Monday, November 16, 2009

CLUJ - Napoca


Hotel okazał się bardzo wygodny (polecam!) i po śniadaniu ruszyliśmy "do roboty". Szybko trafiliśmy pod adres jaki otrzymaliśmy od naszej rumuńskiej partnerki i okazało się, że trudno byłoby o bardziej reprezentacyjne i rozpoznawalne miejsce w mieście... bo był to : casa Matei Corvin i sala gdzie "bronią" doktoraty naukowcy z Uniwersytetu Sztuki i Projektowania. Królewski dom jest bardzo ciekawy i nawet dzisiaj chciało by się w nim mieszkać. W wewnętrznym ogrodzie wyznaczyliśmy miejsce gdzie potem Bogdan założył uprawę fotografii organicznej (fotogramy eksperymentalne z domu Króla Corvina! wow!). Wybrałem opadłe liście winogron, liście "zdravca" i kwiaty hortensji. Bogdan dodał od siebie banana - nawiązując "dyskretnie" do postaci Andy Warhola, którego "dziecięcy wózek" mieliśmy prezentować wieczorem. Południca i my to już był niezły tłumek (7 plus 3 oraz dwuosobowa ekipa Festiwalu i dwaj kierowcy) i po ustaleniu godziny próby na 14.00 ruszyliśmy "w miasto". Nie mogliśmy zacząć inaczej : Ethnographical Museum of Transylvania i Galerii de Arta Populara... No i jak zwykle : płyty z serii Ethnophonie, które można kupować "w ciemno", flety z Maramuresz, prosta trąbka pasterska za 8 lei... i maska, która jest częścią pasterskiej tradycji obecnej w całym łuku Karpat ale i w niezwykłych formach w Bułgarii, a nawet... w Alpach Julijskich ! Ale to na inny wpis...
Po dużej dawce folk art'u postanowiliśmy zobaczyć inną stronę miasta. W dizajnerskiej kafejce (oby więcej takich w Krakowie bo już mam dość tych szydełkowych obrusików w "artystycznych" knajpkach "pod gości z Mazowsza" ) popijaliśmy dobrą kawę, podawaną tu naturalnie ze szklaneczką wody (co wprawia mnie zawsze w euforię) aby raz po raz wpadać do części butikowej gdzie były bardzo miłe ciuchy, buty i paski. W odróżnieniu od zaopatrzenia wsi w szmaty do uszczelniania okien, jakie jest jesiennym celem Galerii Krakowskiej , w butiku można było wydać dowolna ilość mamony! Dobrze ubrani ludzie ( ale nie w sensie "ubogacenia" otoczenia garniturami, szpiczastymi butami "cyrkowymi" i nutriami...), policjant objaśniający drogę po angielsku, new age'owe sklepiki i dobre wzornictwo plakatów i reklamy.... to nie jest obraz Rumunii jaki pielęgnujemy w Polsce. Pora więc wybrać się do Cluj ! a jak nie do Cluj to może do Koloszwaru?
Obiad w knajpce, tuż obok królewskiego domu, mógł konkurować nawet z obiadem w Tokaju... konkurowało także (podobno) wino! Tyle, że tu już w karcie była polenta, grillowane bakłażany i kiszona a później grillowana papryka...
Praca z akustykami przebiegła bez problemu i na 6 wieczorem wszystko było gotowe. Nad wszystkim unosiło się stresujące pytanie : czy kogoś zainteresuje prezentacja Festiwalu Karpaty Offer, dwa koncerty grup, które nie są ani "jazzowe", nie grają "poważki" i nie są z Warszawy... fotografia organiczna, wózek Warhola... Ale powoli, powoli coś się zaczęło dziać i sala wypełniała się gośćmi... Pytanie o tzw. frekwencję było zasadne gdyż obok kilkunastu plakatów KM i P wiszących w obiektach Uniwersytetu i mailingu nie czuliśmy przesytu promocją. Instytut Polski w Cluj nie raczył nawet odezwać się do nas, nie zaszczycił jakąkolwiek obecnością naszej misji... Nie można mieć pretensji - bo to tylko ekipa z instytucji kultury Małopolski, dwa nietuzinkowe zespoły muzyczne, Festiwal dotowany przez UE i doktorzy nauk o sztuce i kulturze z krakowskich uniwersytetów... Instytut musiał w tym samym czasie zorganizować imprezę alternatywną w postaci pokazu filmu pt. Mała Moskwa - dostępny w Polsce za 9.90 zł jako dodatek do gazety! Pan Minister "od kultury" Zdrojewski, na pytanie co On na to, że 90 % przepytanych Polaków twierdzi, że źle się promuje kulturę polską zagranicą, powiedział : "no tak, ale to się powoli zmienia". Więc można powiedzieć, że "jaki pan taki kram"...
Tym bardziej się cieszę, że sala na koncertach była pełna zaciekawionych, młodych ludzi a od soboty widzę kolejne wejścia na naszą stronę już nie tylko z Cluj-Napoca ale także z Bukaresztu... Tylko gdzieś wisi w powietrzu pytanie : to może w IP w Cluj nie pracują odpowiedni ludzie? Może powinni pracować w muzeum albo archiwum... a nie w IP? Co mają takiego do roboty, że nawet jedna osoba nie znalazła w ciągu dwóch dni 5 minut na to aby się nas zapytać "how are you" ? Kilka lat temu graliśmy w Kiszyniowie na festiwalu jazzowym z ekipami z USA, Francji, Niemiec itd. i na chwile lub dłużej wpadali tam ludzie z ambasad, konsulatów, instytutów wszystkich krajów - tylko nie z Polski! Widocznie nie było nakazu z Centrali i ... panie Ministrze ; nic się od tych czasów nie zmieniło.
Po udanym wieczorze próbowaliśmy dostać się do klubu aby podsumować koncertowe wrażenia z Południcą przy piwie Ursus i soku z pigwy... ale nie było wolnych miejsc... ej kryzys, kryzys!? Poszliśmy więc na pizze i tak zakończyliśmy ten bardzo urozmaicony dzień.
Na focie wyprodukowanej kolektywnie z inicjatywy Bogdana i według rosyjskiej metody (modyfikowanej w naszych akcjach w ośrodku sztuki współczesnej w Źylinie na Słowacji) napis Cluj, którego ognista istota odpowiada trackim korzeniom nazwy i atmosferze koncertów.

Sunday, November 15, 2009

WESOŁY CMENTARZ - uzupełnienie


To inny przykład na niezwykłą "wesołość" cmentarza w Sapancie... uśmiałem się do łez - a Wy? Ciekawi mnie czy ktoś się pofatygował zapytać samych mieszkańców Sapanty czy Oni też uważają swój cmentarz za wesoły? To, że jadają podczas świąt na grobach i symbolicznie częstują swoich bliskich zmarłych wódką też wcale nie jest wesołe... W utrwaleniu nazwy "wesoły" dla cmentarza z Sapanty ważną rolę spełniła zapewne stara (ma ok. 2 tys. lat) tradycja ośmieszania innych niż ona - ta jedynie słuszna, tradycji ludzkiej pracy z życiem i śmiercią.

