Monday, November 01, 2010

MSZENIE


Nie chciałem wczoraj pisać o Babiej Górze i wsi Zawoja razem, bo się Zawoi to jeszcze nie należy. Zawoja Policzne wita nas, charakterystyczną dla przysiółków udających wieś, rozpierduchą i rowami pełnymi śmierdzących fekaliów. Obok rur z domowych klozetów, wypuszczonych wprost do rowów przy szosie, stawia się tzw. ogólnogóralskie domy z bali. Jak z tych megachat sikną ścieki, to Policzne przyciągnie wielkie rzesze osieroconych bywalców sklepów z dopalaczami. Taki tajfun z trutki na szczury będzie miał tu godną konkurencję. Kiedy podniesiemy nos w górę aby nie czuć ścielącego się zapachu megagumna, to zobaczymy rozorany stok pod kolejny wyciąg. To stary model wyciągu poprzez jakieś nawykowe już, gminne gwałcenie gór, tych gór, które tak kochają miejscowe społeczności?! Jedyne sensowne miejsce w tej okolicy to malutkie sioło Czatoża, leżące na południowy-zachód od Policznego. Wszystko co niżej to jakiś festiwal niemożności. Miły pan stojący na przystanku zapytał nas czy zwiedziliśmy Zawoje? Nasze zdumienie było chyba widoczne, bo już nie wracaliśmy do tematu. Dobrze, że jest w Zawoi pomnik dwóch gości: Hugo Zapałowicza i Wawrzyńca Szkolnika; może kiedyś się tu mieszkańcy zreflektują i zobaczą to co my; wszystko z czego tu żyją zawdzięczają Naturze i tym świetnym facetom, tyle, że jeden urodził się w Lublanie, a drugi gdzieś na Litwie. Ci dwaj panowie zrobili przez dwa lata więcej niż miejscowa społeczność przez ostatnie pięćdzisiąt. Hugo Zapałowicz wytrzymał w Zawoi jedynie dwa lata i szybko wyemigrował do Lwowa, aby badać florę Karpat Wschodnich... Miejscowi dygnitarze zbudowali wąski chodniczek z "kostki wszędobylki", biegnący przez kilka przysiółków i daczowisk, które noszą zbiorczą nazwę Zawoja.Jest to duży plus dla turystów, którzy nie mogą liczyć na rozkłady jazdy zastane na przystankach i tym chodniczkiem trzeba sunąć z pięć kilometrów albo więcej. Ja się nie obrażam, bo wiem, że tak zdobyta wiedza musi kosztować, ale słyszeliśmy wiązankę miejscowej gaździny na tych; ku... milionarów co se robią jaja i jezdza jak chcą, ku... milionary! Wiem też, że jak taki "milionar" już przyjedzie, to zabiera ludzi ponad każdy nadkomplet i pokazywanie w tivi busów z nadkompletami martwych podróżnych nie wzrusza go wcale. Transport publiczny, koncesjonowany przez gminę, dostarcza nam więc posmaku ryzyka!
Jest więc zbawienny chodniczek i kilka knajp, beznadziejny wyciąg narciarski z erodującym zboczem i brak kanalizacji; czy coś jeszcze oferuje Zawoja? Tak, oferuje mieszkańcom głupie zwalczanie Babiogórskiego Parku Narodowego i obronę przed najstraszniejszym wrogiem ludności miejscowej - straszliwymi kurakami leśnymi vel głuszcami, a nie daj bóg może i cietrzewiami! To beznadziejnie wypiętrzona Babia Góra i straszne kuraki (jest tam pewnie ich z pięć i są to już tylko osobniki głuche bo zdrowe zwariowały od pił spalinowych i "milionarów") zagrażają Zawoi. Po cholerę więc pomnik Zapałowicza i Szkolnika stawiać, postawić Janowi Pawłowi i spokój.
Dlatego właśnie Zawoja i Babia Góra są to osobne rzeczywistości i nie należy je łączyć razem. Tak jak nie należy łączyć Zakopanego z Tatrami. Znajdziemy sobie inne drogi na Babią Górę. Obecne władze chcą być większe niż Góra, ale... jakoś nie mogą. Miejscowa tzw. społeczność (?) boi się kuraków i Parku, ale nie boi się kroić działeczek ojcowizny pod wozy drzymały nowych osadników, napływających z Katowic i Krakowa (taki styl; domki letniskowe na kółkach!)i do tego jeszcze chce aby turyści zwiedzali wioskę? Czy nie znajdzie się nikt, kto powie tym ludziom, że gdyby nie Babia Góra, legenda głuszca i niedźwiedzia, Wołosi i ich woły siwe, genialny Słoweniec i Litwin, to by pies z kulawą nogą do Zawoi nie przyjechał dobrowolnie?
W kiosku na Przełęczy Krowiarki można kupić bambusowe fleciki z Indonezji i jest to jedyny ślad prastarej kultury Górali Babiogórskich? Wiedziałem, że obszar ten leży od wieków na szlakach na Południe, ale Indonezja? Wow! BPN też jakoś poza kilkoma plakacikami i starą mapką, jaką kiedyś gdzieś pozyskałem dość przypadkowo, nie zasypał nas w schronisku na Markowych Szczawinach interesującymi materiałami? Może to jest celowa polityka; napiszą coś o przyrodzie i już Gmina śle umyślnych do mediów z takimi tytułami: "jest w Polsce wieś, gdzie ptak i chrząszcz mają więcej do powiedzenia niż wójt i radni" ( a Newsweek drukuje takie prostackie teksty!) Tak stawiające sprawę wsie są faktycznie chyba już tylko w Polsce ale czy to powód do chwalenia się? Może niech Newsweek dopisze: jest taka wieś w Polsce co szcza na turystów... chwytliwy tytulik? I trochę bardziej prawdziwy.
Ale coś się rusza przed wyborami i jeden z kandydatów chce zmienić bojowe hasło dziwaków z Gminy: Głuszec albo Ty na; Głuszec i Ty ! To byłaby prawdziwa rewolucja! Pisze o niej gazetka Wieści Babiogórskie (numer 1 ! ...) i może to szansa? Szkoda, że dotychczasowe hasło nie było szersze; Babia Góra albo Ty! Można by przecież na miejscu splantowanej Babiej Góry wybudować jeszcze drugi milion beznadziejnie dziwacznych domków chłopskich typu; jak wyobrażam sobie dworek i zameczek jaśnie państwa i zalać Małopolskę "milionarami".
Na Krowiarkach w drewnianym, turystycznym szałasie jest sporo napisów pozostawionych przez dumnych zdobywców. Poza X kocha Y i "ja tu byłem - Józek" jedno jest ciekawym komentarzem do rozmodlenia mediów, PTTK, BPN; na Babiej byłem w h.. razy - JP2 Może to być też reakcja na pamiątki z Indonezji? Czy nie prościej byłoby zauważyć Babią Górę, ma przecież ponad 1700 m wysokości, legendarne dzieje, wyjątkową przyrodę i położenie na głównym europejskim wododziale, wspaniałych badaczy. To zbyt mało?
Na focie ogłoszenie przybite do drzewa gdzieś na wielu kilometrach bezkresnej Zawoi. Najbardziej podoba mi się to, że o(p)tykanie mchem (czy ktoś pamięta słynny mech o(p)tyk z Kabaretu Starszych Panów?) jest profesjonalne! To fakt; nikt tak dobrze nie mszy jak w Zawoi!

Sunday, October 31, 2010

BABIA GÓRA


Wczoraj wyszliśmy na szczyt Babiej Góry czyli na Diablak (1725 m n.p.m.). Czym podchodziliśmy wyżej, tym wiało mocniej i kolejno: na Sokolicy (1367 m n.p.m.) jeszcze było nam wesoło, na Kępie (1525 m) troche porywało mi aparat fotograficzny, na Gówniaku (1617 m) zaczynało nami rzucać ale pod Diablakiem było już całkiem poważnie i gdyby nie kamienne murki to pewnie musielibyśmy się przez szczyt czołgać. Zejście Percią Akademików w śniegu i przy sporym oblodzeniu też było dość ekscytująca. Łańcuchy asekuracyjne są tam spinane gwintowanymi klamrami o wielkości, którą znam z mojego pęku kluczy. Niestety podczas schodzenia ciągle przypominały mi się nowe sytuacje, w których te zakręcane klamry samoczynnie się odkręcały i klucze rozsypywały się po ziemi... Nocowaliśmy w krytykowanym, nowym schronisku na Markowych Szczawinach. Krytyka jest ufundowana na tym, że nie można zalegać na podłodze, nie można chodzić w butach po pokojach, jadalnia jest otwarta w określonych godzinach i wszystko jest drogie. Znam ten ból z wielu nieprzespanych nocy jakie zawdzięczam krytykującym wolnościowcom, którzy może i są mili ale upierdliwi ponad miarę. Nie chodzę w góry aby nocami bratać się z wesołą bracią i nie jestem też wielbicielem słuchania o trzeciej w nocy osiemdziesiątej (i tak samo kiepskiej) wersji "samby sikoreczki" albo innych fascynujących tematów turystyczno-biesiadnych plus odgłosów fizjologicznych jakie zachodzą u braci studenckiej (w każdym wieku...) po spożyciu wzmacnianego piwa. Więc o.k. nie znam się na tej poetyce i dla mnie w schronisku było znośnie, miejscami całkiem znośnie. Brakuje tam trochę tzw. klimatu a pani, która ze sroga miną sprzątała powinna mieć badanie wzroku; tak wielkie połacie brudu zostawiała za sobą... ale; ludzie, poczekajmy ze dwadzieścia lat i coś się może ruszy?! Na to miejsce dawno temu przyszedł całkowicie odlotowy Słoweniec; Hugo Zapałowicz i tak powstało schronisko, które było przebudowywane, zmieniane a jakiś czas temu rozebrane. Na jego miejscu stoi nowe. Ten kto stawiał to nowe, nie wygląda na tuzinkowego, chłopskiego, pazernego biznesmena; więc dajmy sprawie trochę oddechu!
Babia Góra jest interesującym masywem pod względem florystycznym ale początek zimy nie jest idealnym czasem na botaniczne poszukiwania. Mimo śniegu i wiatru na granicy bezpieczeństwa i tak udało mi się zrobić dobre foty jałowca halnego i kilku innych rarytasików jak np. soplówek, zrostów buków, płachetek brusznicowisk z bażyną (jak w tundrze), wyschnięte ale rozpoznawalne tojady mocne i okrzyn jelen, który stanowi główny element logo Babiogórskiego Parku Narodowego. Kiedy szliśmy po kopule szczytowej Babiej to inspirująca była wiedza, że woda ze śniegu z południowej strony ścieżki znajdzie się za około pół roku, poprzez Dunaj w Morzu Czarnym, a woda z północnej strony zasili trochę wcześniej Bałtyk. To jedno z zaledwie dwóch miejsc w polskich Karpatach, z których woda płynie do Morza Czarnego. Drugie, jeszcze mniejsze, jest w Bieszczadach. Z okolic Ustrzyk Dolnych część wody spływa dorzeczem Dniestru... Halny wiał jak zwykle i mimo usilnych starań, wszystkie moje smarki z nosa zasiliły zlewnię Bałtyku...
Dzisiaj weszliśmy na Małą Babią Górę i szczyt Cyl 1517 m n.p.m.) i przez Jałowiecką Przełęcz zeszliśmy do Zawoi. Ta Zawoja to jakiś dziwny twór i o tym jutro, bo nogi mnie bolą i spać się chce.
Na focie widok z Diablaka na południe; Tatry, rozwalony Dunajec (nazywają to Czorsztyńskim Morzem) i kawałek Orawy.

