. Skóra staje się jakby mniej chroniącą barierą a bardziej osmotyczną strefą kontaktu. Po kilku dniach nasze zmysły logują się w niecodziennym dla nas otoczeniu i widzimy więcej, słyszymy więcej, doświadczamy intensywniej. Negocjujemy nowe granice ze światem i zaczynamy całkiem naturalnie iść kiedy idziemy, jeść kiedy jemy, pić kiedy pojawia się woda i odpoczywać w chwilach zmęczenia. Wybieganie nago z prawdziwej "zwykłej" sauny do strumienia z wodą z topniejącego lodowca staje się nie tylko możliwe ale i oczywiste. Do tego słońce nie zachodzi i dni stają się jednym sznurem jasnego światła, które nie znika kiedy zasypiamy. Słyszymy więcej także z siebie i najlepiej opisuje to reklamowy napis na opakowaniu zatyczek do uszu: "The Sound of Swedish Lapland".
Wróciliśmy też na chwile do Jokkmokk aby zobaczyć to miejsce latem i zachwycić się etnobotanicznym, naturalnym ogrodem botanicznym dedykowanym Linneuszowi i innym badaczom. Widzieliśmy też jeden z najmocniejszych murali jakie udało się nam spotkać w Europie, Azji i Ameryce! Wielki, szamański mural na wrotach zapory wodnej...
Intensywność naszej pracy z Sapmi i kulturą Samów jest tak wielka, że dzisiaj usiadłem do konspektu książeczki o tym niezwykłym doświadczeniu. Będę pisał dwie książki jednocześnie ( moja "etnobotanika" ma już w brudnopisie kilkadziesiąt znormalizowanych stron!), bo to jest kwestia wdzięczności i zachwytu. Wszystko jeszcze takie bliskie i pełne znaczenia...
W piątek mamy zaczynać swoją pracę na Festiwal Herbaty w Cieszynie i na początek pokażemy nowe fotografie z Sapmi/Laponii. Jest ich ok. 1200 ! Mamy też wykłady (ja: "muzyka /dobra do/ herbaty", A.: "O ciszy") a w sobotę wieczorem koncert w dużym składzie: Ula i Andrzej ale także Janek Kubek i Mirek, który wprowadzi pierwszy raz do naszej muzyki thereminovox! Za tydzień koncert w Warszawie...
Wiem, że ta fota jest nieprawdopodobna ale pomyślcie, że w górach nagle widzicie podwójną, pełną tęczę... i to jest realny obraz. Mnie łzy spływały po policzkach.

Friday, June 25, 2010

AHHKA


Taki cytacik: " Most people have heard of Yoik, but we know little about how Yoik was used before Christianity was brought to the Sami people" - Elik Margrethe Wersland (w: " Yoik in the Old Sami Religion, 2006 ).
Ahhka (nazwa tradycyjna) lub Akka (po szwedzku) to legendarny masyw górski, który leży w sercu Sapmi (kraju Samów), za Kołem Polarnym, na północy Szwecji, w pobliżu granicy z Norwegią. Pierwszy raz na jej (jeden z 6 !) szczytów weszło dwóch spacerowiczów dopiero w 1924 roku. Dwa szczyty tej góry mają więcej niż 2000 metrów: Stortoppen - 2016 m n.p.m. i Nordosttoppen - 2010 m n.p.m. i jest 9 górą Szwecji co do wysokości, ale nie w tym rzecz. Na górze zalega kilka lodowców a dotarcie do niej zajmuje trochę czasu. Góra, nazywana także Królową Laponii (The Queen of Lapland) przegląda się w wielkim jeziorze Ahkkasjaure. Obszar wokół Góry jest niezwykły i chroniony trzema (!) parkami narodowymi: Stora Sjofallet, Sarek, Padjelanta. W pobliżu masywu jest miejsce gdzie te trzy parki się spotykają. Obszar zyskał status światowego dziedzictwa Natury (pod nazwą Laponia) i uważany jest za najdziksze miejsce w Europie. Ahhka jest dla Samów saivo świętą górą i miejscem ważnym. Ahhka w Ich języku oznacza boginię lub starą matkę. Wokół niej znajduje się kilka wiosek Samów i letnie pastwiska reniferów ale mówi się też o seide, miejscach kultowych, które pilnują stallo - złośliwi strażnicy. Jeżeli tam nie spotkamy noaidi - samskich szamanów... to nigdzie ich nie ma. Dobry znak na tę podróż to miło opracowany graficznie mój tekst w najnowszym numerze pisma Glissando... o muzyce Samów właśnie. Podobno, spory wywiad z Karpatami Magicznymi lada godzina pokaże się na portalu popupmusic i tam też kilka fotek z Sapmi. Ja już przed wylotem tego nie sprawdzę. No tak, biegnę pakować plecak i do połowy lipca: bez odbioru!