WESOŁY CMENTARZ - SAPANTA


Z Satu Mare wyjechaliśmy 12 listopada, było dość wcześnie i po około 2 godzinach dotarliśmy do wsi Sapanta (Sapenta) aby przekonać się, czy miejscowy cmentarz jest naprawdę "wesoły" ? Być może pogoda miała na mnie jakiś wpływ ale wesoło mi nie było...
Kolorowe krzyże z malowanymi ręcznie tekstami i obrazkami z życia pochowanych na cmentarzu są naprawdę interesujące ale też przygnębiające w swojej przekonywującej prostocie przekazania prawdy o naszej egzystencji i rolach jakie zmuszeni jesteśmy pełnić. Dominujący na cmentarzu kolor niebieski jest faktycznie specyficzny i starania o uznanie go za charakterystyczny wzorzec malarski : "błękit Sapenta" uważam za uzasadnione. A na szerokich deskach krzyży : pani potrącana właśnie przez samochód, zastrzelony pasterz z uciętą później głową, doktor w szykownej marynarce, muzykanci, prostytutka dobra jak anioł, itd. itd. to bardzo skrótowe ale niestety trafne podsumowanie życia i jego sensu lub pokazanie, że jedynym ciekawym momentem w życiu danej osoby był sposób w jaki się skończyło. Więc naprawdę ze śmiechu boki zrywać ! Więc może cmentarz raczej "kolorowy" niż wesoły! Niepokojący cmentarz nazwano "wesołym" w ramach nerwowego nawyku ukrywania prostych i sprawdzalnych prawd o naszym życiu i śmierci.
Sam obyczaj malowania krzyży jest dość młody bo pochodzi z 1935 roku i bardzo przypomina mi kolorowe krzyże z Detwy na Słowacji, które kiedyś namiętnie fotografowałem. Dwa lata temu przygotowaliśmy wraz z Bogdanem Kiwakiem całkiem udaną wystawę jego fotografii krzyży detwiańskich z symbolicznego cmentarza przy Popradskim Plesie w Tatrach, której towarzyszył przyzwoity katalog. Może zestawimy kiedyś fotografie z tych dwóch niezwykłych miejsc w Karpatach? Bo w Sapancie krzyże są także pełne starych symboli solarnych i motywów roślinnych o znaczeniu trudnym dzisiaj do rozszyfrowania. Cmentarz obrasta budowlami sakralnymi, kramami z kiepskimi pamiątkami , reklamami ale ciągle wskazuje na coś drzemiącego bardzo głęboko, coś mocnego, magicznego i bardzo pierwotnego a jednocześnie dającego siłę, inspirującego i ożywczego. To coś nazwaliśmy kiedyś karpackim "ethnocorem" i na tej koncepcji zbudowaliśmy nasz projekt o pełnej nazwie (z 1998 roku!) : The Lost Space : Magic Carpathians". Sam się dziwię naszej konsekwencji i dziękuję energii jaka się pojawiła w tamtym momencie...
Z Sapanty pojechaliśmy przez niewiarygodnie piękne, zamglone i pełne drzew, stromych stoków, strumieni i serpentyn góry do Baia Mare i dalej, do Cluj-Napoca. Po drodze raz po raz wyskakiwaliśmy "na chwilę" z samochodu aby fotografować, filmować i chłonąć interesujące obrazy i sytuacje. Nasza ekipa wydawała się być całkiem przyzwoicie zorganizowana : fotografik, webmaster pracujący jako filmowiec, szefowa Festiwalu z asystentką, trójka muzyków mających spore pojęcie o współczesnym kulturoznawstwie, naukach przyrodniczych, tradycjach muzycznych plus doskonały kierowca przyzwoitego busa. Powoli przybywało materiałów i tematów do dyskusji na temat fenomenu kultury Karpat. Czas szybko uciekał i do Cluj - Napoca wjechaliśmy późnym wieczorem. Miasto zaskoczyło nas wielkością i urokiem otwartego, uniwersyteckiego ośrodka. Szybko rejestrowaliśmy w pamięci miejsca z ciekawymi muralami, szablonami i wlepkami, klub z wystrojem jak w Kalifornii (albo w Berlinie pod urokiem Kalifornii), markety i galerie. Byłem bardzo mile zaskoczony i także z tego powodu, że właściwie tego się spodziewałem. Oczywiście ciągle byliśmy w dobrze nam znanej, "domowej" strefie Austro-Węgier, z naciskiem na ten drugi człon tej nazwy.
Krążąc po mieście w poszukiwaniu naszego hotelu, dyskutowaliśmy jeszcze o symbolice bram marmoroskich, kulturze pasterskiej i muzyce jaka rodzi się w tak niezwykłym otoczeniu i nadziei, że nasza misja okaże się nie być "impossible". Hotel okazał się rewelacyjny i po małych kameralnych badaniach telewizyjnych programów muzycznych (czyli : albo romski Bolywood albo turbo folk z naciskiem na pozamuzyczne walory wokalistek i wokalistów) padliśmy ofiarą rozbuchanego konsumpcjonizmu i hotelowych wygód.
Bus zespołu "Południca" stał na hotelowym parkingu ale tylko domyślaliśmy się w jakim klubie świętują dotarcie do celu naszej wyprawy.

PARADISUL PIERDUT?


Rumunia - czyżby "raj utracony" (po rumuńsku : paradisul pierdut)? Ostatnie kilka dni całkowicie zaprzeczyły tezom, że po wejściu do UE utraciliśmy coś z naszej, karpackiej kultury. Wręcz odwrotnie, sądząc po fantastycznej, płytowej serii ETHNOPHONIE udaje się pokazać światu rzeczy, na które dotąd nie było przyzwolenia. Wprawdzie w rumuńskiej tv królują wariacje nt. muzyki z Bolywood, które są częścią (jak w Bułgarii) pewnego kompleksu "rozrywki szemranej" oraz jest obecna socjalistyczna "nowa tradycja" zespołów folklorystycznych, przyszyta tzw. instytucjami kultury - czyli grubą, czerwoną nicią - do żywej tkanki kultury, która "się dzieje" i nie ma ochoty być zarządzaną - ALE wszędzie czuje się prawdziwe życie.
Istotna część naszej podróży zaczęła się nad Cisą i Bodrogiem, w Tokaju. Ani mocny deszcz, ani też drobne trudności logistyczne nie zepsuły nam (mnie i Ani) powrotu do Tokaju gdzie wszystko było na swoim miejscu : specjały kuchni węgierskiej (zupa rybna ! sorry sumy z Cisy!), piwniczki - i to te prawdziwe, nie do zwiedzania, ale "zwyczajne" domowe z winem nalewanym z beczek do plastikowych butelek po wodzie mineralnej... No i sama Ona -moja ulubiona rzeka ; Cisa, która ze swymi dopływami obmywa ultra interesujące tereny Karpat Wschodnich ; od Huculszczyzny, przez granicę rumuńskich gór Maramuresz, Węgry, mniej znaną część Słowacji aż po Dunaj. Z głową pełną wspomnień i podekscytowani czekającymi nas terenami północnej i środkowej Rumunii dojechaliśmy jeszcze tego samego dnia do Satu Mare. Na granicy HU/RO musieliśmy pokazać nasze ID lub paszporty - co było już dla nas pewną starą-nowością... i usłyszeliśmy o jedno pytanie za dużo : jedziecie "turystycznie"? Odpowiedzieliśmy głośno : tak ! a po cichu : a g... cie to obchodzi po co jedziemy! I to niby niewinne pytanie celniczki przypomniało mi nasze perypetie podczas koncertowej wyprawy do Kiszyniowa w Mołdovie. Od tamtych przygód minęło zaledwie kilka lat a myślimy o tamtym czasie jak o innej epoce geologicznej. Jak się te granice forsowało samemu dawniej, to dzisiaj przychodzą do głowy refleksje typu : O.K. -można być eurosceptykiem (bo to takie rozsądne, patriotyczno-nacionalistyczne i bezpieczne) ale przeciwników UE już zupełnie nie rozumiem i wolałbym aby trzymali się na dystans. Ludzie o nomadycznym stylu życia potrzebują raczej rumuńskiego DRUM BUN ! jakie przywitało nas po rozstaniu z celnikami - czyli życzenia DOBREJ DROGI ! niż asekuranckich wymysłów hodowców ziemniaków.
Na focie Bogdana K. maska z Maramuresz (z moją osoba wewnątrz!) w pięknym mieście Cluj - Napoca.... ale o tym w następnych odcinkach - bo następne odcinki są konieczne!

Sunday, November 08, 2009

MGŁA


Gęsta mgła w królestwie budyniu mentalnego to już lekka przesada... Ratuje mnie pilne rozsyłanie (i związane z tym przeglądanie...) fotografii jakie mają zilustrować trzy teksty jakie popełniliśmy rozrywkowo/bojowo do fajnych, niezależnych pism : Glissando, Fragile, Zew Północy. Teksty są pewnym podsumowaniem tego co wiemy na temat kultury Samów (F), instrumentów muzycznych i praktyki joik (G) oraz opisu wejścia na Giebmegaisi - najwyższy szczyt Szwecji. Do tego jeszcze dobieram foty do płyty A. z field recordings pt. Vaggi Varri (góry - doliny) z naszej lipcowej wyprawy do Sapmi (Laponii) ... to leczy z mgły i budyniu. Na budyń mentalny należy szczepić, nie na grypę. Wyszliśmy tylko na film - Tybetańska Księga Umarłych, który nie wiadomo czemu proponują nasze kina w 2009 roku... bo film jest z 1994 ? Pamiętam, że u nas był hitem nieoficjalnego obiegu ale głównie dlatego, że narratorem jest w nim Leonard Cohen... Poszliśmy jednak w ramach praktyki i podróży sentymentalnej. Swoją drogą to przyczynek do ofiarnej walki rzeczników tantiemów za wszelką cenę, różnych Kazików i innych dziwnych ludzi skupionych w monopolistycznych organizacjach z zeszłego wieku, które "bronią praw autorów". Wygląda to tak, że czy chcesz czy nie - należne Ci tantiemy wędrują do jednego takiego molocha i aby je wydobyć z jego budyniowych trzewi musisz wnieść solidną opłatę i zostać na zawsze niewolnikiem tego tworu. Druga strona tego "bronienia praw" jest taka, że sitwa telewizyjno-radiowo-festiwalowa plus kilku tzw, "dużych" wydawców, skutecznie zwalcza wszystko co nie jest wyprodukowane w tym systemie zamkniętym i świetnie się broniącym. Więc niech mi tu Kazik jeden z drugim nie smarka i nie rzuca k.... na Internet. To kiepska kampania promocyjna ...bo kto by się rzucał na te skarby kultury narodowej ? Te ataki na Internet są dość interesujące, już wolność się znudziła ? już tęsknimy do zasady : "tera my" ! Rozdział kultury, która żyje naprawdę i tych glutów jakie proponują "spece" od ochrony praw autorskich, zaczyna być tak wyraźny, że aż przypominają mi się czasy tzw. komuny. W tamtych latach też byli oficjalni gwiazdorzy, telewizja dawała "uznaną" kulturę i byli także "oficjalni" dysydenci. Wiem, teraz jest wolność - możesz się przyglądać jak Cię zlewają już bez podtekstów politycznych i jedynie ze "szlachetnych" powodów ekonomicznych. Ale pozostaje - jak zwykle - droga mrówczej pracy i samodoskonalenia, zgodnie z hasłem : "co cię nie zabije - to cię nauczy"... Wszystko byłoby o.k. - tak jest wszędzie i przeszkadza mi tylko ta niejasna sytuacja, to ukrywanie mechanizmów, bałamucenie... mgła!
Na focie A. widać mój / nasz dobry czas i naiwne starania aby dotknąć, poczuć, posmakować i zrozumieć zanim coś zagramy w podzięce za ważne doświadczenie ... inaczej niż niektóre warszawskie pieszczoszki znające się na wszystkim z samej definicji, o'boy - ta logika budyniowa!