Friday, October 29, 2010

KULTURA DŹWIĘKU


We środę, po siedmiu godzinach pracy w biurze, odwiedziłem zaprzyjaźnione studio nagrań i zleciało mi tam sześć następnych godzin. Zleciało, to bardzo trafne określenie tego intensywnego słuchania, wyłuskiwania dźwięków z surowych rejestracji i decydowania czyli brania odpowiedzialności za końcowy efekt. Pracowałem nad nagraniami starszych, znakomitych muzyków z Beskidu Żywieckiego. Już kiedyś o Nich pisałem ale ciągle wracają w naszych rozmowach jako pewnego rodzaju punkt odniesienia. Grają znakomicie i mogą uchodzić za wzór źródłowego, beskidzkiego grania. Beskidzkiego czyli prawdziwie góralskiego, innego autentycznie góralskiego u nas nie ma. Mają jedynie (!?)dudy i skrzypce ale brzmienie niezwykle bogate i jakby płynące od kilku muzyków. Dudy i gajdy mają to do siebie, że grają podwójnie; dron i solowa przebierka, do tego głosy i krótkie przyśpiewki, oczywiście skrzypce z alikwotami i śpiewnymi glissandami jak z muzyki Gudżaratu. Dwaj starsi panowie i 21 tracków po minucie lub troszke tylko dłużej; nieomal jak najszybszy metal... Sprawa oszczędzania energii i niechęci do czczego gadulstwa. W czasie przerwy w nagraniach jakie realizowaliśmy w sierpniu, zagadnąłem o tło dźwiękowe wokół ich domów. Ani chwili wahania i niezrozumienia; oj są oni, są, a jak grają panie oni (to o świerszczach, pasikonikach i drobniejszych szarańczakach) na górskich łąkach! Improwizacja, wyobraźnia, zwięzła forma, pewność treści czyli twarde życie i kultura. Można się uczyć od takich ludzi kultury dźwięku. Utkwił mi w pamięci fragment śpiewanego wstępu; ja na dół a Józek do góry - rozeszlimy sie jak na niebie chmury tak pan Edward śpiewa o tym co się zdarza w życiu ale i we wspólnej grze. Oczywiście nie w filharmonii, tam wszystko cacy musi być i gites. Chyba, że jest skład awangardowy i zaliczone zajęcia z improwizacji, to wtedy się brudzi i zawodzi. Bo przecież filharmonia nie może być daleko za klubami z Kazimierza... ale sorry; jest. Bo filharmonia to gwarantowana kultura dźwięku ale jakby inna, coś taka mechaniczna i wykuta w szkole. Tacy goście nie powiedzą,że; są oni, są i pięknie grają... bo grać mogą ci co mają koncesję. Pasikoniki nie mają, są amatorami?
Jest też książka ; Kultura Dźwięku teksty o muzyce nowoczesnej - fantastyczna "cegła" (blisko 550 stron!) wydana przez słowo/obraz terytoria pod redakcją Christoph'a Cox i Daniela Warnera. Już na początku jest balsam na moje udręczone nerwy, chodzi o to, że u nas mówiąc "sztuka" nie myśli się raczej "muzyka". Wystarczy sięgnąć po książki: Polską sztukę ludową albo z innej beczki; Sztuka współczesna - tu czy tam (raczej tam) i zawsze w tych tomach są jedynie obrazki. Muzyka jakoś nie przychodzi na myśl? A ostatnie kilkadziesiąt lat to jakaś niebywała eksplozja dźwięków i muzyki właśnie, także muzyki z obrazem ale nie samego obrazu przecież! Ale ja się nie znam i widocznie nasze tuzy od sztuki jeszcze nieme filmy oglądają? To sprawa kultury, kultury dźwięku także. Po przeglądnięciu spisu treści serce rośnie: obowiązkowi Cage i Schafer, Brian Eno ale jest i Chris Cutler, muzyka improwizowana, eksperymentalna i dzieło otwarte. Oj zaroi się i u nas od Mądrali aka Wyłączność na Sztukę Prawdziwą. Książka jest z 2004 roku, więc mamy "do tyłu" tylko (?) sześć lat... A w muzyce granej u nas? U nas wszystko już było, już jest niemodne i już w Mózgu się nie mieści. Już nawet Boscy Japończycy, od których znawcy sikali po nogach się nie sprzedają... Kultura dźwięku jakby zaczynała się dopiero tworzyć?
Dziękuję bardzo Januszowi Palikotowi, że popiera takie wydawnictwa jak słowo / obraz terytoria
to nawet skuteczniejsze niż pikiety pod wypasionymi kancelariami wiedzących wszystko pasterzy. Tak bym to raczej widział; książek bali się ci goście zawsze najbardziej. Zachodzi oczywiście możliwość, że objawi się katolicka plądrofonia albo nowa ewangelizacja z pomocą minimalizmu ale... raczej z tego getta dredziarsko-dziecięcego to się już nie wygrzebią. No wiadomo; jeszcze jest Armia ale coś już w prześcieradłach z krzyżami nie biegają? A szkoda, bo ładne to było! Taka kultura dźwięku inaczej.
Na koniec jeszcze przytoczę tekst z ulotki wyborczej pewnego radnego, który chwali się swymi dokonaniami z upływającej kadencji. Podsumowanie dokonań zaczyna od; brałem czynny udział w festynach parafialnych Parafii XY, w festynach osiedlowych, organizowałem uroczystości pod pomnikiem Solidarności, zostałem nominowany do nagrody za serce, zapał i wrażliwość... a w tych wielkich czynach; pomagało mi członkostwo w Klubie Inteligencji Katolickiej i Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich przy Parafii XY... To jest radny miasta średniej wielkości a nie przysłowiowego Dziury w Krzakach. Ale może ja się jednak mylę? Tak czy siak jestem naprawdę powalony osiągnięciami i przynależnością! A my tu o kulturze dźwięku jak głupi jacyś?
Na focie owoc czarodziejskiej rośliny, której podobno bali się bardzo benedyktyni - pokrzyk wilcza jagoda Atropa belladonna.
ON # 2(Ogłoszenia Niszowe): 11-14 listopada prowadzimy warsztaty i gramy koncert na Sopatowcu, szykuje się bardzo ciekawie!

Sunday, October 24, 2010

PARDWA


Ostatni tydzień był bardzo pracowity i urozmaicony. Wydawnictwo powiedziało tak! i książka ma ostateczny (chyba) tytuł; Magiczne rośliny Karpat i Bałkanów. Kończymy też robotę nad trzecią płytą z dźwiękami z tundry. Tym razem będą to zapisy głosów ptaków. Pośród kilku gatunków jakie udało się A. nagrać, są dwa, które kiedyś żyły w Polsce ale dzisiaj mają już tylko status gatunków wymarłych. O siewce złotej już kiedyś pisałem ale znalazłem ciekawe materiały traktujące o drugim z tych - kiedyś naszych - gatunków; pardwie mszarnej. Najbliżej nas pomyka po mszarach na Białorusi i być może zagląda na chwilę gdzieś w rejonie Puszczy Białowieskiej. I kiedy tak zagląda to dziwi się bardzo i jakoś nie chce powracać?! Pardwa mszarna ma widocznie dobrą pamięć; została w Polsce zwyczajnie wybita przez myśliwych i kłusowników, podobnie zresztą jak chroniony tur. Bo w tym kraju od zawsze są dwie równoległe rzeczywistości: słusznych przepisów i omijania słusznych przepisów, ochrony i zabijania, wypierania, rugowania i niszczenia. Oficjele nie mają latać razem a latają, goście od dopalaczy mają zamknięte sklepy a sprzedają, działacze piłkarscy biorą łapówki ale całe państwo pracuje dla nich... Pardwa mszarna jest pięknym ptakiem i jak mogliśmy się w tundrze przekonać, jest też ptakiem bojowym i nieustraszonym. Można byłoby więc liczyć, że może do Polski wróci?! Ale nieustraszoność i bojowość jest niczym w obliczu grubej, stygnącej warstwy mentalnego budyniu zatykającego tchawice. Lepiej trzymać się na dystans i nie babrać w kupie (myśli zapewne pardwa?) bo pióra sobie można obsrać.
Wczoraj zajadaliśmy się doskonałymi figami i zdrowo pośmialiśmy się z budyniowego szołbiznesu w miłym towarzystwie Agi, Przemka i Rafała (Hati). Po słynnej melodeklamacji ostatniego polskiego beatnika - M.Magury Góralskiego, jaką raczył On wydać z siebie w sali Muzeum -manggha-, podczas naszej akcji z mnichami buddyjskimi, Przemek zyskał ponoć pseudo; Moloch! Każdy chciałby się podpisywać XY aka Moloch! Rewelacja...Rafał donosi, że teraz będą się liczyły w branży jedynie vinyle! Jesteśmy gotowi; mamy vinyle małe i duże, do tego dwie paczki po jabłkach pełne starych kaset magnetofonowych. Boję się, że ktoś z tych najbardziej awangardowych i wysublimowanych aka kreatywnych sięgnie po wałki i fonograf. Już widzę (trochę przerażony) nagłówki tzw. dzienników opiniotwórczych: całkiem nowa Patrycja M. na wałku, albo Awaria Wałka, albo Wałki Męskiej Muzyki. Dobrze brzmiałby też zapewne wałek Stańki albo Festiwal Wałków w Mózgu. Miodzio! No i trudno; polegniemy tym razem bo mamy CDR, CD, vinyle, single i kasety ale od wałków trzymamy się z daleka.
Mimo tego, że jeszcze nie na wałku ale znowu jest nowa Patrycja M. całkiem nieźle rozchodzą się wieści o płycie A. Jokkmokk i ostatnio bardzo staranny materiał opublikował portal Folk24.
To co wyprawiają Prezes i niejaki poseł Pałys, wykracza daleko poza nawet najszerzej pomyślany scenariusz na tragifarsę i z występów stałego Kabaretu Politycznego bawi mnie już jedynie mimika pana Napieralskiego. Fajansiarski luzik z rezolutnym grymasikiem. Na to się łapią młodzi? Czy rzeczywiście? To może puszczanie baniek nosem i figlarne popuszczanie bąków w stylu PSL? Więc tak sobie myślę; po co by ta pardwa mszarna miała do Polski wracać? Mało ma atrakcji na Białorusi?
A. zapewniła mnie, że mogę bezpiecznie oglądać i słuchać relacji tak zwanej Telewizji Kultura, transmitującej konkurs Chopinowski i galę rozdania nagród. I faktycznie, Leszek Możdżer nie zagrał (bo już swoje zagrał), nie wyskoczył ten patriota z Wrocławia (pewnie komponuje wielką śpiewo-grę opartą o katastrofę pod Smoleńskiem albo uczy się już Miłosza) ale w ocenie muzyki słyszało się; jej gra jest wielkomocarstwowa bo pochodzi z Rosji i inne, tego typu głębokie, muzykologiczne diagnozy. To tego uczą w akademiach muzycznych? Wzajemne pochwały panów Zdrojewskiego i Dąbrowskiego mogę zrozumieć jako taktyczne; panowie zamieniają się stołkami co jakiś czas. Czy jednak muszą nas brać za świadków tej mizernej komedyjki? A może poseł Pałys coś załatwiał w Filharmonii? Bo takie, mimo kultury wysokiej i tivi K.,odnoszę wrażenie po wysłuchaniu pogaduszek i opinii o tym, że Chopina nie da się nauczyć i trzeba się urodzić z Jego duszą w genach? A może komentatorom chodziło już o in vitro? No więc tak; Rosjanka była znakomita, wałki rozdają karty a pardwa już nie powróci, i tyle!

Monday, October 18, 2010

ALMA YORAY


Alma Yoray nie żyje! Przyglądam się czarno-białej fotografii z 1990 roku; Alma, ja, Marek Leszczyński i Piotr Kolecki. Zalegamy w wysokiej trawie, tuż obok ogródka gdzie Alma hodowała truskawki. Wszystko to w Przesiece, w domu, w którym powstawała wielka sala medytacyjna z okrągłymi oknami wychodzącymi na...skały! Nagrywaliśmy razem materiał, który nosi nazwę Brown Session. Alma recytowała, improwizowała, tańczyła poezję Zen. Na zewnątrz hałasowała piła i próbowaliśmy szczelniej zamykać okna, ale Alma zapytała mnie; czy to są niewłaściwe dźwięki? i w odpowiedzi otwarliśmy okna szerzej. Przestaliśmy się przejmować tym co działo się wokoło... Poznałem Almę w Teatrze Witkacego w Zakopanem dzięki Andrzejowi Dziukowi; razem z Piotrem K. improwizowaliśmy do Jej jednoosobowego spektaklu. Nie pamiętam aby Alma określała to co robi na scenie słowem butoh, ale dzisiaj wiem, że dotąd nie widziałem nic bardziej prawdziwego niż butoh Almy. Może dlatego wiele lat nie chciałem butoh w naszych koncertach?
Graliśmy z Almą wspólną trasę; pamiętny Domek Kata w Koszalinie, także Słupsk (mieszkałem w tamtym czasie w maleńkiej wsi Warcino, pomiędzy Miastkiem a Słupskiem) gdzie koncert z udziałem Almy był wyjątkowo mocny.Potem z A. odwiedziliśmy Almę przy okazji kolejnego koncertu w Jeleniej Górze. Alma była zawsze gdzieś blisko i zawsze w planach kolejnych odwiedzin. Wiem, że są setki osób, które Almę znały bliżej, są też znani muzycy, którzy o Almie Yoray mogą powiedzieć więcej; oby to zrobili! Ja wiem, że wiele Almie zawdzięczam, mimo, że nie posłuchałem Jej rad i nie poświęciłem się wyłącznie muzyce. Jeszcze pamiętam wielki szpulowy magnetofon (pożyczony cudem przez Piotra lub Marka od jakiegoś dobrego ducha) jak powoli przewijał taśmę magnetyczną pod ścianą Zendo budowanego przez Almę. Nie mogłem tej sesji nazwać inaczej niż Brown Session; to była ważna lekcja! Alma Yoray nie żyje!
Shoha: Ucichły nagle / cykady wśród kamieni / deszcz spadł w tej chwili
Niesamowicie brzmi opowieść o Almie Yoray...