Thursday, June 24, 2010

TerenNowy


Od czasu do czasu dostaję różne płyty od różnych ludzi... Zawsze się cieszę z nowych wydawnictw ale... mam też z nimi kłopot. Polega on na tym, że jako czynny muzyk nie bardzo chcę te płyty recenzować. Wydaje mi się to nie całkiem o.k., mimo, że widzę przecież jak niektórzy muzycy sami sobie recenzują płyty i nie mają z tym kłopotu?! Może czas aby ten problem jakoś rozwiązać? Przyjmę chyba model, w którym jeżeli już coś piszę to znaczy, że się podoba lub jakoś inaczej intryguje. Te inne płyty, będę pomijał... Kilka tygodni temu nadeszła płyta pt. Ambientność... licznego kolektywu TerenNowy.live. O ile dobrze policzyłem, dźwięki zarejestrowało 10 osób! Płyta powstała z fragmentów nagrań koncertowych, przepracowanych studyjnie i bogato opisanych. Samo wyrażenie: ambientność jest już interesujące i ma swego autora. Ekipa jest w części dobrze mi znana z tzw. prehistorii, czyli czasu gdy "off" znaczyło więcej niż sloganik reklamowy dla małolatów. No i jest czego posłuchać! Już mam lekko dość, nacierających ultra awangardowych ciśnień bez cienia radości z muzykowania, które rozpleniły się dzięki mądralińskim i zblazowanym wyroczniom klubowym... i nagle, pojawia się ulga w postaci nowego owocu ze starego drzewa. Podpowiadam, aby płytę przesłuchać minimum dwa razy, zanim się wyda własną opinie. To jest tego rodzaju muzyka, że albo w to wejdziesz i spokojnie posłuchasz albo nic z tego nie zrozumiesz. A jak nie zrozumiesz to twoja strata. Słuchając tej płyty utwierdzam się w postanowieniu, że na emeryturze zajmę się czynnie organizacją imprez w stylu rave.
Miejcie też "oko" na ciekawy film: Pudana Last of the Line ! Film opowiada o historii dziewczynki z Półwyspu Jamalskiego. To historia Nieńców, hodowców reniferów, którzy są bardzo bliscy Samom, tyle, że próbują przetrwać w Rosji.Pozostało ich około 40 tysięcy i żyją w dwóch autonomicznych okręgach. Film pokazano w Berlinie i pewnie gdzieś mignie u nas i zginie w powodzi bardziej wesołych i bardziej modnych. Film reżyserowała Anastasia Lapsui i jest oparty o prawdziwą historię Jej życia. Film reżyserował także Markku Lehmuskallio, legendarny ojciec chrzestny kina fińskiego. Film wyprodukowała ekipa Illume Ltd., która ma na swym koncie ok. 80 filmów dokumentalnych, a wśród nich serię Taiga Nomads z 1992 roku. Strasznie to jakieś dla mnie krzepiące, że są ludzie, którzy robią takie ważne rzeczy w tym trudnym czasie.
Widzę, ze jest już informacja na stronie organizatorów naszego koncertu w Warszawie. To jeden z kilku koncertów cyklu letniego pt. Etnopraga. Zapowiada się całkiem miło?! Ale kilka dni wcześniej gramy na Festiwalu Herbaty w Cieszynie... w towarzystwie Ivy Bittovej, Vlastislava Matouska, Asavari i Tara Fuki... Trochę się nie chce wierzyć ale nawet jak połowa z tego składu dopisze to i tak będzie ekscytująco...Macio udostępnił już kilkadziesiąt fotografii z pobytu i koncertów tybetańskich mnichów w Krakowie i Nowym Sączu, polecam!
Na mojej focie trening terenowy przed wyprawą w tundrę. Strumienie w słowackich górkach wcale nie są dużo łatwiejsze!