Sunday, November 01, 2009

SZTUKA PO KOŃCU SZTUKI


Jak w języku polskim może nazywać się roślina o łacińskiej nazwie Ranunculus glacialis? Dla ułatwienia dodam, że roślina ta rośnie na i w pobliżu lodowców ? Nie, nie jest to jaskier lodowcowy ale jaskier lodownikowy (?!) lub jaskier lodnikowy ?! Widać, że stary budyń rozlewa się także po gabinetach botaników...czy w tym kraju nic nie może być normalne?
Stres staram się pokryć opanowaniem i byciem zimnym jak ..."lodnik" ? "lodownik" ! Ten trudny stan osładzam sobie świadomością, że wreszcie wiem co to jest sztuka! Dowiedziałem się tego z bardzo dobrej książki "Sztuka po końcu sztuki" (dla wielu sztuka się jeszcze nie urodziła ...a tu już jest po końcu!) p. Grzegorza Dziamskiego. Książkę wydała Galeria Miejska "Arsnał" w Poznaniu i wielkie dzięki za to! Kilka opisów przybliżających co sztuką być może podoba mi się bardzo : " (sztuka) może wyglądać jak cokolwiek, ale w przeciwieństwie do innych wytworów i działań musi byc wolna", albo : " sztuka jest sferą wolności, a więc działań bezcelowych i nieinstrumentalnych", albo : " sztuką jest to co nie mieści się w naszym codziennym rozumieniu świata". Trochę (ale niezbyt mocno) niepokoi mnie twierdzenie, że : " o tym, o czym warto mówić decydują, w dużym stopniu, kuratorzy wielkich wystaw artystycznych, /... /ale chyba nie tylko oni". Oczywiście, niepokoi mnie to, że "chyba nie tylko oni". To daje wielkie pole do manipulacji dla ludzi nie będących kuratorami wielkich wystaw artystycznych, no chyba, że chodzi o niektórych dziennikarzy-wyrocznie, jak tak to jest o.k. ! Najbardziej podoba mi się zdanie : " sztuka zachęca do nowych odczytań, jest niekończącą się lekturą". To daje nadzieję wielu artystom; jak nie dzisiaj... to może w przyszłości. Podoba mi się bardzo podział określenia ; "sztuka feministyczna" na "sztuka" i "feminizm" bo dotąd brzmiało mi to jak "inteligencja katolicka", a o tym antropologom się nawet nie śniło! Ja, prosty leśnik od "żabek", "motylków" i "drzewek", do których (przyznaję nie bez zawstydzenia) mam czasem ochotę się przykuć, wiem wreszcie tak wiele na tak trudny do pojęcia temat, moje chaotyczne dotąd odczucia i nieuprawnione przypuszczenia okazały się w dużej części słuszne!
Ostatecznie, do książki przekonał mnie kapitalny ( i fundamentalny) fragment : " ... Mona Lisa Duchampa, po wymazaniu wąsów już na zawsze pozostaje Moną Lisą bez wąsów" !!! Po trzykroć dzięki i po dziesięciokroć brawo! Nie wiem tylko, dlaczego nie mam odczucia obcowania ze sztuką podczas wymuszonych ( to prawda!) spotkań z pisuarami. A daję słowo, że jestem od zawsze fanem Marcela D.
Z tą sztuką i kuratorami wielkich wystaw artystycznych jest podobny problem jak ze zbawieniem, na które wyłączność ma podobno jedynie kościół katolicki : aby to działało potrzebna jest silna wiara. Bez niej mamy poważny problem ze zdefiniowaniem pojęcia : " nasze codzienne rozumienie świata" i "sztuka" ...? Nawet "nasze" jest dość płynnym określeniem, a już "codzienne rozumienie świata" ...? No bo taki prosty inżynier (jak ja) ma przecież inne rozumienie świata niż kurator wielkich wystaw artystycznych i co jest w tym "naszego"?
Podobnie jak z brakiem zbawienia - poza uprawnionymi do niego osobami - tak i ze sztuką : co z innymi, nie "naszymi" o "egzotycznie brzmiących nazwiskach" jak pisze autor na stronie 15 !
Natasza ( moja córka o "egzotycznie" brzmiącym imieniu...) znalazła w Oslo kilka interesujących śladów kultury Samów. Pośród nich, zastanawiająca jest krótka historia pewnego kamienia. W 1906 roku z Gargovarri, miejsca w górach blisko znanej samskiej wsi Kautokeino , zabrano święty kamień i przeniesiono do muzeum w Oslo. W 1995 roku, społeczność Gargovarri poprosiła o zwrot kamienia. Po namyśle, muzeum wykonało kopię kamienia a oryginał oddało. I co możemy powiedzieć o świecie tej społeczności ? Co możemy wiedzieć o ich rozumieniu świata ? A może warto ... bo tyle rozprawiamy o korzeniach europejskiej kultury a jakoś trudno o porozumienie.
Kamień z Gaddovarri nie jest jakiś szczególny. To wydłużona skałka, postawiona kiedyś (i z jakiegos powodu? lub nie?) pionowo i podparta mniejszym kamieniem. Co począć z nie "naszymi" i ich nieuprawnioną "sztuką", światem, codziennością? Nie wierząc w kuratorów wielkich wystaw artystycznych, a może nawet w samą "naszą" kulturę, pozostają poza światem sztuki? Mam czasem wrażenie, że "nasza" działalność ogranicza się do domalowywania wąsów... do tworzenia sztuki aby ją zaraz wyśmiać i stworzyć nową ... Akademizm śmierdzi starym capem a skały spokojnie porastają spiralami porostów. Ot tak, bez celu...
Na mojej bezcelowej fotografii skałka z okolic wsi Nihkkaluokta za Kręgiem Polarnym, nie święta i nie artystyczna...? Taka - sztuka po końcu sztuki.