Saturday, October 16, 2010

FOLK ZAKLESZCZONY


Teraz będzie tak: jedno, zebrane w Stolycy i niezby duże (wiadomo!)gremium będzie uczyć muzyki, produkcji muzycznej, dobierać wykonawców do festiwali, decydować kogo się w mediach prezentuje i przyznawać nagrody w kategorii folkowy fonogram roku... Jak mówi nasz litewski przyjaciel Ramunas: grejtownie! Produkowaliśmy płyty wydawane w USA z jednym z najbieglejszych inżynierów dźwięku Olkiem Wilkiem, w czasach gdy jeszcze: "łączenie tradycyjnej muzyki z elektroniką" nie było dozwolone w Warszawie ale jesteśmy dziwnie przeźroczyści, niezauważalni? Panie i Panowie sprytni z Centrali, po chwili zastanowienia i przewietrzenia pomieszczeń ze zużytej doktryny folkowej, zdecydowali, że jak to zrobią "nasi" to będzie jednak nowatorskie i z duchem czasów. Fundusze na wyjazdy młodych artystów (dbamy o /własne/ dzieci) są dla sławnych i bliskich otwarte w Warszawie od lat. To wszystko cuchnie już strasznie, a wschodzący portal Folk24 zastanawia się czy pismo Gadki z Chatki jeszcze się ukaże? Jest całkiem zasadne aby się zastanowić nad tym ale chyba w znacznie szerszym kontekście?! Ale ja się nie znam, nie mieszkam w Warszawie, nie bywam w radiu i tivi, nie mieszczę się w panującym wyobrażeniu o promocji, nie przystaję do sceny folkowej (mimo tego, że niektóre kolektywy są jak klony Atmana albo Karpat)itd. A właśnie co do itd.; na moje konto wpisać można także tzw. niszowość, nie chodzenie do kościoła, nie bycie lewakiem, nie palenie trawy i nie picie wódki, do tego nie jestem nawet wyznawcą swojskiego Nydalizmu więc nie mogę być prawdziwym Polakiem?. Niech się dziennikarze folkowi trochę zajmą sobą i środowiskiem w jakim działają, przestaną reagować jak papugi co powtarzają tylko głosniejsze frazy bez zrozumienia, niech się zastanowią kogo i jak promują (z jakich powodów?)poza sobą... bo mam wrażenie, że muzycy dają sobie radę jak im nie przeszkadzać. A poza tym chwila nieuwagi drodzy Wielcy Promotorzy, skończyć się może i dla Was rozważaniem czy ukaże się kolejny.... Ale nie, autokorekta to chyba zbyt wygórowane oczekiwania i już nadciąga fala o zbiorczym kryptonimie: Możdżer plays Miłosz! Kto wie o czym pisze to wie, a jak nie wie to niech coś dopisze do powyższej listy moich niedomagań i nieprzystosowań. Dla naprowadzenia na ślad dodam tylko, że mówią - Chopin i Solidarność się już wypalił...finansowo.
Jestem załamany bo moje nieprzystosowanie jest chroniczne i nie wybiera; ostatnio nie mogę zrozumieć (i się na czas przystosować)groźby odebrania przywileju płacenia podatku od dzieł autorskich z 50. procentowym wymiarem kosztów. Pan Donal Tusk porównał ten przywilej twórców (w podtekście; obrzydliwie bogatych naukowców i artystów) z KRUS-em rolników. Myśl była taka; jak się domagacie równego płacenia składek ubezpieczeniowych, to zabierzemy ulgi dla twórców. W ten sposób pan Donal Tusk ujął się za rolnikami i pogroził palcem rozbuchanym i pławiącym się w bogactwie twórcom. Tyle tylko, że ulga dla twórców nie jest przyznawana na podstawie posiadania gitary lub laptopa, a tzw. rolnicy dostają swoje ulgi jedynie na podstawie posiadania ziemi; nie muszą niczego specjalnego produkować; mogą jechać spokojnie do Austrii lub Anglii i układać albo zbierać albo zmywać... albo być na rencie bo strasznie kaszlą i mają zaczerwienione oczy? Ale co przeszkadza rolnikowi chwycić za gitarę (lub laptopa) i stworzyć dzieło z tzw. uzyskiem 50. procent? Jak wielu "rolników" to od dawna robi? Ja nie mogę dostać niskiej i na dodatek płatnej jedynie cztery razy w roku składki ubezpieczeniowej tylko dlatego, że wyhodowałem na balkonie garść przypraw i dwa słoneczniki? Dlaczego? Więc jestem za tym; aby wszystko wszystkim odebrać i na odbieraniu obywatelom opierać istnienie Budyniowego Królestwa. Być może dojdziemy w ten sposób do absurdu tak wielkiego, że tzw. lewica będzie przywracała kapitalizm w Polsce? W tym kontekście podziwiam odwagę i niezależność Janusza Palikota, który wyartykułował myśli krążące od dawna w przyrodzie ale usilnie zamiatane pod dywan przez polityków wszystkich tzw. ugrupowań. Na szczęście wyważenie i grzeczność posła Gowina (który wydaje się zawsze mówić: spierd...tylko bardzo grzecznie i w wyważony sposób) nie jest jedyną możliwą opcją w budyniowej polityce? Pan Janusz Palikot działa w Budyniowie i wkrótce i On zakleszczy się pomiędzy tzw. ludem, niechęcią do zmian TW budyniowego okupanta i chęcią do pełnienia wiodącej roli przez kilku ludzi z Jego otoczenia. No i wiadomo; nie można być w Polsce bardziej lewackim niż (jeszcze) młodzi lewacy zawodowi, bardziej antyklerykalnym niż komuniści i bardziej kulturalnym niż artyści sztuki krytycznej. Nie krzepi mnie widok Kamila Sipowicza i Kory i innych tuzów szołbiznesu: to ta sama gra w Możdżer plays Miłosz. A fonogram roku i tak otrzyma ... Warszawa!
Tyle już wyjawiłem, że trudno; musze przyznać, że nie rozumiem dlaczego służby aresztowały i wdrożyły sprawę karną dla gościa, który w ramach happeningu wtargnął do Sejmu z doniczką konopii indyjskich a dotąd nie aresztowały polityka, który tam się miesiącami szwendał na prochach i regularnie wzywa do niszczenia struktur państwowych? Oto i potęga roślin: jeden krzaczek groźniejszy niż nie-jeden opętany?
Na focie z tundry; zimna woda i czyste góry w sercu Sapmi, może jako drogowskaz?
Od tego wpisu będzie się pojawiała nowa stała rubryczka pt. Ogłoszenia niszowe (w skrócie ON) - bardzo zapraszam gdyż tego - jak śpiewają w Beskidach; na Onecie nie znajdziecie!
No to sru; ON#1: 11-12-13-14 listopada prowadzimy warsztaty w górskim gospodarstwie Sopatowiec w Beskidzie Sądeckim - jest już podobno sporo zgłoszeń i brak miejsc ale warto zapytać; www.sopatowiec.pl? 18 listopada gram w duecie z Jeffem Gburkiem w Eszewerii (Kraków), a 22 listopada prezentujemy z A. 1000 wybranych fotek z tundry Saamów plus dźwięki z trzech płyt (tak, tak... dwie już są: Vaggi Varri i Jokkmokk ale trzecia jest już w produkcji)z nagraniami dźwięków otoczenia - Śródmiejski Ośrodek Kultury w Krakowie. Tak więc spoko wodza! jeszcze powalczymy! bo muzyk to wojownik chociaż nie każdy walczy o piwo...

Saturday, October 09, 2010

031


Jak ten czas leci... Kiedy opracowywaliśmy pierwszą płytę z dokumentacyjnej serii Flaga Świata (a teraz: World Flag Records), nie myślałem, że dojdziemy kiedyś poza kilka lub góra - kilkanaście, tytułów! A tu masz; 031 - Jokkmokk winter soundwalk. Pierwsza płyta była podwójnie i potrójnie remiksowanym materiałem z naszych podróży po Słowacji i powstałych na tej bazie nagrań. Remiksy wykonali: Tomek Bereziński, Andrzej Widota i niejaki Arthur z Los Angeles. Tomek mieszka w NYC, Artur chyba w LA, Andrzej gra z nami, my w Krakowie... dużo się zmieniło i Flaga Świata jest jednym ze sposobów opowiadania także o tym. Jokkmokk winter soundwalk jest relacją z kolejnej wyprawy do Jokkmokk (a byliśmy w tym bardzo dla nas ważnym miasteczku już trzy razy, zimą i latem)i zapisem naszych fascynacji kulturą Saamów i Północą. Joik jest trudny do pojęcia bez dotknięcia tundry i gór Sapmi / Laponii. To jest ten problem z naszymi badaczami i entuzjastami, że tak trudno się spakować, ubrać buty i ruszyć w interior. A warto! Pamiętam jakie wyobrażenie o kulturze Saamów miałem jeszcze pięć czy dziesięć lat temu! To niewiarygodne jak zmieniło się moje rozumienie kulturowego znaczenia tundry i kultury ukształtowanej ( a może lepiej; wyrosłej) z dzikich obszarów Ziemi. Na płycie są nagrania sfery dźwięków złożonych z dziwnie mocnych i zapadających w pamięć - skomleń i wycia psiego zaprzęgu, totalny hałas helikoptera i brzmienie śniegu na 30. stopniowym mrozie. Psy w takich zaprzęgach tak bardzo chcą już biec, że z trudem daje się je powstrzymać! Jak opowiedzieć inaczej o warsztacie joiku niż z pomocą fragmentów jego rejestracji? Nasz nauczyciel joiku Per Niila Stalka z Norwegii, powiedział nam; nagrywajcie i róbcie z tym co uważacie za stosowne, powiedział też; joiku się nie komponuje, joik bierze się z natury... ale nawet w takiej relacji nie można oddać tego uczucia, które towarzyszy temu co nazywa się zrozumieniem. Bo jest różnica pomiędzy; dowiadujemy się o czymś, a; od tego momentu rozumiemy - wiemy to. Jest na płycie skrócona do małych fragmentów relacja z niezwykłego spotkania politycznego, podczas którego kilkoro cenionych joikersów wykonywało własne joiki. Swój osobisty joik zaprezentował Per Niila Stalka ale także kilkoro innych śpiewaków. Jest na płycie jeden fragment joiku, który brzmi jak rytualne śpiewy Hopi. Przez chwile oddychałem powietrzem rodzinnych terenów Hopi i znacznie dłużej byłem w tundrze i górach Sapmi. Znam - wiem joik ale nie zbliża mnie to do zdolności wytłumaczenia innym czym jest. Dla nas, rejestracje z Jokkmokk i z pięknego portu Lulea w Zatoce Botnickiej mają bardzo osobisty wymiar. Aby nie był on jedynym wymiarem wydawnictwa, napisaliśmy ostatnio kilka tekstów; Renifery z Oulavuolie i efekt fonografu, w którym A. pokazała czym jest osobisty joik ale też, że nie ma czystych obszarów w kulturze (pismo kulturalne "Fragile", nr.3/2010, www.fragile.net.pl), ja popełniłem; Joik - kod, symbol, muzyka w magazynie skandynawskim Zew Północy (nr. 6, 2010, www.zewpolnocy.pl) ale także; Muzyka (z) tundry w Glissando (nr 16, www.glissando.pl). We wszystkich tych tekstach przewijają się sytuacje i wątki, które ilustruje dźwiękowy wybór z Jokkmokk winter soundwalk. Wszystkie te teksty (i kilka wcześniejszych) powinny być dołączone do płyty (jakoś to jest zasygnalizowane dzięki patronatowi Fragile i Zewu) ale jak tego rodzaju dokumentacja i twórczość ma się obronić w świecie medialnego rzygania budyniem i tonięcia w jego zaskorupiałych pokładach?
Dzisiaj warto (a raczej zawsze warto ale dzisiaj specjalnie!) zagrać coś Johna Lennona, którego zabił (dosłownie) budyniowy matoł, jest zawsze 9-go rocznica!
Komitet Noblowski dał do wiwatu! i chwała mu za to! Troche też śmiesznie wyszło straszenie chińskiej komuny zamrożeniem stosunków z Oslo. W Oslo nie takie mrozy przetrzymują... Chińscy przywódcy potrafią tylko straszyć i o.k. strasznie się boimy! Głównie dlatego, ze to straszenie jest już strasznie przewidywalne i nudne. Może by tak wyszli z Tybetu, odczepili się od Ujgurów, przestali zawracać rzeki, zjadać wszystko co się rusza, rąbać lasy i nakarmili swoich ludzi? To by była akcja na miarę supermocarstwa międzygalaktycznego! Łatwiej straszyć?!