Monday, June 21, 2010

CEPY


Kiedyś funkcjonowało powiedzenie: "to tak proste jak działanie cepa". Wydaje się, że wszyscy rozumieją jak działa rower i na czym polega jazda na nim...? Ale może jednak warto przytoczyć celny opis: " So how does a combination of biology and physics produce the miracle that is cycling? Well it's very simple really. Food in your body is respired in your legs, combining glucose with oxygen to form energy. That energy is used to pull the fibres of your muscles over one another, so that they contract. That contraction pushes your foot down on the pedal. The force on the pedal is amplified by the lengh of your crank - that's the long lengh of metal that is attached to your pedal for all you ignoramuses out there..." itd. itd. (opis pochodzi ze znakomitego wydawnictwa o ścieżkach rowerowych w Nottingham, UK). Może czas najwyższy aby podobnie opisać opornym jak działają wybory? Nie można "trochę" wybrać tego i "trochę" tamtego. Jak się nie wybiera tego to korzysta tamten, i tyle. Proste jak działanie cepa. Jeżeli głosuje się na kosmitów to nie głosuje się na ludzi. Ale to jeden z ludzi ma z tego korzyść, bo kosmici i tak nie mają szans i wracają w kosmos aby się dobrze wyspać. Jeżeli naszym priorytetem jest to aby nasz wybraniec nie polował i jedynie ten fakt się dla nas liczy, to sprawa jasna. Tacy wyborcy wybrali by Adolfa Hitlera, bo nie polował i podobno był wegetarianinem. Poparcie szczególnie wrażliwych miałby murowane! Można czekać aby poważny kandydat był kandydatką i kobietą z wyglądu, aby nie polowała, była wegetarianką, przykładną matką, lesbijką i oczywiście "naszej wiary"... Czekanie trwa już jakiś czas, a żyć z czegoś trzeba więc "na teraz" popierać można weteranów PZPR wywijających proporczykiem w kwiatki. Nie można też głosować na kogoś tylko tak "na chwile"; zobaczymy jak będzie się zachowywał, może dobrze?! Tyle, że nie przez chwile ale przez najbliższe 5 lat i niezależnie czy się nam to będzie po chwili obserwacji podobało.
Oglądałem wczoraj wieczór wyborczy i byłem rozczarowany, że nikt nie dziękował księżom i biskupom. Brakowało mi ich obecności w studiach i sztabach wyborczych. No bo przecież są... to dlaczego ich nie widać?
Wielkie dzięki dla Chicago! Tam jeszcze walczą najwidoczniej w konspiracji i kiełbasę zawijają w Trybunę Ludu. Trzymajcie się dumni Kiemlicze! Bądźcie czujni bo Moskal w zbożu stoi... Niby "Przyjaciel Moskal" ale zawsze...to nie nasz. Jak tam musi być wam trudno żyć w tym rozbuchanym, bezdusznym dyktacie liberałów. Mogę sobie tylko wyobrazić jak się dalej będziecie starać aby nam ulżyć! Aby znowu za 15 dolarów można było cały miesiąc wyżyć, aby kogucik nas pieniem swym budził do mszy porannej i pracy dla proboszcza. A wy wyślecie kapitalistycznego dolara abyśmy mogli sobie kupić spodnie w filiach chicagowskich sklepików rodzinnych, pod zbiorczym szyldem: ubrania z zagranicy! No i niezrównana tzw. Ściana Wschodnia; tam nigdy, przenigdy nie dadzą sobie wmówić, że czarne jest czarne a białe jest białe. Teraz już wiem wreszcie jak działają cepy?! Na oślep, aby było jak dawniej, powolutku i obyśmy zdrowi byli!
Fotka z serii sztuka ulicy pochodzi z Bratysławy.