Friday, October 30, 2009

DZIKIE ŻYCIE


Ile roboty jest z jednym koncertowym wyjazdem do Rumunii, to nikt by nie uwierzył! A może ja podchodzę zbyt poważnie do takich projektów? Szkoda mi tylu godzin w samochodzie aby jedynie rozłożyć ogon jak paw, oczarować publiczność i wrócić. Może to świadomość skutków podejmowanych decyzji, upływu czasu, możliwych scenariuszy, z których wiele już praktykowałem na własnej skórze? A z drugiej strony ; nikt nie obiecywał, że będzie łatwo. Cieszę się na widok miejsca połączenia się dwóch intrygujących rzek : Bodrogu i Cisy w Tokaju na Węgrzech, potem region Maramuresz w Rumunii (i kilka atrakcji!), no i Transylvania z Cluj-Napoca i nasz cel - Uniwersytet Sztuki i Wzornictwa (Universitatea de Arte si Design) gdzie zaprezentujemy kilka naszych projektów, Festiwal Karpaty Offer i muzykę w ramach koncertu wieczornego. Mamy też zamiar założyć nową uprawę fotografii organicznej, po dwóch w Nowym Sączu i jednej na Słowacji (Żylina), uprawa w Rumunii będzie odmienna?! Do wyprawy i wspólnego grania zaprosiłem krakowski zespół Południca i zobaczymy co z tego wyniknie? Zapowiada się bardzo dobrze!
Niestety, nie będziemy mieli czasu aby wjechać w Karpaty Południowe ale Wschodnie plus Góry Zachodniorumuńskie zobaczymy pięknie. Mam nadzieje, że uda się nawiązać jakieś ważne znajomości i zrealizujemy w sierpniu 2010 drugą część Monografii instrumentów karpackich - tym razem z Karpat Wschodnich i Południowych w Rumunii.
Pomiędzy pracą zawodową : eko i zawodową : music, ostatnio muszę sie szkolić w prawie państwowym, etyce, współpracy międzynarodowej, konstytucjach itp. fascynujących sprawach... i jak dotąd, wszyscy wykładowcy (z tytułami doktorskimi a minimum mgr) wypowiadają się o pracy w ochronie środowiska i przyrody per : "motylki, żabki" albo z przekąsem, że oto ludzki los nam jest obojętny bo bagna Rozpudy nam bliższe. Nie robią tego jakoś tak ostro ale dają znać co myślą o tak niepoważnych zajęciach ... no bo JA prawnik, JA socjolog, JA konstytucjonalista ... I tak sobie myśle czy w Budyniowie zatykają dzieciom kore mózgową starym budyniem, czy studenci na monitorach, tablicach i w notatnikach widzą jedynie piękne stosy banknotów o dużych nominałach? To może przeprowadzimy wygodną drogę przez Wawel ? Nie, nie, oczywiście, że nie przez zabytkowe i cenne budowle ale gdyby rozebrać stare i szpecące całość koszary armii austriackiej to do katedry byłoby jeszcze kilka metrów luzu? Byłby to zdrowy kompromis pomiędzy potrzebami miasta i turystów a marzeniami konserwatorów zabytków o gzymsikach, starych drzwiach i rozlatującej się cegle... Oj ci architekci, konserwatorzy, historycy - tacy jacyś oderwani od życia, protestuja tylko i protestują. Koszar na Wawelu nie oddadzą bo tam sobie uwili przepiękne mieszkanka! A już poważnie : czy to tak trudno sobie wyobrazić, że są obszary, miejsca i istoty, które mają wartość ( także wartość dla wielu ludzi ) nie mniejszą niż katedry, stare kamienice i rozlatujące się kaplice? Czy to da się wiarygodnie rozdzielić ? to może Wawel bez wzgórza i bez Wisły ? Stałby sobie na platformie pod którą można by śmigać wygodnie do Nowej Huty, coś jak Tatry z tunelami na słowacką stronę?! Zniknięcie tzw. "motylków" i "żabek" w porównaniu ze zniknięciem prawników jest bezspornie bardziej znaczące, chociażby od strony estetycznej... no i motylki nie robią tylu szkód i zamieszania.
Ta arogancja pseudo humanistów wobec przyrodników jest więcej niż irytująca i zakrawa dzisiaj na jakieś niedouczenie i czepianie się końca ogona zachodniej kultury.
Szkoda, że tych specjalistów nie szkoli się tak jak nas - chętnie poprowadzę kurs dla prawników i socjologów na temat tego, że nie odeszli znowu tak daleko od żabek, drzewek i motylków aby nie było szans na powrót, powrót w swoim własnym i dobrze pojętym interesie.
Na focie Cezarego Kowalskiego, użyczonej przez pismo Dzikie Życie, kawałek sobotniego koncertu w Bielsku-Białej.

Tuesday, October 27, 2009

JOB KARMA


Czas biegnie tak szybko, że po "evencie krakowskim" w Muzeum -manggha - przetoczyło się już kilka bardzo mocnych wydarzeń, a pośród nich granie w Bielsku-Białej. Przyszedł też spory i ciekawy komentarz do wpisu : "post manggha", który jest dowodem na to, że czasem udaje się uciec od schematu kultury alternatywnej jako marginesu bogatego i kwitnącego budyniem rodzimego szołbiznesu. Uważam, że jest dokładnie odwrotnie i te wszystkie "tuzy" i pieszczoszki mediów mają dość słabe wyniki w stosunku do nadętej reklamy. Niestety, co chwile ktoś zaczyna majstrować przy scenie niezależnej : a to w tv kultura bajają o potrzebie weryfikacji artystów i robią to ludzie, którzy wydali w całym swoim długim życiu trzy płyty, byli na trasie w NRD i chcą się zabalsamować za naszą kasę na pozycji spiżowych jazzmanów. Plastycy nam wmawiają, że musimy znosić bez szemrania gluty profesorów od pomników zaangażowanych, tworzonych i opłacanych według najgorszych socjalistycznych wzorów, a ostatnio warszawska ekipa ultrasłusznych niby-lewicowych ale prawdziwych artystów w dziedzinie wytwarzania "tryndów" (do pilnego opchnięcia) wymyśliła gwarantowaną pensję dla wskazanych przez siebie artystów. Wszystkie te pomysły oscylują wobec wzoru lewackiego celebryty - rentiera, czułego na krzywdy jako ten Bono ... co jest bez wątpienia bardzo miłym stanem, ale w 2009 roku już mocno groteskowym i irytująco nieszczerym.
W sobotę zagraliśmy koncert w towarzystwie Job Karmy i muszę naszym przyjaciołom raz jeszcze podziękować. Tak energetycznego i pozbawionego obłudy grania dawno nie słyszałem na żywo ! Kraków pozdrawia Wrocław! Warto też spotkać się gdzieś na trasie z ludźmi, którzy uparcie, systematycznie i na poziomie budują świetne sytuacje i doskonałą sztukę. Robią to nie wchodząc w reklamę rajstop, układy ojca, nie dostają telewizyjnych programów o fotografowaniu lub religijnych agitek dla zagubionych.
Mgły i deszcz nie nastrajają jakoś specjalnie entuzjastycznie ale to dobry czas na kończenie tekstów, wydawnictw, podsumowywanie i zajęcie się informacją o tych wszystkich pięknych rzeczach jakie mogą nadejść. Pewnie nie będzie czasu na zwolnienie jeszcze przez kilka tygodni, ale może w grudniu? Zima pojawi się dla mnie od stycznia, czas późnej jesieni warto poczuć i warto z niego skorzystać, nawet za cenę kataru. Dużo radości daje obserwowanie "naszych" sikorek uwijających się od rana przy karmniku - są takie ruchliwe, wesołe i zadziorne! Nawet taki kontakt z Naturą ; przez szybę ... daje ulgę po tych wszystkich egocentrykach i głodnych duchach ukazujących sie w tv.
Czasem trafia się tam jednak coś inspirującego lub śmiesznego ; na zakończenie podam tego przykłady! Inspirujące obrazy to oczywiście najlepsza telewizja świata czyli BBC w serialu o religiach świata pokazała nam : jako ilustrację do hasła Buddyzm Tybetański - Jomosom i klasztory po których śmigaliśmy z A. 10 lat temu! a jako ilustrację do tematu Szamanizm Samów pokazano nam słuchanie strumienia i po lipcowych nagraniach wszystkich strumieni podczas trekkingu w tundrze poczuliśmy, że to chyba jakieś przesłanie?! A śmiesznostki to takie moje niewinne "przesłyszenie" kiedy Premier zapowiadał "delegalizację" "jednorękich bandytów" usłyszałem, że chodzi o delegalizację krótkorękich bandytów... i bardzo się ucieszyłem !
Fota to typowo jesienny, nostalgiczny obrazek z innego życia, innego wcielenia i świata, którego już nie ma. I pozostaje tylko niezmiennie tak wiele karmicznej pracy do przerobienia.

Monday, October 19, 2009

AFTER MANGGHA


Janek i Anita polecieli do Indonezji, Marcin D. /Emiter/ pojechał do Gdańska, Risa Takita poleciała do Londynu, The Autumnist jeszcze pewnie przed Bratysławą, Andrzej W. miał dzisiaj od 8 rano zajęcia, Ula dochodzi do siebie po małym zatruciu, ElektroMoon odpoczywa po niespodziewanym wezwaniu na pomoc Słowakom, A. odchorowuje wyjazd do Cieszyna, Divadlo Lisen pewnie już rozpakowuje się w Brnie... na - jeszcze wczoraj wieczorem - "naszej" scenie w -manggha- już inna impreza. Bogdan czujnie już przy sterach i fota jeszcze ciepła : wózek A. Warhola, 2/3 Site Specific Action, A. i widz (jeden ale było ich więcej). Mam nadzieje, że fotek będzie też więcej i zaraz wieszamy je na stronie Festiwalu. Mój ryzkowny scenariusz i dobór artystów wypalił a właściwie nie powinien... świetna publiczność przyszła - a gdyby miejscowe media miały na to jakiś istotny wpływ, to nie powinna była trafić...