Saturday, October 02, 2010

PROSZKI


Wielką karierę medialną robią ostatnio proszki. Najpierw były proszki Prezesa, przez które nie wiedział co czyni, a teraz nie może sobie przypomnieć, że przegrał wybory. Razem z proszkami Prezesa pojawiła się fala materiałów o tzw. dopalaczach. W języku potocznym (i w filmach z serii; zabili go i uciekł) ciągle jeszcze dość dobrze trzymają się tzw.prochy. Czym się różnią prochy od proszków? Tego jakoś jeszcze media nie zgłębiają. Nasze zdrowe społeczeństwo, które pod wpływem alkoholu zabija się nawzajem z wynikiem kilku wojen w Afganistanie na kwartał ( a czasem na weekend) pikietuje sklepy z tzw. dopalaczami. Pewnie słusznie, dużo wiarygodniejsze byłyby to pikiety gdyby ustawiały się także pod monopolowymi? Ale pewnie chodzi jak zwykle o świętą walkę z obcym!
Od kilku tygodni tyram i tyram nad książką etnobotaniczną ale ostatnie dwa tygodnie to była już naprawdę orka! Jutro kończę wreszcie roboczą wersję książki i dostała wreszcie swój tytuł; ZIELNIK PODRÓŻNY - ścieżkami roślin w Karpaty i na Bałkany. No, teraz się zacznie; wszyscy się będą na etnobotanice znali, wszyscy będą mieli po kilka brudnopisów i to nie takich książek... w szufladach... Ale co tam, chciałem to napisałem.
Ale nawet pisząc o roślinach natknąłem się na dość niezwykły proszek... Robi się go z kory świerka, wysuszonej starannie na słońcu i przy ognisku. Proszek służy do dyskretnego testowania; czy nie mamy do czynienia z czarownikami, którzy tylko popsuć umieli, a naprawić nie dawali rady. Test był bardzo prosty; dosypać proszku do herbaty i czekać. Jeżeli delikwent bedzie wse pierdział i nie ma siły powstrzymać to w dupie to wiadomo: czarownik kiepski!
Jak się tak wsłuchać w telewizyjne rewelacje to zaraz się wie; ktoś testuje proszek (ze świerka), bo sami prowadzący chyba pozostają w tym względzie tradycjonalistami.
Na mojej focie z Muzeum Marcepanu pod Budapesztem - marcepanowy Amanita muscaria, a pod nim wesoła gromadka z czasów kampanii bez udziału świadomości Prezesa. Takim marcepanem można się zajadać i nic nam nie grozi! Oto moc etnobotaniki!

Tuesday, September 21, 2010

BUDDAPEST


Wróciliśmy właśnie z kilkudniowej wyprawy do Budapesztu. Z różnych powodów odbyliśmy ją starym szlakiem z Krakowa i Zakopanego przez Liptów i dalej przez Banską Bystricę, Zvolen i do Dunaju pod Estergomem... W jedną i drugą stronę jechaliśmy pociągami i autobusami (naliczyłem 6 przesiadek!)od wczesnego ranka do około 21-szej wieczorem bo niechętnie podróżujemy nocą, a taką trasę przekimać to byłoby świętokradztwo! Notes pęka od zapisków, karta w aparacie wypełniona 0101 - kodami obrazów z podróży, nowe płyty już brzmią w tle... i pewnie będzie jeszcze o tym nie raz. Tym bardziej, że tego typu podróż jest jak silny środek ...no niech będzie wykrztuśny; opuszczają człowieka te złogi złych emocji na widok wąsów pana Śniadka, oszalałych obrońców krzyża, zaślepienia i egoizmu Jarosława K. i nieskrępowanej niczym arogancji kleru... Czym bliżej biogeograficznego regionu panońskiego, tym ta ciężka od zaciemnień umysłu flegma opuszcza ciało sprawniej. Ale ogólna konstatacja z podróży do jednej z naszych starych stolic jest taka: skoro Polska jest pępkiem świata i wszystko jest tutaj znakomite; to dlaczego od zawsze musimy jeździć do Budapesztu po coś? Jak nie po kiełbasę i wino, to na koncerty rockowe, po płyty i po wino, a teraz aby wysłuchać nauki Dalai Lamy, bo u nas poza public talk wyjść jakoś nie możemy. A wyjść nie możemy, bo u nas najważniejsza jest polityka i dlatego Węgrzy mają nauki buddyjskie z pierwszej ręki a Budyniów gonitwy za Zakajewem. Do Budapesztu warto też pojechać aby przypomnieć sobie jaki smak mają pomidory, ogórki, brzoskwinie, winogrona, zwykła cebula... bo u nas dotujemy wszyscy tzw. rolników i mamy w zamian pomidory ze szklarni bez smaku i ogórki odmiany; styropianowy polski. A Węgrzy mają przecież wiele swoich kłopotów i nic tam nie jest łatwiejsze niż tutaj. Mają też swoje strachy, fobie i fioły ale przy tym także te wszystkie dobre rzeczy o jakich było wcześniej.
Około 22 tysięcy ludzi (!) przez dwa dni; pilnie, spokojnie i z dużym oddaniem słuchała nauk Jego Świątobliwości XIV Dalai Lamy i nie widzieliśmy jakiegoś szału,zawrotów głowy i ezoterycznych uniesień. Takie rzeczy to... pod krzyżem na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie...
Podróż nad Dunaj, przez Karpaty i suche wzgórza panońskie aby uczyć się od Dalai Lamy ma niepowtarzalny smak!
Przed wyjazdem do Budapesztu poruszyła mnie świetna akcja fotograficzna Bogdan K. i cubiculum obscurum zbudowane na chwilę w Starym Sączu. Na focie widać jak obraz miasteczka wyłonił się na ścianie wielkiej camera obscura!

Thursday, September 16, 2010

CUBICULUM OBSCURUM


Siegfried Zieliński w swej Archeologii mediów przypomina kilku świetnych gości, którzy wykiwali kościelny nadęty budyń w pięknym stylu. Jednym z nich był niejaki G.B.Porta. Giovan Battista della Porta w swej pracy Magia Naturalis z 1558 roku opisał "jak można by w ciemnościach zobaczyć to, co na zewnątrz jest oświetlone przez słońce, a mianowicie we właściwych kolorach". Ze swej sypialni (cubiculum) wykonał wielką camera obscura i zobaczył to, co na zewnątrz tyle, że do góry nogami. Dzisiaj w Starym Sączu, Bogdan Kiwak z niewielką grupką współpracowników poszedł o krok dalej; z pomieszczenia Galerii zbudował camera obscura i wykonał nią wielkie fotografie otworkowe. Zobaczenie całego rynku z kamieniczkami, domami, ulicami i ludźmi na ścianie wyciemnionej Galerii i uświadomienie sobie, że cały ten obraz wlewa się do wnętrza przez otwór o średnicy 2,5 mm wywiercony w blaszce z puszki po czymś tam... to bezcenne. Gadaliśmy wiele razy o wielkich kamerach otworkowych ale to już nie było gadanie, to była fantastyczna akcja! Wszystko to dzieje się w ramach piątego już Festiwalu "Widzi Się."
Skoro już jestem przy sukcesach to jeszcze jeden; Kasia Gierszewska, której foty często pokazuje na blogu została nagrodzona za muzyczny film zwany potocznie videoclipem. Nie dość, że go zrobiła to jeszcze w nim śpiewa. To kraj, w którym wszystko musi się zrobić samemu. Konkurs to słynny Yachfilm, który bardzo ceniłem do chwili kiedy Waglewscy nagrodzili samych siebie... siedząc jednocześnie w jury i na ekranie... Może coś się tam od tego czasu zmieniło?
Na focie z dzisiejszej akcji Bogdan i Ania w trakcie działań wewnątrz cubiculum obscurum!

Monday, September 13, 2010

REPAIR


Tak brzmiał tytuł zakończonego dwa dni temu Festiwalu Ars Electronica w Linzu. Opasłe tomisko rozbudowanego katalogu zawiera m. innymi Repair Manifesto i hasełko: Stop Recycling. Start Repairing. Manifest zawiera 11 idei i podpisany jest przez Arne Hendriks i Joanne van der Zanden czyli Platform21. Najbardziej podoba mi się punkt 7: To repair is to discover...to prawda! Chyłkiem odniosłem plastikowe butelki i metalowe puszki do pojemników, w których są segregowane w celach recyclingowych.No więc wstyd. Ale w innych sprawach jestem na bieżąco: spodnie połatane, buty podklejone... A wy?
W krakowskim zoo jest kilka szympansów i jeden z nich bardzo rozrabia, przegania współtowarzyszy i tłucze ich kartonowymi pudłami. Nie wspomnę już o grymasach, krzykach i świdrujących oczkach! Nieco kontrowersyjny ale dla mnie świetny biolog - Desmond Morris (autor obowiązkowej książki Naga małpa) opisywał takie zachowania jako sposób na wymuszanie posłuchu. U Morrisa szympans chory na władzę wali w kartonowe pudło i w ten groteskowo głupi sposób udaje mu się zwrócić uwagę otoczenia i nastraszyć (a może tylko zniechęcić) ewentualnych konkurentów. Szympans taki prześladuje na wszelki wypadek wszystkich; małpią młodzież, dzieciaki, staruszków i tych kilku zajętych innymi sprawami lub szukających spokoju. Morris dowodzi, że nasze zachowania stadne nie zmieniły się aż tak bardzo i grzmocenie w puste kartonowe pudło jest tradycyjnie małpią strategią używaną ciągle przez ludzi.W świetle tego poglądu można zrozumieć dlaczego na upiornego szympansa bywalcy zoo mówią Prezes.
Są jednak rzeczy i ludzie, których zreperować się nie da.
Dobrnąłem do końca szkicu mojej książki i wyszło XV rozdziałów. Teraz zaczyna się etap końcowy czyli poprawki, uzupełnienia i literatura. Tej ostatniej ma nie być zbyt wiele ale książka to książka. Czasem mam ochotę wyrzucić wydruki ale uzbrojony w Repair Manifesto nie poddam się tak łatwo.
Skończyły się wakacje i wracamy do grania regularnych koncertów. Najbliższy jest 24-go września w klubie Ptasiek na krakowskim Kazimierzu. Jeszcze nie sezon, jeszcze studenci nie grasują po klubach ale wieczory już trochę chłodne i czas na dźwięki dobry.Fota Kasi pochodzi z koncertu w Warszawie i jest trochę spreparowana. Była tak czerwona, że powinno się ją wyrzucić ale Kasia postanowiła ją naprawić. Mnie się podoba, no i jesteśmy na czasie.