Saturday, June 19, 2010

SONICMESSAGE


Przytłoczony informacjami, że niejaki Andrzej L. zakończył swą kampanię wyborczą w barze mlecznym (a już miałem nadzieje, że zakończy ją w więzieniu) co jakoś komponuje się z pomysłem mojej faworytki, niejakiej Marii A. na koncert ...też w barze mlecznym! i wieloma innymi lewackimi pomysłami (w formie) na dostanie się do liberalnego klubu majętnych i popularnych (w treści), że nawet nie rozśmieszył mnie afisz z anonsem: Koncert u Prezydenta - Kołobrzeskie Wspomnienia... Ten wieczór nostalgii za czasami "komuny" odbędzie się w sali reprezentacyjnej Ratusza w Nowym Sączu, 24 czerwca - jeszcze zdążymy! Co łączy aktywistę PiS-u z tęsknotą za Festiwalem Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu? Wiele... Pokrzepiony nieco doniesieniami, że bracia Waglewscy pod kolejną nazwą handlową (Kim Novak) "skupiają się na festiwalach" (jeszcze dobrze nie zagrali całych dwóch koncertów już grają na OFF Festiwal, tak się alternatywnym dzieciakom robi wodę z mózgu)o mało nie przegapiłem krytycznych akcji artystów politycznych w Krakowie. Jedna krytyczna politycznie artystka (może raczej "aktywistka" czy "towarzyszka"?) postraszyła mieszkańców starówki, że ich plac idzie pod budowę osiedla. Oczywiście na tym osiedlu, mieliby mieszkać bogaci liberałowie, co to nawet nie pomyślą o podaniu jabłuszka robotnikowi, o kanapce już nie wspominając. Ludzie dali się oszukać więc sztuka się udała znakomicie? Krytycznym artystom jakoś nie przeszkadza, że kaskę daje TAURON i jest już w nazwie: TAURON Art Boomm Festiwal. Zgoda, niech pikniki typu Open'er Festiwal nazywają się: "PIWO na otwartym powietrzu" z dodatkiem dobrego popu bo jest jasne o co chodzi i fajnie, ale poważny (ma taki być?) festiwal artystyczny, do tego politycznie krytyczny? Od liberałów kasę brać na rewolucję? Mnie się już też od dawna jakoś myli kto jest klasą robotniczą i kto wyzyskuje kogo? Moja mama nauczycielka i ojciec inżynier całe życie zarabiali mniej niż tzw. "Pan robotnik" z dawnego rysunku Andrzeja Mleczki: stoczniowiec, hutnik, górnik i płacili ubezpieczenia wielokrotnie większe niż "Pan rolnik". My ten wzór dalej powielamy i czasem, dzięki pracy na trzy etaty, wyobraźni i kreatywności oraz liberałom, zbliżamy się do połowy pensji Pana Guzika lub Śniadka. Mam więc jeszcze bułeczki nosić i jabłuszka i dziękować, że pozwalają mi żyć? Mam się czuć winnym, że kupowałem książki i chciało mi się uczyć? Aby więc od tej ponurej "słuszności" i uniesień przymierza narodowo - socjalistycznego, tego budyniowego dziadostwa jakie chce nam dalej fundować, nie zwariować, zabrałem się do pracy nad pocztówkami dźwiękowymi... Bo czym zajęcie jest bardziej oderwane od budyniowej rzeczywistości i oceniane jako bardziej "abstrakcyjne"...tym bliżej interesujących problemów i satysfakcjonujących przedsięwzięć. Idea dźwiękowego mapowania otoczenia nie jest nowa ale ciągle jest wiele do zrobienia. W sieci jest wiele ciekawych pomysłów. Polecam hasło: "sonicpostcards" jako świetny projekt szkolny! Ale są i pod hasłem: "soundscapes". Nasze Karpackie Pocztówki Dźwiękowe mają być efektownym sygnałem, że poza wzrokiem mamy jeszcze słuch! Na początek sięgnąłem do archiwum i wyszła z tego fajna pocztówka z karpackiej mofety. Nagrania w archiwum World Flag Records znalazłem pod datą 2005 rok! Wow! Ale to leci... Dla równowagi, druga pocztówka będzie z pienińskiego soundwalk'u z maja i czerwca 2010r. Soniczne aspekty owczarstwa...czyli dziesiątki dzwonków owczych na górskich łąkach, pieski i specyficznie komenderujący owcami i psami pasterze plus kilka gatunków ptaków, drących dzioby niemiłosiernie. Bo maj to ten okres kiedy nasilenie ptasich głosów jest najintensywniejsze. Podczas doby są jedynie dwie godziny gdy ptaki dzienne (!) nie śpiewają. Słowik kończył swe solówki około 2 w nocy a kosy zaczynały przed 4 rano...
Fajnie jest takie wydawnictwa opracowywać bo zawsze jest to mentalna odmiana na rynku zalanym pocztówkami z... no powiedzmy, że z innymi tematami.
Prawo karmy działa jak należy i pojawiają się nowe materiały i relacje z pobytu mnichów z Drepung w Krakowie i Nowym Sączu.
Zaczynamy się też powoli pakować do wyjazdu... Oglądamy mapy i widzimy, że nie będzie łatwo ale będzie bardzo pięknie. Ale o tym jeszcze napiszę.
W ramach zapewnienia ulgi dla oczu zamieszczę fotę z naszej wyprawy pienińskimi i zamagurskimi bezdrożami... zawsze jednak wokół Czerwonego Klasztoru.

Saturday, June 12, 2010

COŚ


Czasem pojawia się coś pośród chaosu, co sprawia, że cierpliwość jest wynagrodzona. Jestem przekonany, że można jedynie przygotować warunki i sprawić aby okoliczności były sprzyjające ale to coś wcale nie musi nadejść. Nie wierzę w gotowe na scenie, wcześniej przygotowane w domu ważne muzycznie sytuacje. Ale kiedy ta magiczna chwila nadchodzi wszystkie wysiłki są wynagrodzone. Czujemy, że żyjemy i świat powraca na właściwe tory.
Nadeszły pomyślne wiadomości: relacja filmowa i nagranie mocnego energetycznie i świetnego muzycznie ujawnienia mnichów w Nowym Sączu udały się dobrze, a z Krakowa jest blisko 2 godziny materiału i setki fotografii.
Kasia nadesłała doskonałe foty z Muzeum -manggha-, jedna z nich na zakończenie tych blogowych uniesień: A. w duecie z Tashim... Coś! Reszta ukaże się po wakacjach nakładem World Flag Records i na YouTube.