Sunday, October 18, 2009

WHALEGRAPHS


Ostatnio dużo w naszym domu idei i ujawnień z obszarów na styku biologii, muzyki, technologii i filozofii postrzegania świata. To jest coś co nadchodzi wielka falą (dla wielu, jak my nadeszło już wiele lat temu...) i zastąpi sztukę krytyczną i obecnie panujące mody pośród bystrych kuratorów. Oczywiście my w dalszym ciągu będziemy gdzieś z boku ale w TV Kultura Bardzo Mądrzy Panowie i Panie będą odkrywali BIO sztukę na nowo. Kiedy kończyłem tekst o znaczeniu instrumentów muzycznych, pojawiła się myśl, że dźwięki nie są własnością muzykologów i akademickich muzyków gdyż ich kompetencje nie są ani jedyne ani wystarczające do badania fenomenu dźwięku. Ekipa ta zawłaszcza cały świat dźwięków jakby znała się na wszystkim i przez wyuczenie się gamy nabyła praw do oceniania : muzyka prymitywna, muzyka współczesna, muzyka elektroniczna, muzyka pozaeuropejska (!)... A ocenia według stwarzanych przez siebie kryteriów i oczywiście nikt nie zauważa arogancji i megalomanii w tym działaniu. A jak zauważa to się go "oddeleguje do sekcji gimnastycznej"...
Mark Fisher eksploruje subtelne i pełne złożonych znaczeń brzmienia głosów i sygnałów emitowanych przez wieloryby i delfiny. Nagrywa je na czułym sprzęcie i opracowuje za pomocą własnego systemu o nazwie : AGUASONIC process. Mark Fisher mieszka i działa w pięknym świecie : Bay Area - San Francisco, CA... Tam nie brakuje morskich stworzeń, wiatru wymiatającego z mózgów pleśń ale wyraźnie odczuwa się brak TV Kultura i wszyscy się bezwładnie obijają o różne problemy nie wiedząc jaka droga jest słuszna? W takim ubogim w drogowskazy świecie (nie ma tam też Ministerstwa Kultury !) Mark wymyślił coś, co nazwał : "whalegraphs". W uproszczeniu są to graficzne przedstawienia głosów ssaków morskich. Te interesujące, bardzo kolorowe i intrygujące w formie (komputerowe przedstawienia dźwięków) grafiki mogą być pokazywane w różny sposób. Pokaz "wielorybich grafik" odbywał się kilka lat temu w Berlinie. Działalność Marka Fishera bywała łączona z akcjami na rzecz ochrony środowiska morskiego od skażenia hałasem, pod przewodnim, prostym hasłem " " Whale song or Noise Attack" ?
No i zastanówmy się gdzie tu niezbędna jest akademia muzyczna lub tzw. sztuk pięknych. Dawno powinny stać się szkołami przyzakładowymi dla fiharmonii i zaplecza tv i nazywać się : przyzakładowa szkoła muzyki rozrywkowej i poważnie rozrywkowej oraz : przyzakładowa szkoła estetycznego zaspokajania sponsorów sztukami plastycznymi.
Na mojej fotce dzieło sztuki o funkcjach użytkowych : koło wodne z przystawką do straszenia dzików i jeleni ! BIO art jak się patrzy i jeszcze ratuje ziemniaki ; już widzę te uczone dyskusje o kilku twórcach tej "nowej" sztuki, tuż przed przyznaniem paszportu polityki kulturalnej. Soniczno/artystyczna rzeźba o walorach użytkowych znajduje się w okolicach Muszyny.

Friday, October 16, 2009

GHARANA


"Gharana" to w Indiach "szkoła", w sensie grupy celebrującej, rozwijającej , a czasem modyfikującej jakiś styl muzyczny lub podejście do praktykowania muzyki. Gharana się pojawia lub nie i nie można jej sztucznie stworzyć. Mimo pozornego osamotnienia czujemy się częścią pewnej tradycji i dlatego "gharana" to także tytuł naszej nowej płyty, która powstała w wyniku kolektywnej improwizacji. Płyta zawiera pierwszą, koncertową porcję muzyki z sesji nagraniowej w Sopatowcu, która odbyła się rok temu. Umieściliśmy 4 fragmenty utworów z tej płyty do posłuchania na naszej stronie. Nie mają tam tytułów a tylko numeracje od 1 do 4. Płyta będzie dostępna wyjątkowo ! w najbliższą niedziele w -manggha- w Krakowie i podczas koncertu w Bielsku-Białej, w następną sobote. To co zostanie, Bogdan wyśle chętnym ale potem poczekamy na wydanie tego materiału w Anglii.
Za oknem pojawiają się ciągle nowe klucze i stada odlatujących ptaków - lecą na południowy-zachód i opuszczają nad naszym osiedlem pradolinę Wisły... za to sikory nigdzie nie odlatują i od samego rana podjadają specjały z karmnika. Taki czas każe przypomnieć sobie o pismach, gazetach i odkładanych lekturach. No i dzisiaj mam obok laptopa stosik ... więc może przegląd prasy? A z prasą jak z resztą kultury : co ciekawsze rzeczy pojawiają się lokalnie i strażnicy masmediów udają, że ich nie widzą. I niech tak zostanie! Dzisiaj dostałem autorski Fragile, wydawany w Krakowie na dobrym poziomie i bez fanfar... Całkiem interesujący temat numeru : uwodzenie - początkowo mnie zaskoczył ale po chwili udało mi się zabrać głos w tej kluczowej dla kultury kwestii. Bo uwodzenie jest metodą dość powszechną w organizowaniu tzw. życia kulturalnego. Krakowskie Biuro Festiwalowe uwodzi frontalnie jak agent Tomasz : białe zęby, drogi samochód i generalnie zapach kasy... i któż się może oprzeć ? Ale można uwodzić też na pozorny chłód i obojętność jak środowiska muzyki elektronicznej. Wszystkie style są w użyciu ale jeden nie przystoi : tak normalnie i ciepło, po ludzku ; bo wszyscy potrzebujemy tego samego... I dlatego cieszę się bardzo, że są takie ludzkie pisma jak Fragile, które nie są stworzone aby obalać rząd lub nakręcać koniunkturę ale na taki dzień jak dzisiaj. Pod Fragile (bo wiadomo...) leży uparte pismo ekologów Dzikie Życie z wywiadami (nr 10/184 2009) z okazji XX lecia Pracowni na rzecz Wszystkich Istot czyli radykalnej ekologii w akcji. Ile się mędrków śmiało z nas na początku, ilu napluło na nas, ile razy byliśmy sektą ... a wszystko po to aby wylansować kilku ekologów gazetowych i zmusić księży aby odkurzyli św. Franciszka i święcili karpie ... teraz ja mam kupę śmiechu! Moje drogi z Pracownią rozeszły się dawno temu, uznałem, że więcej zrobię jako zawodowy specjalista od obrony przyrody przed pazernymi istotami. No i też można podumać : czy nie bardziej "kulturalne" jest to uparte pismo z wieloma potknięciami ale i mocnymi stronami niż wielkonakładowe gazety /niby/ "rozdające karty"? Niech sobie rozdają...
A jak ma się to pisanie na blogu o "prawdziwych" bo papierowe, pismach dla prawdziwych ludzi ? To ciekawe, odpowiednikiem blogu jest stały cykl felietonów w gazecie ale różnica polega na tym, że felietony są zawsze w jakiejś konkretnej gazecie a blogi są autorskie i indywidualne. Już nie chcę być felietonistą jakiegoś pisma i udawać jednomyślność z wydawcą, mogę coś opublikować aby poczuć nostalgię wraz z zapachem farby drukarskiej ale mój blog jest jedyną akceptowalną redakcją i wydawnictwem.
Grupa Rammstein wydaje nową płytę i robi fantastycznie cyniczne rzeczy aby się znaleźć w darmowej promocji. Taki Onet łyka to gładko i donosi o gumowych penisach i żelu, załączonych do pudełka z płytami. Jestem pewien, że te przedmioty są adresowane do tych wszystkich rzutkich "managerów" i "art directorów" : zawsze ich można złapać na dupę i cycki, zawsze! A swoją drogą interesująca jest lista oferowanych gadżetów reklamowych towarzyszących nowej muzyce Rammstein. Wynotowałem w celach naukowych : bluzeczki dziewczęce, koszulki, bluzy i coś co najwidoczniej bluzą nie jest i nazywa się : "long sleeve koncertowy" ?, stringi, bokserki, portfel, saszetka, paski, zegary, piórniki, torby...a nawet ; piersiówka Rammstein. Nie dziwię się, że chłopakom to imponuje - taki piórnik albo stringi do biura/redakcji, a na stanowisku w korporacji to i z czasem portfel się przyda. Portfel Rammstein i taki tyci, tyci irokezik od dobrego fryzjera i już można bronić praw autorskich Kazika. Na miejscu Kazika bałbym się bardziej o "nową" muzykę, bo niektórzy Jego fani mówią, że jest "...ujowa". Ale koledzy pomogą i wymyślą jakąś "męską muzykę" albo coś równie głupiego i będzie dobrze. No bo stringi z .... jakoś tego nie widze?! A jak widzę to się wstydzę...bo to już okropna perwersja.