Monday, September 06, 2010

WINDOWFARMS PROJECT


Po trzech dniach pisania po 10-11 godzin, zasiadłem od rana do komputera i około 15-stej poczułem się dość dziwnie. Trochę się przestraszyłem i wyszedłem z domu się przewietrzyć ale wszystko wyglądało jak sceny z Matrixa... Kupowanie pomidorów niespodziewanie stało się dość trudne i jak z surrealistycznego filmu. Czy był to już cyber-odlot czy tylko zmęczenie? Problem w tym, że nie czuję się specjalnie zmęczony i chętnie pisałbym bez przerw nawet następny tydzień. Zbieranie notatek, szukanie zapamiętanych gdzieś myśli i formowanie tekstu jest fantastycznym zajęciem.
A. do dzisiaj biegała po Linzu i donosi, że fest. Ars Electronica był znowu bardzo interesujący! Już wertując program zorientowaliśmy się, że będzie sporo muzyki ale także nowego podejścia do ekologii. Zobaczcie na niby prosty projekt Britty Riley z USA nazwany The Windowfarms Project. Uprawy hydroponiczne w oknie mieszkania to niby nic takiego odkrywczego... ale w tym projekcie bierze udział 14 000 osób i każda robi to nieco inaczej, eksperymentuje z innymi roślinami o czym informuje społeczność "okniarzy"!
Od kilku dni zabawiamy się iPadem i jestem zachwycony. Myślałem, że moja odporność na tego typu nowości jest spora ale w tym wypadku poległem! Już rozumiem to budyniowe gderanie i wyśmiewanie się z jabłkowego cacka. Kiedy się go odpali i zaczyna nas czarować czuje się, że to powiew nowego czasu i że nie będzie to czas, w którym będzie się liczyć żałosne buczenie Śniadków, Guzików i Wielkiego Depozytariusza wartości narodowych. Najbardziej podoba mi się to, że ma tylko jeden i to malutki przycisk oraz to, że przeciągając dwoma paluszkami po ekranie powiększamy według woli każdą fotę i tekst. A pamiętam jak Tomek B., który mieszka od kilku lat w NYC i robi tam ciekawe rzeczy, miał na monitorze swego komputera nalepiona kartkę z napisem: "nie dotykać paluchami!". Ktoś poobserował, pomyślał i napisał plan: dotykać monitor paluchami i tylko monitor! Bajer w postaci przewracania stron palcem, jak w książce "na realu" ale bez stylowego poślinienia jest niby efekciarski ale... ba! To Coś, bo nie jest to laptop ani nic co dotąd znaliśmy, można włożyć do specjalnego pokrowca czy raczej etui. I niestety nawet tego ubranka nie będziemy w stanie "uszyć" jeszcze długo. Bo nie wystarczy tym razem gruby materiał i rzepy... Ej boy!
Na focie A. uchwyciła całkowicie odosobniony, nieoczekiwany, zaskakujący dla mnie samego ale całkowicie spontaniczny moment zauroczenia technologicznego. To zauroczenie kończy się później jak to opisałem na wstępie - ale o tym nie wiedziałem w tej radosnej chwili.

Monday, August 30, 2010

GOOD VIBRATIONS


UWAGA: Tytuł nie nawiązuje do dzisiejszego święta Solidarności i spokojnie można czytać dalej.
Dla relaksu robię sobie notatki na temat thereminovoxu. Okazuje się, że w Moskwie od kilkunastu lat istnieje laboratorium nowych praktyk i form artystycznych o nazwie Centrum Teremina. To dość interesujące zważywszy, że tereminovox powstał w Petersburgu, a Leon Theremin (vel Lew Siergiejewicz Termen albo: ze dwie inne wersje pisowni nazwiska)mimo pokazu urządzonego dla samego W.I. Lenina na Kremlu pofatygował się do USA, na stałe. Mimo masowego odbiorcy w postaci milionów chłopów i robotników, która wykończyła gnębiące ich siły i rozkwitła w komunistycznej ojczyźnie, brzmienie thereminovoxu do historii muzyki popularnej weszło za sprawą utworu Good Vibrations zespołu Beach Boys. To dość pokręcone ale daje do myślenia. Coś jak ratownicza akcja Dody dedykowana Nergalowi. Wiele wpływowych (niegdyś chyba bardziej?) środowisk pewnie czuje sie nieco zaskoczonych rozwojem sytuacji?! Już byli przekonani, że kilkanaście lat działania tzw. muzyki chrześcijańskiej i opluwania od zboczeńców i sekt każdego, kto nie ma blond dredów... da inny efekt! A tu masz! Podoba mi się reakcja na akcję Dody i sytuację Nergala i innych chorych ludzi. Aż strach pomyśleć jaki byłby wynik rywalizacji gdyby Doda zechciała się kiedyś ścigać z datkami na tacę... Czasem budyń musi ustąpić. Chwalcie Pana!
Jeżeli chcecie brać udział w pomocnych, pozytywnych i słabo kościelnych akcjach zobaczcie na BuddhaBadges! To ciekawy i mało mesjanistyczny pomysł.
Wczoraj na Wolnicy w Krakowie kupowaliśmy serki, czosnek i chleb o smaku chleba (co nie jest normą i oczywistością). Niestety musieliśmy zobaczyć i usłyszeć monstrum w postaci zespołu Rzoz z Zakopanego. Facet objawił, że to "góralska poezja śpiewana z nutką rocka" i co powiedział to zrobił. Podziwu godna konsekwencja! Wokalista śpiewał i grał w wysokiej czapie "hetmana zbójników" i w całym tym wymyślnym ubranku co mi się zlewa uparcie z komuną... Zawsze był taki jeden obok sekretarzy PZPR, a dalej stali górnicy, hutnicy oraz chłop i baba w przebraniu. Czasem byli tam też stoczniowcy ale to dzisiaj nie wypada chyba przypominać? Z tego towarzystwa tylko chłop i baba ma Krus a reszta ma pana Śniadka na utrzymaniu, i nabiera się na to ochoczo. Jako dzieci kochaliśmy górników bo z pomocą tuszu, kartki papieru i spinacza można było szybko zrobić ich galowe nakrycie głowy na tzw. pracach ręcznych i się "pani" musiała odczepić. Rzoz sypał takimi tekstami, że wiem chyba jaka gwiazda zabłyśnie jesienią na folkowym niebie. Zakopower się już grania w reklamie nie doprosi, teraz będzie "robił w reklamie" Rzoz.
Kilka ostatnich dni to pasmo porażek organizacyjnych i finansowych, które są od dawna spodziewanym efektem mojej naiwnej wiary w deklaracje osób, które wypełnia budyń po dziurki w nosie! Wiem, wiem - jestem sam sobie winny itd. Ale co z wiarą w ludzi, w dawanie szansy, w "nie dzielenie", w "nie wrzucanie do jednego worka", co z nadzieją na zmianę? Ratuję się przed melancholią rozważając intrygującą myśl Arne Naessa, norweskiego filozofa i twórcę filozofii ekologicznej: " relacje wewnątrz Ja są ważniejsze i bogatsze od relacji międzyludzkich".
Na mojej focie z tundry - siewka złota, ptak w Polsce wymarły ale mający się całkiem dobrze za Kręgiem Polarnym. Już kiedyś o niej pisałem ale odpocznijmy chwilę od relacji międzyludzkich!

Saturday, August 28, 2010

PUSZCZA


Mam już ponad sto stron książki! Szperam po stosach notatek, wycinków, książek i zapisków z podróży. Znalazłem taki fragmencik; szlachta na sejmikach wytykała królowi, że zamiast państwem się zajmować, "gra tylko w piłkę, buduje piece (alchemiczne) i alchemią się bawi". Potępiające mowy nadwornych kanznodziei w rodzaju ks. Piotra Skargi pozostawało bez echa. To nie jest cytat z błazenad p. Cymańskiego czy innych jedynie prawych i prawdziwie sprawiedliwych ale z interesującej pracy o Michale Sędziwoju, słynnym alchemiku, który w swoich czasach był w Europie tak sławny jak Mikołaj Kopernik. Sędziwój aka Sendivicius urodził się pod Nowym Sączem, trochę posiedział w Pradze u Rudolfa II, trochę w Krakowie w wawelskiej pracowni alchemicznej u króla Zygmunta III, sporo czasu spędził w Niemczech... reszta jest mocno tajemnicza. Napisał m.innymi dzieło: Novum Lumen Chymicum wydane w kilku językach, które doczekało się 30 wydań! Podobno w Nowym Sączu pojawia się do dzisiaj ale tylko w noc sylwestrową. Ja go rozumiem i myślę, że to całkiem wystarczy. Co ma Sędziwój aka ... do etnobotaniki? Całkiem sporo. Przeczytacie książkę to się dowiecie... Skoro jestem przy cytatach to jeden bardzo aktualny. Na pytanie dziennikarki DP jaki jest ideał artysty zajmującego się najnowszą muzyką, prof. Jan Pilch z AM w Krakowie, mówi tak:..." Charyzmatyczny, mający coś do powiedzenia. Nie traktuję muzyki w kategorii cyrkowej: sprawności i biegłości; chcę słuchać tych, których przekaz mnie poruszy, wzbudzi emocje. Jeżeli ktoś gra tylko dźwięki, to mówi niezrozumiałym językiem i przestaję go słuchać." Prof. Jan Pilch to jeden z nielicznych jasnych punktów na mapie muzycznej konsekwencji, wyobraźni, aktywności i niezależności. Z takimi kryteriami pewnie obleje 80% studentów AM i będzie wreszcie spokój z grającymi tylko dźwięki?!
Pojawiają się filmiki z naszej akcji ulicznej: Thereminovox Interactive Instalation Project (mam nadzieje,że w tytule jest dość wieloznacznych określeń aby zainteresować środowisko?)ale zasadniczy zbiór krótkich ujęć jeszcze się produkuje. Z filmików polecam też interwencyjny materiał o Puszczy Białowieskiej i samą akcję Greenpeace.
Na focie Bogdana K. muzycy z Beskidu Żywieckiego w lesie mikrofonów. Jak dla mnie są charyzmatyczni, mający wiele do opowiedzenia, nie grający jedynie dźwięków i dalecy od cyrkowej biegłości! Za dwa tygodnie wchodzę do studia aby opracować nagrania tych świetnych starszych panów i napiszę o Nich więcej.

Monday, August 23, 2010

HYBRID ECONOMY


Po świetnej książce pt. Wolna kultura, która nie została chyba przyswojona przez naszą "branżę" muzyczną, jest dostępne tłumaczenie innej, ważnej pozycji Lawrence'a Lessig'a pt. "Remiks. Aby sztuka i biznes rozkwitały w hybrydowej gospodarce". Książka wydana została w USA w 2008 roku, jesteśmy więc (możemy być?) na bieżąco...
Każdy kto walczy z piractwem w muzyce (sztuce) powinien wiedzieć coś o idei Creative Commons jako innym sposobie myślenia o prawach autorskich i o tym jest Wolna kultura. Lessig poszedł dalej i opisał jak stare nawyki myślowe plus brak rozsądku powoduje, że blokuje się nową twórczość, nowe firmy i cenne relacje pomiędzy ludźmi. Kultura funkcjonuje nie tylko w gospodarce komercyjnej ale i innego typu gospodarce i relacjach dzielenia się: " Nie jest tak, że istnieje tylko gospodarka komercyjna, która mierzy dostęp według prostych miar ceny, ale także gospodarka dzielenia się, w której dostępu nie reguluje cena, lecz skomplikowany zbiór relacji społecznych. Te relacje społeczne nie są proste. Prostota ceny je wręcz obraża. /.../ " w wielu przypadkach dołączenie pieniędzy do wymiany jest po prostu zabójcze. Nie dlatego, że ludzie są przeciwko pieniądzom (oczywiście). Powodem jest natomiast to, że ludzie, jak ujął to filozof Michael Walzer, żyją w zazębiających się sferach społecznego porozumienia. To, co w niektórych sferach jest dopuszczalne, w innych jest ewidentnie niewłaściwe".
Trochę się zdziwiłem kiedy na odwrocie karty tytułowej "Remiks" przeczytałem: Copyright C Lawrence Lessig, 2008 All rights reserved ! Przypomniała mi się, okładka książki No logo; skrócona do mocnego logo i doskonale rozpoznawalna w księgarniach. My rozważamy aktualne sytuacje, myślimy i podejmujemy decyzje. Stosujemy pomysły Lessiga, może i On kiedyś dołączy - także poza Internetem?
Na fotach Bogdana swobodna sesja Karpar Magicznych, Jeffa Gburka, Radia Samsara, Mirka -theremira- Badury, Ramunasa Jarasa i Konrada Gęcy.