Friday, June 11, 2010

BEATHOT


Ostatnie dni były bardzo gorące. Wizyta grupy tybetańskich mnichów przyniosła wiele dobrego, było też oczywiście kilka napiętych sytuacji. Koncert w -manggha- był dla mnie bardzo trudny; wymuszone okolicznościami łączenie roli organizatora i promotora z rolą muzyka nie jest zbyt wygodne. Program wizyty został jednak zrealizowany i co ważne, pozostało po niej taka masa materiałów dokumentacyjnych,że długi czas będziemy pracowali nad nimi. Jest dla mnie bardzo ważne, aby organizowane z dużym wysiłkiem przedsięwzięcia, nie kończyły się definitywnie z chwilą wyjścia z sali ostatniego uczestnika. Mam też dużą satysfakcję, że nasza kilkudniowa Tymczasowa Strefa Autonomiczna tak dobrze wypaliła: pełna sala zainteresowanych, żywych i prawdziwych ludzi w -manggha-, studenci i szacowne "grono" na spotkaniu w UJ i... wiele starszych osób w Nowym Sączu, bogatym źródlisku budyniowych wylewów. To nic, że niektóre panie śmiały się histerycznie na dźwięk wibrującego basu mistrza Tashiego... może to znak, że dźwięk ten dotarł głęboko? Innym przejawem udanego zaistnienia TSA (nie mylić z gwiazdą rocka...) jest wspomniana dokumentacja. Poza kilkoma umówionymi osobami, wizyta mnichów i nasz pomysł na nią miał wsparcie wielu innych osób, które fotografowały, kręciły filmy (dwa z nich jako pierwsze trafiły na YouTube bardzo polecam!) i "wywiadowały" mnichów. Cegiełki się sprawdziły i mój pomysł aby nikogo do niczego nie przymuszać okazał się trafny. Tego rodzaju niezależne strefy zawsze są oparte na zaufaniu i chwilowej współpracy. Kilka osób nie podołało trudowi zmierzenia się z jedyną w swoim rodzaju, sceniczną interpretacją poematów Gary Snydera i Ginsberga, jaką zafundował nam niezrównany lew dharmy; Maciej -magura- Góralski. Sam miałem kłopot ale nie oczekujcie, że się będę kajał za beatników. Troszkę luzu! Wiem, wiem; poematy typu "haiku na patyku", "co słonko widziało" albo "o tym jak dobro jest dobre" są dobre i miłe. Kluski jakimi źli ludzie karmią gęsi przed świętami też są dobre i miłe... Żyjemy w wolnym kraju a mnisi są w Polsce do 20 lipca więc nic nie stoi na przeszkodzie aby zorganizować inną, godniejszą i bardziej podniosłą uroczystość. Swobodne granie z Robertem B. i nieobliczalna energia -magury- to dwie różne strony tego samego. Medialne konfiguracje tego typu akcji bywają także zaskakujące: poparło nas niezależne i z założenia alternatywne do głównego nurtu radio studenckie ale także radio komercyjne i do bólu popowe z całkiem innej strony boiska! Tylko mędrcy z wszystko wiedzących i niezwykle czułych społecznie ("a juści"... jak mawiają górale) mediów mieli nas w dupie. I to, czułych ludzi nie obraziło wcale, a Gary Snyder tak!? Przypominam sobie pewną medialną opowieść: podczas jednej z akcji charytatywnych wycofano fotografie głodujących dzieci z Afryki, zastępując je fotkami miłych, dobrze ubranych i rezolutnych dzieciaczków... bo te pierwsze estetycznie nie pasowały do linii pisma. Mam czasem wrażenie, że jesteśmy w Polsce takimi nieestetycznymi dziećmi i dopiero po nalaniu nam na głowy starego budyniu zasłużymy na uwagę?!
Zrobiło się jakoś medialnie więc wspomnę, że jest też nowy filmik na YouTube z jakiegoś klubiku we Wrocławiu. Nagłośnienie nie wyszło im specjalnie ale światła i dymy, że palce lizać! Filmik nazywa się prosto: Karpaty Magiczne we Wrocławiu i jest najnowszym "dodaniem" do zestawu relacji filmowych na stronie Festiwalu Karpaty Offer.
W city zobaczyłem plakat pewnego zespołu i ponad nazwą widniało hasełko: "30 years of anarchy and chaos"... aż się budyniowa łza kręci! Była kiedyś taka piosenka o tym, że jak uważasz, że jest wolność to spróbuj nasikać na coś tam w supermarkecie... Tak sobie pomyślałem przewrotnie: jak myślisz, że celebrujesz (z tym zespołem) 30 lat anarchii i chaosu to spróbuj wejść na koncert za darmo... Wspominałem o krótkiej wizycie Tomasza Hołuja w Polsce i polecam Jego stronę internetową: można tam zobaczyć jak wyglądał Ossian.
Dzisiaj było na naszych balkonach około 35 stopni!!! Trochę się boimy wychodzić z domu bo podobno dzikie bestie atakują. Te dzikie bestie to komary, które zaatakowały wioski i sioła. A sposób na nie jest! Sam widziałem. U nas aktywiści PiS ustawili kilka banerów wyborczych z "dobrym panem" uśmiechającym się w taki sposób, że komary padają trupem i ścielą się pod tablicami grubą warstwą. To martwy dowód na specyficznie pokojowe zamiary wodza. Ale nie ma się co wyśmiewać bo za sprawą Jarosława K. (kto by pomyślał!), etnobotanika trafiła pod telewizyjne strzechy. O dębach tyle nie było od dawna! Swoją drogą, to z tym dębem wyszło szydło z worka. To faktycznie symboliczne drzewo ale tak raczej od Mazowsza po Litwę bardziej i ta siła to jakoś się z pokojem nie bardzo klei... ale dajmy spokój, bo i tak drzewko już uschło.
Na focie Bogdana mała chwila z koncertu. To także zapowiedź płyt dokumentujących koncert w Krakowie i Nowym Sączu. A w Nowym Sączu mnisi z Drepung dali wspaniały popis swych umiejętności i zaangażowania i przez około 50 minut wibrowali akustycznie w bardzo sprzyjającym miejscu. A kod 010101... układał się w przepiękne wzory na twardym dysku nagrywarek... całość była także filmowana. Więc c.d.n