Sunday, October 11, 2009

Sacred Mountain


Kończę już definitywnie teksty do projektu i płyty : Monografie instrumentów karpackich Vol.I. Mimo zmęczenia tematem i niechęci do tysiąca tłumaczeń i upartego przekonywania o tym, że okładka nie musi być naiwna a tekst powinien skłaniać do zastanowienia... czuję nutkę żalu, że to już skończone. Tyle planów i wyobrażeń, jeszcze więcej kompromisów i znowu coś będzie poza mną. A na stronie już można posłuchać mp3 kilku utworów...
Czy znajdzie się ktoś kto doceni, że w czasie realizacji projektu oderwałem się od wizji nagrywania "dzikiego", że wszyscy mieli poczucie, że są z uwagą słuchani, że obok świetnego Gerarda z Berna, stoi Ostap z Kosmacza i to ten ostatni jest bardziej "u siebie"?! Chyba wiele się zmieniło od czasu nagrywania Indian przez bardzo cywilizowane osoby... Piszę to z perspektywy tego nagrywanego raczej ... Może sami zaczniemy spisywać swoje wersje historii? A warto byłoby wobec traktowania nas czasem jak ostatnich głupków. Natknąłem się kilka dni temu na relację z jakiegoś przesłania do Afryki, wygłoszonego przez papieża Benedykta. Istotą tego tekstu było ostrzeżenie Afryki przed miazmatami zepsutej, zachodniej cywilizacji...której drogę się samemu forsowało. Stracone pokolenia w Australii i Skandynawii i sto innych przykładów na gorliwe legitymizowanie i tłamszenie... aż dech zapiera i nie chce się wierzyć, że można wykazywać taką arogancję! Szkoda mi czasu na rozwijanie tego wątku i lepiej to obrazuje film pt. Come With Me to the Sacred Mountain - Mony J. Hoel z 1997 roku. Znajdziecie ten filmik na stronie internetowej Mari Boine, samskiej wokalistki i artystki o imponującej samoświadomości i odwadze. Sama Boine w filmie (poza muzyką) gra kobietę wyzwalającą się z " nocy norweskiej kolonizacji Samów"... przejmujący film, a scenę palenia bębna goavddis dedykuje wszystkim, którzy wierzą w kościelną "cywilizację miłości". Wczoraj oglądałem relację z koncertu Bjork w Paryżu, zakończoną niezwykłą wersją utworu Deklaracja Niepodległości. W oryginale, Bjork ten utwór dedykowała Grenlandii i Wyspom Owczym ale w Paryżu słuchacze przynieśli ze sobą flagi Wolnego Tybetu ! Dobrze zobaczyć jak wiele sympatii dla Tybetu zyskuje Ktoś, kto nie musi "przykrywać" niczego wzniosłymi apelami. Wiem, wiem ; podnoszenie flag na zawołanie Bjork nie przestraszy Chin Ludowych i ich światłych przywódców ale z drugiej strony, powszechna znajomość kultury Tybetu i jej oczywistej odrębności od sąsiednich Chin jest fenomenem współczesnej kultury. Więc może jednak ...come with me to the Sacred Mountain !
Ku mojej satysfakcji będziemy mogli wreszcie przypomnieć sobie i światu sztukę i postać Zbigniewa Seiferta! Tak długo na to czekałem! Długo ...bo festiwal i promocja książki biograficznej odbędzie się w 30. rocznicę śmierci fantastycznego skrzypka. Zachęcam do wniknięcia w szczegóły : www.zbigniewseifert.com

Friday, October 09, 2009

ZADZIWIENIA


W ostatniej relacji z (krótkiego) pobytu w Stolicy Tatr użyłem słowa "kuriozalny" na moje wrażenia z Zakopanego. Po namyśle i kilku ostatnich zadziwieniach - o czym za chwile - skłaniam się raczej do określenia "groteskowy", które bardziej pasuje do tego co spotykam. Wczoraj, dla ilustracji moich wrażeń, natknąłem się na kanale Religia TV (sygnowanym logo ryby ? ale dlaczego?) z obszernymi relacjami z występu tancerek prezentujących w interesujący sposób ; taniec brzucha! Po tancerkach pokazała się pani pochodzenia tatarskiego i obiecała, że przy każdym święcie kultury polskich Tatarów będzie promowała Katolików i Prawosławnych. To bardzo ładne!?
Kliknąłem na TV Kultura i tam zobaczyłem wzmagania Maxa Cegielskiego (Max - szczerze współczuję !) z jakimiś działaczami "od kultury i sztuki", którzy przygotowują się do Kongresu w Toruniu. Celem Kongresu jest zainteresowanie polityków życiem i potrzebami artystów. Pomijając przerażająca wizję, w której politycy zaczynają interesować się artystami ! to przewijał się w dyskusji niepokój co do pytania/odpowiedzi : "kto jest twórcą" i żal za weryfikacjami, klasyfikacją zawodową itp. pomysłami tak pięknie działającymi w dolnej kredzie socjalizmu z ludzką twarzą. Padły zarzuty, że każdy sobie coś tworzy i pokazuje w tym diabelskim internecie, a twórcy prawdziwi (czyli z weryfikacjami z 1969 roku), którzy uczyli się po 5-6 lat aby zdobyć dyplom (albo znali pana sekretarza Zdzicha) mają taki sam guzik z tego jak ci nieprawdziwi. A powinno być inaczej - dyplom, weryfikacja przed komisją, nadanie statusu przez Ministra Kultury, nadanie orderu przez Prezydenta RP i basta! Max Cegielski robił co mógł (ale nie mógł zbyt wiele jako rozwichrzony "młodzieniaszek" przy jastrzębiach polskiej sztuki) ale nie poważył się na pytanie : a co z tymi co studiowali 6 lat w Akademii "Takiej czy Innej ale Bardzo w Budyniowie Słynnej" i nic dalej nie potrafią? Co z takimi - dać weryfikację za czytanie nut i upór lub za rozpoznawanie firmy Talens? Sięgnąłem po swoje zasoby archiwalne i ukazała mi się okładka LP pt. "na kosmodromie" grupy organowej krzysztofa sadowskiego (pisownia z okładki ) wydana przez Pronit i sprzedawana za 65 zł - nagrana w świetnym składzie : Liliana Urbańska, Włodzimierz Nahorny.... ale kiedy to było? Czapki z głów przed "kosmodromem ... " (bo co z tego , że raczej chodziło o Bajkonur...) ale Szanowny Panie Krzysztofie : rakieta już dawno wystartowała i obleciała kule ziemską tysiące razy... Wystarczy zacytować z opisu płyty : " Tytułowy utwór tej płyty to 20-minutowa suita poświęcona Ziemi i Kosmosowi. Składa się z sześciu części - każda właściwie bez początku i końca ..." i dalej ; " improwizacje Nahornego obrazują absurdalność i - jakże często - bezcelowość naszych dążeń do ucieczki w Kosmos..." i dalej, inne i jakże ważne słowa samego Mistrza : " dźwiękową ilustracją Kosmosu są także moje improwizacje". I tacy goście będą egzaminować na weryfikacje młodych artystów, którzy panoszą się po necie gdyż wiedzą o bezcelowości ucieczki w kosmos? Ciekawe czy to przypadek, że taki kongres jest organizowany w Toruniu?
Wyszedłem się trochę przewietrzyć i zagubić w groźnym mieście, poczuć smak wyobcowania na ulicach globalnej wioski i co widzę? Zamiast zniewalającego globalizmu widzę dowód na ekspansję Budyniowa. Nie dość, że nikt się nie zabiera za kulturowy budyń, to jeszcze pojawia się idea pławienia się i twórczych zapasów w jego softowych odmianach. Oczom nie wierzyłem i pierwszą myślą było, że to anons nowego programu z udziałem rodzimych polityków z Samoobrony - po uchwaleniu parytetu, lub może nowy, zajebisty dział w TV Kultura, ale nie.... to kultura Budyniowa w czystej postaci!
Wróciłem do domu i z nadzieją na kulture wysoką (po weryfikacjach) otwarłem publiczną tv i tam widzę i słyszę jakiś bełkot zupełny i do tego filmowany na tratwach w przełomie Dunajca w Pieninach. Ale nie, to jednak była kultura wysoka : "filozofia góralska" w plenerze czyli inna , wyższa - rzecz jasna - forma zapasów w budyniu...