THEREMIR


Filmowa opowieść Avatar ma dla mnie specjalne znaczenie, gdyż alternatywne osobowości zaczynają być naszym chlebem powszednim... Ostatnie pięć dni to: poważna robota w rządowej agencji ochrony środowiska, pisanie kolejnego rozdziału do książki "etnobotanicznej", bardzo intensywna praca w górach z ekipą filmową Andrzeja Załęskiego i Adama Wajraka, granie z nowym składem Cybertotem i sesja nagraniowa źródłowej muzyki z Beskidów czyli rola producenta muzycznego. Pomijam kilka pomniejszych "avatarków" typu: organizator, negocjator, pacyfikator i Mahakala porządkujący vel załatwiacz wszystkiego... Pierwszego swojego avatara pomijam ze względów proceduralnych i taktycznych.
Drugi avatar skupiony był nad barwnymi dziejami niejakiego brata Cypriana z Czerwonego Klasztoru. Facet, nie dość, że około 1770 roku ...latał na lotni z Trzech Koron w Pieninach to jeszcze wykonał zielnik, który jest jakimś całkowitym rarytasem z tysiąca powodów. Nasze intuicje co do tego, że Czerwony Klasztor był jednym z węzłów siatki geografii oporu czyli leżał na szlaku alchemików, potwierdzają się w kilku wątkach znalezionych w zielniku. Warto zacząć dbać o kościoły i klasztory bo można je czytać jako oznaczenie miejsc ważnych dla pacyfikowanych przez Chrześcijaństwo kultur i ludzi oraz jako zakamuflowana sieć informacyjna i zaplecze z pracowniami, darmowym wyżywieniem, dyskretnymi samotniami o całkiem gustownej architekturze. Taki braciszek Cyprian, bez pełnych święceń zakonnych, w 14 lat po wydaniu pierwszych dzieł Karola Linneusza miał już do nich dostęp i opanował je w doskonałym stopniu. Przypominam, że Linneusz to uczony ze Szwecji, któremu zawdzięczamy system nazewnictwa roślin, który w botanice jest aktualny także obecnie. Linneusz z kolegą, niejakim Celsjuszem kombinowali też skale do termometrów i była to niezwykle barwna postać.
Trzeci mój avatar spełniał rolę tubylczego przewodnika po miejscach, siedliskach, zwierzętach i roślinach jakie zyskają medialny byt dzięki świetnej robocie ekipy Andrzeja Z. (też Jego kolejny avatar...) i Adama W. Poza wskazywaniem dzidą wymienionych medialnych tematów, chyba udało mi się trochę przekonać o tym, że Karpaty nie zaczynają się i nie kończą na Tatrzańskim Parku Narodowym. Podobno, niedźwiedzie w TPN, mają wypalone futro na ..pach od ilości fotek i filmów jakie im się tam robi...
Czwarty avatar to organizacja i muzyczny udział nowego składu Cybertotem: Anna Nacher - vocal, Mirek "theremir" Badura - thereminovox, Ramunas Jaras - klarnet, generatory z San Diego, CA..., Konrad Gęca - drony, beaty, szumy, dub-y,field recordings, i mój avatar na trąbce... Ten skład plus Jeff Gburek - gitara, Radio Samsara - didjeridu, ballophon, drumle, djembe, głosy.... dokonało bardzo interesujących nagrań improwizowanych setów. To był naprawdę mocny kawał muzyki: mój avatar i ja mówimy wszystkim: Gassio!!! W ulicznych graniach Cybertotem: Thereminovox Interactive Instalation Project, jakie miały miejsce jako działania towarzyszące Festiwalowi Karpaty Offer wziął udział także Bogdan Kiwak ze swoją ekipą w postaci wielkich, ruchomych walców oklejonych wielkoformatowymi wydrukami fotografii otworkowej... Mocna jazda i tego na festiwalach piwowarskich i coca-colowych nie zobaczycie. No i to była akcja / muzyka w nurcie free form a nie jakieś wioskowe cyrki w rodzaju męskiej muzyki pacyfikującej medialnie miasta i wsie, która jak napisał zachwycony pan redaktor Armata w GW : "promowała także sztukę". Tyle, że to się nie nazywa sztuka tylko kufel.
Ostatni z aktualnych avatarów to producent muzyczny. Dwaj starsi panowie z Beskidu Żywieckiego pokazali jak naprawdę wyglądała muzyka góralska z polskiej części Karpat (nie licząc z wiadomych względów drugiego wielkiego źróła jakim była / jest Huculszczyzna). Miodzio ...ale o tym osobno, bo warto! Będzie z tego materiału druga część wydawnictwa płytowego - Monografie instrumentów karpackich. Słuchanie tych ludzi daje wytchnienie i tyle radości! Jest jak powiew zimnego wiatru z tundry w naszym dusznym klimacie. Jest też to realna ale marginalizowana rozmyślnie alternatywa wobec mega fabryk festiwalowych, folk z komfiturą, folk z poważką, folk z piwkiem, folk z tańcem brzucha, filharmonia folkowa, folk męska muzyka, folk bracia i synowie... A najbardziej się dziwię tym, którzy wpychają bezmyślnym gwałtem filharmoniczną estetykę w górskie krajobrazy, zapach ziół, owczych gówien i setki lat tradycji. Ej jurorzy, jurorzy! to wasza wina, troche rozumu by się przydało! Ruch myśli nie zabija! Jesteście jak przybysze z prowincji - rozdziawione gęby bo schody się w galeriach ruszają. Fajne są! To wybudujmy je na Rysy, może? Będzie zajebiście.
Na focie Bogdana: Cybertotem: Thereminovox Interactive Instalation Project.
Dziękuję Maćkowi Frettowi (Job Karma) za pożyczenie ciemnych okularów!

Monday, August 16, 2010

NAUKA SZTUKI


Kilka ostatnich dni minęło mi na pisaniu. Etnobotanika powoli nabiera ciała i zdecydowałem się na pierwszy wydruk tego co jest. A jest szkielet, kilka smakowitych miejsc i dziury z hasłowym tylko wypełnieniem. Ale to już coś, a z każdą godziną przy laptopie, nabiera kształtu. Na chwilę odłożyłem szkic o tundrze, bo pisaliśmy z A. dwa teksty do krakowskiego pisma Fragile. Poza tym A. napisała tak dobry tekst o joiku, że moje dalsze plany pisarskie są pod znakiem zapytania... Burze, upał i krzyżowcy są nieznośnym elementem codzienności. Oglądaliśmy pierwszą telewizyjną relację z udanie zainicjowanej Tymczasowej Strefy Autonomicznej w Warszawie. Chodzi mi o to co tivi określała jako happening (miało to przykryć zagubienie mądralińskich dj z tvn) czyli manifestację kilku tysięcy ludzi nie kierowanych przez nikogo. Redaktorzy nerwowo szukali "kogoś kto za tym stoi" i dziwili się, że w tłumie nie obowiązuje jedność pogladów. Biedacy! Gratulacje dla Strefy za to, że była i za to, że nie zdążyła jej przejąć ani Krytyka Polityczna (mimo wysiłków pani Kazimiery Sz.) ani też tzw. lewica. Czas zawiłych dyskusji się kończy, nie chce mi się wysłuchiwać kolejnych bajań o "haniebnych" zachowaniach, które jak zepsuta kataryna wygłasza Wódz przy każdej okazji, mam odruch wymiotny na sam widok p. Maciarewicza i całego tego dziadostwa. Biskupi zaczynają używać tak pokrętnego języka, że chyba sami już się w nim gubią i widać koniec pewnej, przydługiej już, męczacej i sporo kosztującej nas wszystkich epoki. Na szczęście nie wszyscy zajmują się krzyżem i w Muzeum Narodowym, mogliśmy wreszcie oglądać kilka prac pani profesor Magdaleny Abakanowicz. Od zawsze byłem pod silnym urokiem prac Abakanowicz i gdybym miał wymienić trzy podstawowe obszary inspiracji dla mojej muzyki to Jej prace byłyby pośród nich. Abakanowicz zapisała też kilka bardzo cennych dla mnie myśli. Jedna z nich opisuje Jej doświadczenie z nauką sztuki. Po swoich doświadczeniach widzę, że to nie dotyczy tylko "nauczania" sztuki... Abakanowicz; "Nauka sztuki była strasznym rozczarowaniem. Okazało się od razu, że moja wyobraźnia nie daje sie nagiąć do obowiązujących reguł i przepisów, ze moja skóra jeży się wobec uprawianej estetyki, że wreszcie modne filozofie nie dają się pogodzić z moją własną. Było mi źle. Byłam złą studentką. Chciałam czym prędzej skończyć studia i uciec od tych wszystkich ustabilizowanych kierunków, od ludzi, którzy wydają recepty, z góry wiedząc, jaka sztuka być powinna, i bezbłędnie odróżniając, co dobre, a co niedobre. Uciec można tylko w siebie, w jedyność własnej świadomości, w konkret własnej egzystencji. Ucieczka trwa do dziś".
Wystawa prac Abakanowicz pozwala na zaczerpnięcie powietrza i wyrwanie się na moment z fal cuchnącego budyniu. Luksus obcowania z anty-budyniowymi obszarami myśli (coś jak maska tlenowa w zadymionym pomieszczeniu) przynosi także lektura "Archeologii mediów" Siegfrieda Zielinskiego. Noszę książkę przy sobie i może pozwoli mi przebrnąć przez kilka najbliższych dni? Wiele myśli autora i ciągła inspirująca prowokacja wyobraźni powoduje przyspieszoną anihilację budyniu mentalnego. Zabudynione arterie oddychają z ulgą i można na chwilę odpocząć od krzyża, dochodzeń, sztucznej mgły i tajnych laserów wymierzonych w Polskę.Szkoda tylko, że książkę, w odróżnieniu od sztucznej mgły i tajnych laserów...odpalić można jedynie poprzez uważne czytanie, co jest sztuką "u nas" mało popularną. Cytacik: ..." potrzebujemy... artystów, którzy zechcieli by coś zaryzykować, a nie tylko moderować postęp społeczny środkami estetycznymi". Czyżby Zielinski widział TAURON Festiwal? i postęp w postaci wejścia na giełdę i wypuszczenia akcji TAURON-u w drugim dniu Festiwalu estetycznego moderowania postępu społecznego? A może widział te kilka tysięcy ludzi w Warszawie skandujące "do kościoła!", które tvn tym razem musiała pokazać (bo protesty pod Wawelem uznała kiedyś arogancko za niegodne transmisji) i dlatego pisze, że: ..." rezygnowanie z władzy, którą można by mieć, jest daleko trudniejsze, niż dojście do niej"... a jednak czasem się to udaje!
Fota z podwórka na warszawskiej Pradze... Kasia G. się mocno napracowała ale wszyscy się gdzieś rozjechali i nawet nie wiem czy to jeszcze jest aktualny skład Karpat Magicznych? Kasia dzisiaj świętuje urodziny - wszystkiego dobrego !

Sunday, August 08, 2010

PTASIE OKO


Ostatni tydzień obfitował w lekko "odjechane" sytuacje. Nie chodzi mi wcale o krzyże w Warszawie, bo do zrozumienia tego zjawiska niezbędna jest wiedza z zakresu psychiatrii, ani też o (inne) dziwaczne zachowania Jarosława K., od których śmierdzi siarką na odległość ale o nasze zwykłe akcje, w rodzaju koncertu w Starym Sączu lub poszukiwania nasion filigranowej roślinki w pienińskim morzu turzyc i traw.
W Starym Sączu był park, ławeczka, dwa głośniki wyglądające jak budki dla szpaków, pan Rysiek czyli mistrz konsolety i my. Przestraszona publiczność wpadła w rezygnację i apatię już w połowie drugiego utworu, który nie nawiązywał ani trochę do tutejszego kanonu jakim są dzieła wszystkie artysty Piasecznego aka Piasek. Niektóre wokalizy nie były tu słyszane od spalenia ostatniej wiedźmy, a buczenie na trąbie Hucułów najwidoczniej nie wpadło w ucho wesołej (na początku) młodzieży. Po krótkim montażu słowno-muzycznym na temat etnobotanicznych aspektów muzyki tradycyjnej nie domagano się bisów więc oddaliliśmy się pospiesznie. I tak to budyniów żyje własnym życiem, którego nic nie zmąci. Piasek zawsze będzie tu królem a my kwiatkiem do ortalionu i tylko nie mogę pojąć po co w to brnąć? My musieliśmy... ale zacni organizatorzy?
Trochę się napawam widokiem opublikowanego przez Zew Północy mojego tekstu i fotek - "Joik - kod, symbol, muzyka". Zew to świetne pismo o Skandynawii, a pisząc do niego mam poczucie, że popieram interesujący i prawdziwy projekt żywych ludzi a nie jakąś mega fabrykę z filiami produkującą pod dyktando akcjonariuszy. Mam zamówienie na następne teksty i jeden z nich; "W cieniu Akkhi" wysłałem dzisiaj do Redakcji.
Tekstu do etnobotanicznych spacerów po Europie przybywa ostatnio dość szybko ale trochę zaniedbałem pisanie o tundrze, zamierzam to jutro naprawić.
Trochę pobiegaliśmy po Małych Pieninach i natrafiłem na bardzo piękną łąkę wełniankową w drodze do jedynego w Polsce stanowiska Ptasiego Oka czyli pierwiosnki omączonej. Pierwiosnki już praktycznie zobaczyć się nie da ale całe kolonie owadożernych roślin: tłustoszy, tak! W Szczawnicy i Jaworkach tłumy wakacyjnych turystów pasą się na serkach z owczego mleka. Wysoko na hali przechodziliśmy obok małej bacówki i zauważyłem wąż, którym doprowadza się czystą, zimną wodę. Tak się tym wzruszyłem, że zakupiliśmy i my spory serek i jest o.k. Polecam więc z czystym sumieniem.
Zbliża się czas próby! Nowa edycja Cybertotemu wygląda jak na ilustracji: Ramunas Jaras, Konrad Gęca aka DubCore, Mirek Badura i ja... to nowa odsłona projektu pod kryptonimem: Thereminovox Interactive Instalation Project! Wiem, wiem, wszyscy mają po dziesięć thereminovoxów w domu ale zapomnieli na nich grać. Nasza akcja zaczyna się już, już...