Tuesday, June 08, 2010

UNIESIENIE ZBIOROWE


Jonas Mekas: "czasem człowiek wydobywa przypadkiem dźwięk, nutę - i wprawia cały świat w niezwykle subtelne drżenie" ! W innym miejscu swego dziennika (Jonas Mekas "Nie miałem dokąd iść", Wyd. Pogranicze, Sejny 2007) mówi: "to co dobre, nie zdarza się dlaczegoś albo po coś, po prostu zdarza się, tak jak spada przedmiot, kiedy się go upuści". Kiedy czytałem ten dziennik pierwszy raz, miałem problem z zapiskami Mekasa, w których był niezwykle dumny z tego, że pasł krowy i wywodził się ze wsi. Po wylądowaniu w Nowym Jorku nie szukał jednak usilnie taniego autobusu do Texasu aby tam kontynuować młodzieńcze pasje... tylko kupił kamerę i kręcił filmy. Po kolejnej lekturze było już lepiej, zrozumiałem, że dziennik to zapis zmiany, ewolucji i tego, że najwidoczniej jednocześnie; jesteśmy i nie jesteśmy tymi samymi osobami dzisiaj i 30 lat temu?!
Jonas Mekas ciekawie opisuje też litewski panteizm i to, że: " jeśli chodzi o słodkiego Jezusa, to nie za bardzo przyjął się on na Litwie" i " w wielu dokumentach watykańskich, często pochodzących aż (albo tylko) z drugiej połowy dziewiętnastego wieku, biskupi uskarżają się na nieokiełznany "poganizm" Litwy". Ten cudzysłów przy słowie poganizm to ważna rzecz, bo " Litwini byli panteistami. Ich bogami były drzewa,słońce, księżyc, ziemia".
Dzisiaj przez godzinę byłem w Nowym Sączu i wpadły mi w oko wielkie afisze zawiadamiające o tym, że odbędzie się: "Koncert dla Pokoju, Prawa i Sprawiedliwości"... prawdziwie słuszny tytuł i jaka finezja w przedwyborczym czasie. Koronkowa robota! Właściwie to trudno będzie grać koncerty pod innymi, błahymi tytułami! No może jeszcze ewentualnie: Abyśmy zdrowi byli! albo: Nasi górą! Można się też nazwać słusznie, np. jest już: Tarnowska Orkiestra Miłosierdzia Bożego. I jak takiej Orkiestrze odmówić występu. Ja bym nie mógł.
W ramach 22. Dni Muzyki Kompozytorów Krakowskich oprócz Mszy Świętej Inauguracyjnej odbyła się też: "pielgrzymka do domu rodzinnego Jana Pawła II w Wadowicach" oraz: "zwiedzanie Dworu ziemiańskiego w Stryszowie"... Czy jeszcze ktoś zajmuje się - ot tak po prostu - muzyką?
Zapewne nie, gdyż nie chodzi w tych akcjach wcale (lub prawie wcale) o muzykę ale o coś, co nazywa się "uniesieniem zbiorowym". Durkheim stwierdza, że: " w środowiskach społecznych skłonnych do ekscytacji oraz z owej ekscytacji zrodziła się idea religii" (E.Durkheim w Elementarne formy życia religijnego). Ten sam autor stwierdza, że: " zbiorowe uniesienie jest silnym przeżyciem emocjonalnym wygenerowanym w jednostkach przez zbiorowość". Takie zbiorowe uniesienia można w różnym celu wygenerować wprost (co jest jeszcze dość trudne mimo postępów mediów) albo zręcznie manipulując faktami i nastrojami. Pytanie jest tylko po co? lub jak w każdym dochodzeniu - dla czyjej korzyści? Zbiorowe uniesienie działa tylko jakiś czas i po opadnięciu fali należy wygenerować nowe. Żyjemy w cyklu od uniesienia do uniesienia.I może nie byłoby to takie złe ale ta budyniowata, oblepiająca i prostacka monotonia Wielkich Manipulatorów jest już wyświechtana i trudna do zniesienia. Może sami sobie zafundujemy jakieś "uniesienie zbiorowe", to nie jest aż takie trudne a satysfakcja gwarantowana i te finezyjne inżynierie społeczne lekko buksują. I dobrze, że tylko lekko bo należy je utrzymywać przy życiu. Bo nic nie dostarcza tyle satysfakcji z zabawy co guerrilla w sferze kultury...
Kasia we Wrocławiu poszła na całość i zmierzyła się z huculską trembitą o długości 305 cm. Wielu fotografików próbowało ale nielicznym się udało... Szacunek!