Monday, October 05, 2009

Legenda


Aż się nie chce wierzyć, że udało się skończyć projekt Warhol Come Back! Prywatne odkrycia i objawienia intuicji trudno jest zlepić w całość. Działania "z offu" mają wiele zalet ale także kilka wad ale tym razem się udało i jest do dyspozycji nowa, karpacka legenda Andy Warhola. Obok obiektów i muzyki jest też do rozwijania akcja w stylu butoh o tym, że nie oderwiemy się od naszych korzeni nawet zakładając srebrną perukę i żywiąc się witaminami...
Zobaczcie jak to się stawało i miejcie troche cierpliwości gdyż nasza "lista płac" (jak nazywamy imponujące listy nazwisk przewijające się na końcu każdego filmu) składa się z 2 do 5 nazwisk...
Dzięki Michałowi, który zarywa noce można filmiki oglądać na YouTube wchodząc ze strony Festiwalu. I jak już ogłoszenia to informuję zainteresowanych, że adres strony Karpat Magicznych na myspace uległ modyfikacji i jest obecnie taki : www.myspace.com/magic_carpathians

Sunday, October 04, 2009

HRUBY VRH


Także tym razem udało się nam być w Zakopanem tylko kilka minut! Swoją drogą, to co widać z okna busa to jakieś kuriozum a nie "stolica Tatr". Późnym wieczorem wysiedliśmy u wylotu Doliny Chochołowskiej (kierowca busa udał, że nigdy busy tam nie wjeżdżały) i szybkim marszem ruszyliśmy do schroniska. Powietrze smakowało tak dobrze, że zastanawialiśmy się ; czy następnym produktem - po beznadziejnych "oscypkach" - nie będzie "powietrze z Witowa" pakowane w wielkie butle. Zestaw będzie super : "oscypek" z dżemem żurawinowym (bo u nas tak sobie karczmarze wyobrażają żurawinę do mięs i serów), coca (myślę oczywiście o coli) i dwa wdechy "witowa"... a to wszystko za jedyne 35 złotych! Nabijanie w butle przez tzw. Górali, nabierze nowego sensu. Tak się tym obrazem bawiliśmy, że o mało nie wpadliśmy pod koła wielkiej ciężarówki wypełnionej pięknym drewnem. Za ciężarówką jechał samochód osobowy, pewnie odbiorcy. Drewno było tak gabarytowo wielkie, że zwróciło to moją uwagę i poruszyło żyłkę leśnika, która zawsze odzywa się gdy widzę jak w piątkowy wieczór wywozi się coś z lasu... Wcześniej minął nas wielki samochód terenowy TPN-u i gdzieś przepadł z wygaszonymi światłami. Ciekawi mnie czy sprawdzali czy eskortowali...? Niektórzy mają za złe Ślązakom, że chcą samostanowienia a taki Witów i okolice, razem z Zakopanem już dawno rządzi się swoimi prawami. Mam wrażenie, że ostatnią ostoją państwa polskiego na tym terenie jest TPN ale może jestem i tu naiwny?
W schronisku musieliśmy się ewakuować z jadalni bo duża ekipa siwowłosych bardów katowała repertuar Wolnej Grupy Bukowina. Byli o.k. i nie śpiewali po nocy ale jakoś po Skandynawii drażni nas niepotrzebny hałas.
Od rana w góry! Trasa ze schroniska na Wołowiec jest jednym spazmem rozkoszy : pusto, pięknie, słonecznie i coraz wyżej. Niestety, jak to mam zawsze w okolicach Wołowca, nogi jakieś słabe i mój rekord życiowy : 1 godzina i 45 minut na szczyt na wys. 2064 m n.p.m.), wydłużyła się do 2 godzin (przy drogowskazowym 2,25 !) i to ja byłem lekkim hamulcowym, bo A. parła ostro do góry! Aby uniknąć konkluzji : starość nie radość ... szybko zauważyłem, że od Podhala ciągnie z nas energię jak odkurzaczem. Słowacy mają zupełnie inne odczucia po swojej stronie Tatr i upatrują w kotle Gerlacha źródła energii jaka zasila ich kraj... Ale to oczywiste, że Podhale nigdy naszego kraju w nic nie zasilało... no, może w dachy? Ostatnio widziałem reklamę zachęcającą do kupowania dachów, nakręconą na dachu w Warszawie z udziałem Zakopower. Stosunek Warszawy do Górali jest stały ; jak nie jest cieślą to niech chociaż reklamuje dachy! A swoja drogą to przeczytaliśmy ostatnio, że muzycy tej kapeli chcieli na koncert do USA wjechać na wizę turystyczną i zostali zawróceni z lotniska. I to ma być ten profesjonalny świat naszego szołbiznesu? Popłakaliśmy się ze śmiechu i podpowiadamy : P1 głupcze!
Z Wołowca - witaj przygodo - zabrnęliśmy pod Jarząbczy. To jedna z najpiękniejszych gór w Tatrach Zachodnich i niezłe wyzwanie w postaci mocnego podejścia na szczyt na wys. 2137 m n.p.m.). Słowacka nazwa Hruby Vrh bardziej odpowiada odczuciom wchodzącego... zwłaszcza, że na szczycie przywitał nas mały ptaszek, który nic a nic nie miał wspólnego z jarząbkiem. Za szczytem jest małe wgłębienie terenu osłonięte od wiatru i tam zjedliśmy lunch, dzieląc się z kulawym ptaszkiem, który wyraźnie na to liczył... Podziwiam zawsze turystów, którzy po wejściu na szczyt jedzą kanapki w miejscu gdzie jest najzimniej i najbardziej wieje... No i dalej, przez Kończysty Wierch ( 2002 m n.p.m.) i Trzydniowiański Wierch... zeszliśmy Krowim Żlebem (czerwonym tzw. szlakiem turystycznym) do drogi dolinowej. Całość naszego wypadu trwała blisko 8 godzin (plus godzina do busa) i było fantastycznie ale na temat poprowadzenia czerwonego szlaku od Kulawca -Krowim Żlebem ; powiem krótko - wyznaczył go prosto w dół jakiś debil ! Nie tak wyznacza się szlaki i takie szlaki są mi na guzik przydatne - sam mogę zejść prosto w dół, panowie "mądrzy"!
Schodząc drogą do przystanku busów i musowych "oscypków" z grilla ... podziwialiśmy następujące samochody : ciężki "zestaw" z drewnem (tym razem było to dość liche drewno ,bo to piękne lepiej się widocznie ładuje w nocy), samochód weselny biały i długi, suwy wszelkich marek i kolorów, traktory, robotniczy "kontenerowiec", nowy mercedes, sznur weselnych samochodów z rejestracją KTT (czyli : Krakowiacy i Górale) oraz kołowa kolejka z wagonikami dla turystów, których Górale traktują najwyraźniej jak dzieci. Przed odpaleniem busa do Stolicy Tatr obowiązkowo wciągnęliśmy po dwa "oscypki" i cole aby się lekko oszołomić przed zobaczeniem cudu Krupówek. Na "oscypkowym haju" wpadliśmy do autobusu i udało się nam tylko zobaczyć reklamę : "inhalatorium". Pomyślałem jeszcze : piszą o wdychaniu produktu spalania plastikowych butelek wypełnionych miałem węglowym? - i zasnąłem.
Na mojej focie ścieżki na Wołowcu.

Wednesday, September 30, 2009

Umbul - Umbul 2


Koments do poprzedniego wpisu wymaga kilku słów wyjaśnienia. Zacznę od podziękowania za przebycie takiej drogi na koncert! To jest jak umbul - umbul , postawiona dla mnie dzisiaj rano ! Promocja koncertów z tego "innego" obiegu jest problemem od zawsze. Ostatnie lata przyniosły przejęcie wielu kodów alternatywnej kultury przez całkiem komercyjne i nic nie znaczące (w sensie artystycznym) projekty i sprawy się znacznie skomplikowały. Niezależna scena jest u nas jak młodzieńczy trądzik ; ma się go/ją jakiś czas ale później dostosowuje się fryzurę i poglądy do "normalności" i przechodzi do establishmentu lub rzuca całkowicie "niepoważne " zajęcia na rzecz matki - korporacji. Pomyślmy ; jeżeli grupą offową jest -w ukształtowanej z całą premedytacją świadomości społecznej - Myslovitz, to - przy całym szacunku dla tej ekipy - czego możemy się spodziewać po dziennikarzach i portalach żyjących z reklam? Wszystko co naprawdę interesujące, plasuje się przy takim postawieniu sprawy jako dzikie ekstremum. Pokolenie punkowe - 39,5, jak widzimy w milusim serialu, czesze kasę aż miło i już nawet "anarchia" nie zanuci. Hordy fajnych gości i młodych paniuś z wielu formacji typu " FORSAMENTAL" , idzie jak w dym w ten układ, bo temu komu się uda, płaci się już do końca życia : za reklamę rajstop, za liche programy w tv, za udział w ważnym teleturnieju...coś się zawsze znajdzie. Więc układ jest mocny i walczy o (dostatnie) życie i rząd dusz. To nie dziwcie się proszę, że nie ma informacji w mediach o koncercie Vlasta, Karpat i innych muzyków... Nie ma i nie będzie. Jedynym miejscem, gdzie te sprawy się mielą jeszcze z jakąś szansą dla nas, jest internet.
Mam nadzieję, że z czasem więcej osób zrozumie jak to wszystko działa i świadomie będzie popierało niezależne formy kultury. To pole do popisu i wysilenia wyobraźni...
Wracając do koncertu w sobotę : wstawiłem informację do bloga z pewnym zażenowaniem , bo nie lubię tego robić... organizatorzy robili (chyba) co mogli ale to nie był ich priorytet, jakieś media miały być ale wolą zrobić wywiad z Kazikiem niż z Vlastislavem, wg. panującej u nas zasady, że lansujemy wylansowanych aby siebie wylansować. Cienizna... i tyle. 8 listopada Vlastislav Matousek ma grać w Opactwie Tynieckim.... może coś będzie na stronach Opactwa? może na moim blogu?
Raz jeszcze dziekuję i chciałbym doczekać czasu gdy będę mógł zając się jedynie przygotowywaniem koncertu i samej muzyki... a nie ogłaszać, przekonywać i naciskać na organizatorów... Czego sobie i Wam życzę ! A swoją drogą ; komplet na naszym koncercie przy minimalnej promocji jest najlepszym figlem jaki razem możemy zrobić!
Na mojej focie szczyt Jaworzyny Krynickiej i chamstwa...