Monday, August 02, 2010

RAZEM PRZECIW


"Razem Przeciw" to nazwa stowarzyszenia powodzian z okolic Lublina. Zobaczyłem plakacik z tym napisem w tivi i powalił mnie swą genialnością! Krótkie hasło: "razem przeciw" to trafne nawiązanie do panujących standardów. Prezes Jarosław K. powinien się cieszyć, widać ,że Jego polityka jest wiecznie żywa. Ściana Wschodnia od zawsze jest: razem przeciw. Wreszcie się nie musi opowiadać przeciw czemu, bo raz jest to, a innym razem co innego, niezmienne jest jedno: przeciw! Bo jak głosił słynny kilka lat temu program wyborczy kandydata z Białegostoku: "bo chodzi o to aby nic nie było".
Pan Czernecki i inni zwolennicy PiS-u jako boskiej, jedynej i najwyższej formy władzy jaka może występować w przyrodzie, sami utracili najwidoczniej władzę nad swymi maniami prześladowczymi. Już nawet piwo się im zlewa w jedno z bohatersko poległym prezydentem. Czy to upał sprawił? Swoją drogą to spora ilość ludzi manifestowała swój sprzeciw dla pamiętnego użycia Wawelu w celach politycznych. O ile pamiętam to i TVN i GW obiecywały do sprawy wrócić po nieszczęsnych uroczystościach. I co? I nic! W ten sposób tylko otwiera się worek mniej czy bardziej poprawnych dowcipów. Mamy to przetrenowane od stuleci. Wydaje się też sensowne aby po przegranych wyborach razem z przegranymi politykami odchodzili przegrani biskupi. Byłoby to sprawiedliwe ale jedynie sprawiedliwością ziemską, ułomną bo ludzką. Ta inna mówi: tera i na zawsze my!
Pisze i pisze a przybywa tego bardzo powoli ale pisanie dwóch książek jednocześnie jest ciekawym doświadczeniem. Szukając niezbędnych mi karteczek z notatkami, natrafiłem na zeszycik z cytatmi. Kilka z nich celnie odpowiada na pytania o to dlaczego warto trochę orientować się w szołbiznesie i nie odpuszczać wciskaniu kitu:
" wolność i wyobraźnia to mięśnie, których nigdy nie ćwiczymy " C. Wilson "Outsider" albo dosadne ale trafne: " Czy mamy pozwolić, by po wieczne czasy trzymały nas w błocie te świnie, dla których wszechświat jest tylko maszyną smarującą im tłuszczem szczeć i napełniajacą żarciem ryje?" Bernard Shaw. Mam też kilka notatek z frontu... Jedna z nich mówi o rozmowie na temat organizacji koncertu formacji Black Forest Black Sea w Muzycznej Owczarni w Jaworkach. Goście z USA to w tamtych latach (2004) gwiazdy psychedelii, wydawcy płyt, organizatorzy międzynarodowych festiwali i koncertów. W formie wyjaśnienia odmowy zorganizowania koncertu usłyszałem: " tej muzyki trzeba by było słuchać, a tu ludzie przychodzą się zrelaksować". Moja ulubiona wokalistka budyniowa, niejaka Patrycja M., wciskana przez tivi na siłę i bez litości, śpiewa : "zerwij ze mnie mój wstyd"... Ale buntownicza pieśń pozostaje bez echa bo najwyraźniej wstydu nie ma!
Na stole leżą dwie interesujące płyty. Interesujące z całkowicie odmiennych powodów ale jednocześnie należące do tych, którym żelowani prezenterzy nie podołają. Jedna z nich to pięknie opracowana graficznie płyta duetu Radio Samsara. Ruffus Libner gra na didjeridu (i używa pisowni: didjeridoo, co zgrabnie łączy krakowskie: didjeridu z warszawskim: didgeridoo), jest też odpowiedzialny za samplowane z otoczenia tła do wykonywanej muzyki, także za misy pocierane, deszczowe patyki i oprawę graficzną. Gwidon Cybulski gra na afrykańskiej harfie, która za sprawą Dona Cherrego stała się stałym instrumentem w grupach tworzących "nową, globalną etniczność" i wykonuje wokalizy oraz śpiewa w nieznanym (i pewnie nieistniejącym) języku. Pan Gwidon śpiewa w taki sposób, że muszę Go zobaczyć aby uwierzyć, że Gwidon Cybulski to nie pseudonim artystyczny kogoś z daleka...Ruffusa Libnera widziałem i wiem, że nie jest Aborygenem. Jego didjeridu jest płynne, łagodniejsze i staje się instrumentem muzycznym a nie dźwiękowym narzędziem rytualnym. Obydwa podejścia szanuję ale wbrew pozorom, ryzykowniejsze jest w dalszej perspektywie "umuzycznianie" rytuału. Na płycie jest 6 utworów ale całość jest dość jednorodna, co uważam za plus. Mógłbym popisywać się znajomością domniemanych mistrzów Radia Samsary ale po co? Ważne, że dwaj ludzie wyczarowują bardzo interesujące brzmienie, które zapada w pamięć. Z wielką chęcią posłucham Ich koncertu. Druga płyta to bogato opracowana graficznie i zapakowana w oryginalną okładkę płyta pt. "Pocztówki dźwiękowe z Bytomia". Płyta jest efektem szerszego projektu i mało u nas popularnych prac z zakresu soundscapes, soundwalks i innych doświadczeń z badaniem dźwiękowego otoczenia. Mimo, że za nagrania odpowiedzialnych jest kilka osób to całą pulę zgarnia sułtan polskiego eksperymentu - Marcin Dymiter (z koniecznym dopiskiem aka Emiter). Wydawnictwo jest wyjątkowe i starannie opracowane, tematyka śląska wreszcie zaczyna być na topie (co mnie cieszy a Emiter świetnie wyczuwa) ale pozostaje problem powodów, dla których tego rodzaju nagrania miałyby być słuchane poza wąskim kręgiem wtajemniczonych? W Wielkiej Brytanii istnieje szkolny program pt. "pocztówki dźwiękowe" i zapisy tego rodzaju służą dydaktyce, rozwijaniu wyobraźni i ćwiczeniu zaniedbywanego słuchu, także mądrej zabawie. Mieszanie zabawy, podejścia sugerującego poważne badania sonosfery, archiwizowania śląskiej przestrzeni kulturowej, a także kreacji grupy artystycznej i dzieła indywidualnego geniuszu nie dają dobrych rezultatów. To utyskiwanie jest spowodowane apetytem jaki wydawnictwo wywołuje, a którego nie jest w stanie zaspokoić. Ale pośród tych, co chcą aby zerwać z nich wstyd, to jest perełka! Nie wiem gdzie płytę można kupić, ja dostałem ją od żony.
Na mojej focie... świat inny, świat równolegly ? za którym już bardzo tęsknie!

Friday, July 30, 2010

GRAMY NA ŻYWCA


No i jak w piosence: "Warszawa da się lubić" ? Koncert w niedziele swobodny i bez utarczek nagłośnieniowo-organizacyjnych a publiczność rewelacyjna! Wiem, wiem, co sobie teraz myślicie. Jest tak: jak dokopuje to dokopuje, bo jest za co, ale jak jest świetnie to (nawet najgorsza) prawda ale tylko prawda! Klub jak za dawnych czasów w Berlinie ale fajniejszy bo...istnieje. Klęska całkowita moich pochopnych żarcików także jeżeli chodzi o lewacki twarożek i fioletowe jaja w Żywicielu; nic z tych spraw i pełna kultura - mea culpa! Śniadanie imieninowe bardzo smaczne i tak na siłę już: "americana" to krakowska "mała biała", a sympatyczne kelnerki jakoś takie ponure czy może zakaz uśmiechania się? Spaliśmy w kapsułach (pomysł z Japonii) ale mam nadzieje, że się nie przyjmie szerzej bo feeling jak z prosektorium. Ale doceniam nowatorstwo, zwłaszcza, że testowaliśmy już więzienne cele w hostelu w Lublanie. Ale to nie koniec zadziwień. Po przyzwoitych zapowiedziach koncertu (dziękujemy kolektywowi z GW ! szacunek) pojawiły się recenzje, takie zawodowo-prasowe i bardzo nas cieszące; spontaniczno-blogowe. Jedna z tych ostatnich stwierdza, że: " skopaliśmy tyłki publiczności". No, to miłe dla nas i mam nadzieje, że dla słuchających. Odrobina S/M nie zaszkodzi. Całkiem miło napisał Wojtek Lada w Życiu Warszawy pod nieco zawstydzającym nas tytułem: Najstarsze tradycje, czyli podróż do jądra prawdy. E tam, zaraz; prawdy!? Dla mnie wystarczy już; podróż.
A jednak Oko Saurona drgnęło... Dość dziwną formę zastaliśmy w elektronicznej notatce Marka Duszy pt. Ekologiczne dźwięki. Tekścik o.k. i autorowi dziękujemy ale Rzeczpospolita kolejny raz powala nas tanimi i dziwnymi chwytami. Kilka słów w tekście o Karpatach Magicznych było wyróżnionych i po kliknięciu na nie atakowała nas ... wyjątkowo upierdliwa, dramatycznie głupia i agresywna reklama piwa "Żywiec" z dodatkiem wojowników ze wsi Męska Muzyka (?). Takie to piwo uważyli żelowani specjaliści / wojownicy / marketingowcy; z dodatkiem bólu głowy, wiochy i złego smaku. Po co to panu Stańce? Żal to oglądać. Namawiamy autora tekstu: uciekaj z takiej Redakcji! Ciekawy jest aspekt prawny tego tricku Rzepy; można tak sobie wykorzystywać tekst dowolny aby reklamować piwo? Linki po dwóch dniach przestały być aktywne ale śledzimy sprawę dalej. Idę sobie dzisiaj spacerkiem a Na Placu Nowym wisi plakat z wezwaniem: oderwij coś tam a dostaniesz płytę Męska Muzyka i flaszkę piwa... i to okraszone pysiami luminarzy offu. Strach otworzyć lodówkę!
Posypały się recenzje naszej nowej płyty w dalekich miejscach, które z zainteresowaniem śledzimy i najwyraźniej ze wzajemnością. Cieszą bo dobre ale także dlatego, że piszący je rozumieją co robimy i do czego się odnosimy. A u nas zawsze się trafi jakiś wioskowy dyzio, co to nie wie zbyt wiele ale napisze... Niejaki Filip Szałasek dopuszczony do portalu nowamuzyka.pl napisał, że: " ...generatory, gitary, gajdica, głos.... no i co z tego jak to jest 5 długich, nudnych utworów zlewających się ( Panu Ł. Szałasek - jak rozumiem) w jedną mętną kałużę". Nie wiem, co to za Szałasek się objawił i komu je z ręki ale od nas się nie doczeka melodyjnej pieśni o wojownikach, wpieranej ludzkości na żywca w socrealistycznym stylu.
Fota Kasi G. z koncertu w Wa-wie, dobrze pokazuje jak tworzy się to, co tak zaniepokoiło recenzenta "nowej?muzyki.pl". Jest tak: z końca huculskiej trombity sączy się mętna substancja, która niweczy ostrość reszty fotografii, a zaraz potem atakuje budyń zalegający po redakcjach. Tak mamy i tyle. Jedyne co nas łączy ze środowiskiem polskiego szołoffu to, że my także, dzięki Rzeczpospolitej graliśmy na żywca. Rzeczpospolitej już dziękujemy!