Monday, June 07, 2010

WRO:FOTO


Jest trochę zaległych tematów ale wszystko idzie tak szybko, że czekając na Kasi zmiłowanie fotograficzne przebrnęliśmy przez bardzo intensywny czas. Może uda się mi jednak nadrobić opóźnienia? A warto, bo było kilka ciekawych sytuacji: krótka wizyta Tomka Hołuja w Polsce (to muzyk pierwszego składu Ossiana i jedynego jaki ja chcę pamiętać, potem był Osjan i świetni muzycy ale...), później festiwalowa wizyta Jonasa Mekasa, który już najwidoczniej "miał dokąd iść"... a cały czas towarzyszą mi bardzo kształcące doświadczenia z organizowaniem pobytu i koncertów mnichów z Drepung. Ostatnie kilka dni byliśmy w słowackiej części Pienin i było całkowicie niezwykle, łącznie z wytyczeniem nowej trasy trekkingowej w tych okolicach. I kolejny raz okazało się, że w tzw. długi weekend w Pieninach może być pusto ... o ile starcza nam wyobraźni i wytrwałości aby zboczyć lekko z utartych szlaków.
Zastanowiła mnie awantura o podwójne polsko-łemkowskie nazwy w Małastowie. Przeprowadzono tzw. konsultacje społeczne i polska większość (92 osób) zagłosowała przeciw. 41 Łemków było za... Jaki sens ma takie głosowanie w sytuacji kiedy wynik głosowania polska większość powitała oklaskami! To jakieś chore zachowanie i wychodzi całe to katolickie miłosierdzie plus miłość bliźniego i tradycyjna polska tolerancja? Smaczku relacji z tych zawodów dodaje to, że " sołtys Małastowa Ryszard Jaszkowski, reprezentuje polską większość mieszkańców ale osobiście był za podwójna nazwą" bo: "uważam, że to mogłoby być atrakcyjne dla turystów"... (Dziennik Polski, 1 czerwca 2010). Powoływanie się na sytuację Polaków na Ukrainie nie ma sensu bo co ma piernik do wiatraka? To Łemkowie na Ukrainie zabraniają wieszać tablice z polską wersją nazw wsi? Na tablice o podwójnych nazwach poza Małastowem nie zgodziły się także wsie: Bodaki, Bartne, Ropica Górna. Nie wiem, jak po takim kopnięciu w twarz sąsiadów, ludzie w tych wsiach chcą sobie układać wspólne życie. Być może nie chcą, może chcą podstawić sąsiadom pociąg towarowy... jak w 1947 roku w Nowym Sączu? Modlenie się Katolików w użyczonych cerkwiach (bo w niektórych wsiach nigdy nie było kościołów katolickich) jakoś pasuje a tablica z dwoma pisowniami już nie?! Jak góra nad Krynicą nazywała się Urdy Wierch to koniecznie musiano zmienić ją na Górę Krzyżową, jak kapliczka na Jaworzynce w Beskidzie Sądeckim miała podwójny krzyż to po remoncie nagle dostała pojedynczego... Chłopskie rozdwojenie jaźni jak ze wszystkim: jeździć swobodnie do roboty po Europie: tak ale Unia Europejska nie, brać lewe renty tak i mieć zwolnienie z ZUS-u tak! ale "unych" rozliczać i stawiać się za wzór moralnego stylu życia, na jakiej podstawie?
A przecież dobrych wzorów nie brakuje: w Metrze (4-6 czerwca 2010) wręczonym mi w tramwaju, czytam ze zdumieniem: Mały Papież na Ołtarze.To o ks Jerzym Popiełuszko! "Duży" papież to wiadomo kto ale co z obecnym papieżem? Co z biskupem Dziwiszem? Średni czy 2/3 to jakoś nie brzmi? To może super albo hiper? A po "ołtarzach" sąsiada w dziób bo go mniej...
i dalej biegiem na "procesyją" i sypanie kwiatków... Podwójne tablice: nie! Podwójna moralność: tak!? Kiepsko to jakoś wygląda.
Na długo oczekiwanej focie Kasi G.: my we Wrocławiu. Dym jeszcze nikomu nie zaszkodził...

Friday, May 28, 2010

PO-WRO


Kasia jeszcze nie przysłała fotek z koncertu we Wrocławiu ale jak już je opracuje to pewnie kilka będzie zastanawiających. Bo grało mi się bardzo dobrze... mimo tego, że tłumy nie napierały, ale i czas jakiś taki smętny? Powodziowy? Tak przynajmniej twierdził wódz Firleja i chyba miał trochę racji. Podobno wszystko już było, jest stała powódź znakomitych wykonawców, którzy grają za "czapkę gruszek", więc panuje apatia i przesyt. W takich czasach najlepiej słucha się tych piosenek, które już znamy...czyli Top Trendy! Ale o tym nie wiem zbyt wiele. Z radością wysłuchaliśmy życzliwych rad młodego nagłośnieniowca, który doradzał dokupienie jeszcze jednego miksera (bo mamy tylko dwa...) i zatrudnienie własnego inżyniera dźwięku! Tyle lat zajmuje się graniem koncertów a dotąd na to nie wpadłem! Człowiek uczy się całe życie. Z Krakowa do Wrocławia jechaliśmy autostradą (!) trzy godziny; wyjazd na koncert o 13.00 i powrót do siebie na 3 w nocy... to jest całkiem dobra opcja. Może dlatego też lubimy Wrocław bardziej niż inne miasta?
Borykam się z tysiącem małych i większych problemów w organizacji mini trasy: Voices from Tibet, jest już strona internetowa! są też zaskakujące sytuacje: Ci co powinni pomóc robią jakieś budyniowe fochy, inni pomagają bardzo konkretnie, szybko i bez filozofowania. Chcesz wiedzieć na kogo możesz liczyć ... zorganizuj z nim jakąkolwiek imprezę. Trafiają się ludzie, którzy czują się zarządzającymi wszelkimi sprawami dotyczącymi Tybetu. Bez nich nastąpi koniec świata? Nawet najszlachetniejsze powody nie usprawiedliwiają bezpodstawnych oskarżeń i arogancji. Warto czasem sprawdzić, czy rozum nie śpi? Może takie wezwanie: po pierwsze: Ratuj Rozum!?
Dzisiaj miałem dzień ogrodnika! Rano odebrałem z Uniwersytetu Rolniczego (a co!) sadzonki różnych ziół przyprawowych, a wczesnym popołudniem już sadziłem je w donicach i skrzynkach. Jest tego troszkę: trzy odmiany bazylii, lubczyk, lebiodka, szałwia, lawenda... przezimowała mięta amerykańska, rozmaryn i piołun! Bez zrywanych własnoręcznie ziół nie wyobrażam sobie naszej kuchni. Poza tym, kulinarnym aspektem, jest jeszcze coś trudnego do wytłumaczenia; potrzeba pracy z roślinami, ich obecności, kontaktu z nimi. Dzikie wino na naszym balkonie od zachodu rośnie fantastycznie i mimo, że nie jest przyprawą daje nam coś ważnego. Czy to już mistyka przyrody? Pewnie lepiej byłoby to nazwać: "artefakty Natury w przestrzeni miejskiej" ?
Jutro idziemy z A. do studia Radiofonii, bo od 18-stej z groszami mamy gadanie "na żywo" plus obszerne fragmenty kwietniowego koncertu z Fortów Kleparz w Krakowie. Tak to się zrobiło... no całkiem to miłe. Do tego jeszcze audycja nazywa się "bez biletu"! Bambosze, fotelik i bez biletu...no, milutko. Tylko my mamy 4 godziny sobotniego czasu zajęte. Ale jak ktoś chce sławy, pieniędzy i popularności to musi tyrać.
Na focie Primula farinosa czyli Pierwiosnka omączona, jest to roślina skrajnie zagrożona wyginięciem gdyż w Polsce rośnie jedynie w jednym miejscu, na kilkudziesięciu arach!!!