Saturday, July 24, 2010

THE DOORS to the WEST


No i na nas też padło... jutro mamy zagrać w Warszawie! Wakacje to sezon mało sprzyjający aby dostrzegło nas Oko Saurona ale i tak musimy się bardzo pilnować. Niestety Oko jest podobno ciągle czujne i są pewne symptomy jego zaniepokojenia. W poniedziałek jemy imieninowe śniadanie w barze mlecznym Żywiciel, aby zyskać nieco lewackiego poloru. Mam nadzieję, że będą jaja na twardo o zielono-siwym zabarwieniu i tzw. twarożek. Na samą myśl o tego typu "twarożku" ogarnia mnie trwoga. Nie wiem czy dzisiejsi lewacy znają to jedyne w swoim rodzaju uczucie, towarzyszące desperackiej próbie zjedzenia dużej bułki "zwykłej" z dwoma połówkami sino-zielonego jaja na twardo umieszczonych w mazistym "twarożku"... Pewnie nie i tylko PKP trzyma się dzielnie i stoi w polach jak za dawnych czasów.
Dochodzą do nas miłe relacje, fotografie i filmiki z Cieszyna. Organizatorzy Święta Herbaty zapowiadają ciąg dalszy i ja już jestem gotowy na Cieszyn! Dochodzą do nas także dalekie (USA i Australia)recenzje nowej płyty Karpat i "wodnych" nagrań A. z tundry, ze spacerów w 2009 roku. Cieszymy się z tego zauważania naszej pracy bo mamy już status "kombatantów" i nie jest łatwo zaistnieć w powodzi nowych projektów i ludzi.
Siedzę nad tekstami do dwóch książek ale ciągle jestem gdzieś na samym początku i do tego znacznie lepiej "pisze się" opowieśc z tundry niż etnobotanika... Zawsze jest tak, że to co terminowe szybko zmienia się w obowiązkowe i entuzjazm opada. Do tego te obrazki z Sapmi zupełnie mnie dekoncentrują i siłą tylko mogę zwalczyć przemożną chęć spakowania plecaka...
Przyglądam się odcinkowej relacji z życia PiS-u w tivi i nie mogę ukryć zazdrości co do lakoniczności i trafności określenia autorstwa Pana Palikota, że "g...o wybiło"! Nic dodać i nic ująć. Sam już zauważam, że stary budyń zaczyna capić czymś znacznie gorszym. Jak się tak w jednym dniu słucha i ogląda w tivi obrończyni krzyża i pogromców loga Nowego Sącza, to pozostaje jedynie oddalić się za Krąg Polarny.
Przygotowujemy nieco inną, wzbogaconą o letnie foty z Jokkmokk wersję okładki dźwiękowej relacji z zimowego targu Samów w lutym tego roku. Na mojej focie wrota zapory wodnej w Jokkmokk z wielkim, samskim muralem. Źródła kultury europejskiej mają się nieźle...

Monday, July 19, 2010

PLUVIALIS APRICARIA


Tytułowe: Pluvialis apricaria L. to łacińska nazwa siewki złotej. Ten piękny ptak jest obecny w naszych nagraniach z tundry i poza jego charakterystycznymi głosami mamy także jego niezłe fotografie. Tak się stało, że nagrania z ostatniego trekkingu przez Góry Skandynawskie, ułożyły się w ciąg rejestracji głosów kilku tundrowych ptaków: siewki, wydrzyka, pardwy mszarnej, pardwy górskiej z pisklakami (!), jeszcze nie zidentyfikowanych mew i drobnych ptaków śpiewających ale także głosów... reniferów! Interesujące jest to, że siewka złota ma w Polsce status ptaka wymarłego.
Wyjazd do Cieszyna i koncert podczas Święta Herbaty nie dość, że nie zepsuł nam smaku wyprawy w tundrę ale nawet pozwala mi łagodnie zakończyć ten intensywny i ważny czas. Już pierwszy dzień i wieczór z koncertami Tara Fuki, a później Ivy Bittovej w duecie z Vaclavkiem (pamiętacie Bile Inferno!!!) był znakomitym doświadczeniem. Spory Festiwal ale spokojny, przyjazny, bez nadęcia, bez pijackich wybryków, bez objazdowych megagwiazd, szynkarzy i piwowarskich koncernów w tytule... Program spotkania bardzo interesujący i nawet obowiązkowe warsztaty na djembe i didjeridu dało się wytrzymać nerwowo! Spijając kawki i herbatki w różnych miejscach Cieszyna (poza Wzgórzem Zamkowym i Rynkiem jest świetny rejon pt. Wenecja! i kawiarnia w dawnych, cesarskich stajniach), po raz kolejny zastanawialiśmy się nad fenomenem enklaw w morzu budyniu. Konkluzja wychodzi zawsze ta sama: wszędzie tam, gdzie "czystość etniczna" nie jest taka oczywista, jest zawsze lepiej niż w budyniowie totalnym.
Sobota była dla nas długim, pracowitym dniem z miłym zakończeniem. Najpierw dwa nasze wykłady a około 22-giej, lekko opóźniony koncert. Kiedy zaczynaliśmy, rozpoczął także i deszcz (wywołany przez djemby ! zawsze tak się kończy zbiorowe walenie w bębny) i rozszalała się burza! Trudno o bardziej naturalny akompaniament i mimo, że pioruny waliły kilka razy mocno i blisko...nikt nie miał jakoś pretensji o "noise", który ponoć psuje czystość folkowego przekazu... Chciało się grać, bo wcześniej widzieliśmy jak publiczność słucha Ivy Bittovej ale także Tara Fuki, Vlastislava Matouska a nawet tych trudnych (dla mnie) do rozgryzienia formacji "folkowo-jazzowych" z Mazowsza. Każdy jednak ma swoją opowieść i mógł ją snuć bezpiecznie i bez oporów. Wracając do Krakowa ze zdziwieniem przyglądałem się wielkim przydrożnym reklamom z muzykami, których usilna i agresywna reklama kosztuje więcej niż cały Festiwal w Cieszynie. Więc niech się tak w Jarocinie nie jarają wolnością bo ona tam już tylko była. Teraz jej mit służy do wciskania muzycznego kitu małolatom i wyciągania kasy z politycznych mieszków. Wolność kultywuje się całkiem w innych miejscach.
Dostałem pocztą nowy numer magazynu pt. "Blackastrial - magazyn muzyki ekstremalnej"... z recenzją naszej nowej płyty! Niektórzy się dziwią ?! ale ja zawsze twierdzę, że jest to jedno z lepiej zorganizowanych środowisk niezależnych i dlatego zawsze jest gdzieś jakaś nić porozumienia i sympatii. Inna rzecz, że wolę gości z rozwianym włosem niż ulizanych biznesmenów muzycznych, którzy muszą zapewniać o swej muzycznej "męskości" na wielkoformatowych dyktach wywieszanych po miedzach.
Polecam w tym numerze pisma rewelacajny wywiad z Jarkiem Szubrychtem!, który ma podobny do mojego plan życiowy: " ...dążę do tego, żeby jak Hank Moody z "Californication" utrzymywać się tylko z pisania bloga, a resztę czasu poświęcić na umartwianie ciała używkami i seksem..." W moim przypadku wystraczy zamienić "używkami" na "wędrówkami" i ten pozbawiony ambicji, do cna liberalny plan życiowy byłby mój!
Dla zainteresowanych naszą działalnością i inspiracjami mamy prezent! To długi wywiad z Karpatami Magicznymi jaki przeprowadził Łukasz Folda, jeden z poważniejszych dziennikarzy zajmujących się kulturą i sztuką. Zręby wywiadu powstały przed koncertem w Katowicach (w klubie Cogitatur) ale został później wzbogacony wymianą myśli, pytaniami i dyskusjami. Wywiad plus recenzję nowej płyty opublikował na interesującym portalu popupmusic.pl Polecam i dziękuje!
Na focie mój plecak w górskiej tundrze, wygląda ładnie ale sam nie chciał chodzić, niestety...

Wednesday, July 14, 2010

SACRED GEOGRAPHY


Ahhka to Góra ważna dla sakralnej geografii Samów, siedziba / uosobienie Mattarahkka: Wielkiej Matki. To dziwne uczucie kiedy wreszcie staje się przed taką Górą, którą studiowało się z map, fotografii i relacji... Zawsze jest inaczej niż się spodziewaliśmy i pewnie dlatego podróż/doświadczenie ma ciągle sens ! Ahhka (Akka, Ahkka) okazała się tak wielkim masywem, że samo Jej obejście zajmuje pewnie tydzień! Nikt też nie był dotąd na wszystkich Jej wierzchołkach i nawet informacje o ich ilości oscylują pomiędzy 6 a 12 ! Wchodzenie na taką Górę bez wyraźnej potrzeby wydaje się natychmiast złym pomysłem. Wybraliśmy więc mniej uczęszczany szlak (co tutaj oznaczało spotkanie 4 osób w przeciągu 3 dni) i z widokiem Góry za plecami (a po tygodniu znowu przed sobą) powędrowaliśmy w górska tundrę. Spaliśmy w namiocie ale też w kata - letnim domu Samów z kory i darni, przeprawialiśmy się przez lodowaty strumień po pas w wodzie i przez wiele godzin szliśmy pomiędzy stadami reniferów. Nie wiem co mogę do tego dodać? Nagrywanie i fotografowanie pardw, wydrzyków, obserwację uczty orłów, dotarcie do miejsc pełnych energii i mocy? Do wodospadów, do regularnego miejsca kultu Samów, do rzek i jezior tak pięknych, że idąc na obolałych nogach przez 8 godzin jednocześnie płynie się w dziwnym uniesieniu i dziękuje się każdej roślinie, każdemu reniferowi i każdemu znaczącemu głazowi, że to trwa i nie znika. W tym stanie łatwo jest dać się zagarnąć, rozpłynąć w miejscach, dźwiękach i fizycznym doznawaniu otoczenia. Skóra staje się jakby mniej chroniącą barierą a bardziej osmotyczną strefą kontaktu. Po kilku dniach nasze zmysły logują się w niecodziennym dla nas otoczeniu i widzimy więcej, słyszymy więcej, doświadczamy intensywniej. Negocjujemy nowe granice ze światem i zaczynamy całkiem naturalnie iść kiedy idziemy, jeść kiedy jemy, pić kiedy pojawia się woda i odpoczywać w chwilach zmęczenia. Wybieganie nago z prawdziwej "zwykłej" sauny do strumienia z wodą z topniejącego lodowca staje się nie tylko możliwe ale i oczywiste. Do tego słońce nie zachodzi i dni stają się jednym sznurem jasnego światła, które nie znika kiedy zasypiamy. Słyszymy więcej także z siebie i najlepiej opisuje to reklamowy napis na opakowaniu zatyczek do uszu: "The Sound of Swedish Lapland".
Wróciliśmy też na chwile do Jokkmokk aby zobaczyć to miejsce latem i zachwycić się etnobotanicznym, naturalnym ogrodem botanicznym dedykowanym Linneuszowi i innym badaczom. Widzieliśmy też jeden z najmocniejszych murali jakie udało się nam spotkać w Europie, Azji i Ameryce! Wielki, szamański mural na wrotach zapory wodnej...
Intensywność naszej pracy z Sapmi i kulturą Samów jest tak wielka, że dzisiaj usiadłem do konspektu książeczki o tym niezwykłym doświadczeniu. Będę pisał dwie książki jednocześnie ( moja "etnobotanika" ma już w brudnopisie kilkadziesiąt znormalizowanych stron!), bo to jest kwestia wdzięczności i zachwytu. Wszystko jeszcze takie bliskie i pełne znaczenia...
W piątek mamy zaczynać swoją pracę na Festiwal Herbaty w Cieszynie i na początek pokażemy nowe fotografie z Sapmi/Laponii. Jest ich ok. 1200 ! Mamy też wykłady (ja: "muzyka /dobra do/ herbaty", A.: "O ciszy") a w sobotę wieczorem koncert w dużym składzie: Ula i Andrzej ale także Janek Kubek i Mirek, który wprowadzi pierwszy raz do naszej muzyki thereminovox! Za tydzień koncert w Warszawie...
Wiem, że ta fota jest nieprawdopodobna ale pomyślcie, że w górach nagle widzicie podwójną, pełną tęczę... i to jest realny obraz. Mnie łzy spływały po policzkach.