Tuesday, September 29, 2009

UMBUL-UMBUL


W sobotę spotkaliśmy się (także muzycznie) z Vlastislavem Matouskiem. Zawsze podziwiam u Niego ten specjalny rodzaj pracowitości jaki widzę od lat u Czechów i Słowaków. To mieszanka talentu, pracowitości i jakiegoś daru/uporu zapobiegliwości. Te cechy w Polsce zazwyczaj się wykluczają, bo : albo zdolny (...ale leń), albo pracowity (nadrabia bo mało zdolny...) albo bozia nie dała nic i pozostaje zapobiegliwość. Wiele można się nauczyć od ludzi, którzy łączą i doskonalą te cechy/zdolności/umiejętności. Tyle, że w tzw. "u nas" na niewiele się to zdaje. Otoczenie dyktuje rytm pracy i także, niestety, w części także jej poziom. Czasem mam wrażenie, że działamy jak w gęstym budyniu... ale o tym było na starcie tego blogu. Staram się jak mogę (!) aby łagodnie i pogodnie podchodzić do irytujących zjawisk i już mi się udaje ... a tu u pana dr Migalskiego w blogu czytam : " czy mają nasrane do głowy"... a tyle razy się powstrzymywałem siłą aby o to samo tego pana nie zapytać? I po co się kryć ze zdrową, naukową dociekliwością?
Mój ulubiony Onet, kilka dni temu zachwycił mnie koronkową robotą promocyjną! Jakiś przebiegły i jednocześnie subtelny, a może nawet ; mistrzowski członek redakcji tego organu promocji masowej, napisał taką oto zajawkę : " Koncert Kazika sprzedany na pniu...agencja organizująca koncert doniosła, że już brak biletów.... bla, bla ... i dalej : koncert przeniesiono bo gitarzysta Litza musiał pojechać z Arką Noego (chyba popłynąć?) na spotkanie z Benedyktem papieżem... Naprawdę chylę czoła przed elegancją i mimowolną wartością promocyjną (i informacyjną!) tej niewinnej notatki. Onet mi imponuje, nigdy nie promuje tak wprost i nachalnie ale jedynie coś zasugeruje, mimochodem wspomni z kim mamy do czynienia... Kazik, Benedykt, arka... brak biletów, agencja... Gratulacje! Oczywiście piszę to z zazdrości bo Vlastislav nie grywa dla papieża, biletów na nasz koncert wcale nie było, organizatorom do głowy nie przyszło aby promować koncert... Nie da się zarobić, to się nie promuje. I o tym był chyba Kongres Kultury Polskiej w Krakowie. Bo u nas w Bolandzie tylko Kultura musi się finansować, wojsko nie musi, zdrowie nie musi, budowa autostrad nie musi, sądownictwo nie musi... tylko kultura musi? Dawno postuluje likwidację Ministerstwa Kulturalnego Rozdawnictwa Kolegom ale nie dość, że nie idzie w tę stronę, to jeszcze zapowiada się, że rozdawnictwo będzie jeszcze bardziej niesprawiedliwe czyli racjonalne : Ci co dostawali najwięcej dostaną jeszcze więcej... Brawo!
Dla poprawienia sobie nastroju odpaliłem wczoraj dvd pt. I.R.I.K.
Film przywiózł mi Willi Grimm z Naturton w sierpniu ale dotąd leżał sobie na stole... To relacja filmowa z warsztatów z dziećmi w stolicy Nepalu - Katmandu. Dzieci z różnych środowisk (także bezdomne) zostały zaproszone do udziału w warsztatach przygotowujących publiczny koncert i nagrania. Znam Katmandu na tyle, że wiele frajdy miałem z rozpoznawania ulic, miejsc, hoteli, podwórek, klasztorów i rzek... o wspaniałych stupach (specyficzne buddyjskie budowle sakralne) nie wspomnę... W filmie pokazano kilka grup warsztatowych : zespół rockowy, grupę didjeridu, grupę sarangi (rodzaj małej wiolonczeli), grupę perkusyjną, grupę wokalną pracującą z mnichami buddyjskimi... Każda z tych grup, przed swoim koncertem, wykonywała umbul-umbul.... Umbul lub umbul-umbul to tradycyjna flaga wykonywana na Bali, najczęściej bardzo radosna, kolorowa, festiwalowa. Ma bardzo charakterystyczny kształt : jest bardzo wydłużonym trójkątem, który kończy się wąskim "ogonem" , na którego końcu przymocowuje się dzwonek albo ozdobę w kształcie liścia lub serca. Dzieciaki zdobiły flagi samodzielnie i postawienie masztu z gotową flagą było rodzajem uświęcenia występu, dobrych życzeń i znaku jedności grupy. Pierwszy raz flagi umbul-umbul widziałem wiele lat temu, podczas naszego koncertu na festiwalu organizowanym przez Naturton w Bernie. Oglądane wczoraj Umbul-umbul bardzo mnie wsparły, mimo tego, że były jedynie zero-jedynkowym kodem dvd. Przypomniałem sobie, że i my stawialiśmy kiedyś naszą własną umbul-umbul z okazji warsztatu Gadająca Łąka, jakieś... 20 lat temu! Jak się tak przyglądam miejscowemu życiu artystycznemu to nachodzi mnie duża ochota na wywieszenie czarno-czarnej umbul-umbul...
W najnowszym numerze pisma Glissando znajdziecie pierwszy odcinek mojego cyklu "wspominkowego" pod zbiorczym tytułem : Swoją drogą. Zaproponowałem taki tytuł bo można go czytać jak : "własną drogą", ale też jak wtrącenie : "a swoją drogą.".. Tym razem pisałem o swoich fascynacjach litewskich - "W cieniu Perkunasa". Następny odcinek będzie o Samach i tundrze.
Z "moim" numerem Glissanda ukazała się całkiem interesująca płyta z utworami litewskich minimalistów. Jest naprawdę o.k. ! A pismo, jak zwykle, bardzo interesujące i dzisiaj było dla mnie jak osobista umbul-umbul...
Na mojej focie zobaczyć można dinozaura z plastiku, który "ozdabia" szczyt Jaworzyny Krynickiej w Beskidzie Sądeckim. Czy to nie irytujące, że czym coś głupsze tym bardziej prawdopodobne, że zobaczymy to "u nas"?

Sunday, September 20, 2009

Shakuhachi.Inspiracje



Pod takim tytułem szykuje się interesujący koncert w sobotę - 26.IX.2009 r. o godz. 18.00 : Vlastislav Matousek - flet shakuhachi, Tomasz Welanyk - instr. perkusyjne, Karpaty Magiczne - fujara detwiańska, głos, liturgiczne instrumenty perkusyjne. Być może także Janek Kubek usiądzie za tablami... To wszystko w niezwykłym miejscu : Synagoga Poppera przy ul. Szerokiej 16 w Krakowie. Akustyczne granie w dobrych warunkach to duża przyjemność i spotkanie bardzo miłe... To jeden z tych "tajnych" koncertów, który nie zyska wsparcia i promocji ale jest ważny!
Fota pochodzi z materiałów do jednego z koncertów KM i Vlastislava Matouska, przypominam, że dwa wspólne koncerty w Muzeum -manggha- zostały opublikowane przez World Flag Records ...a jeden z nich ukazał się także w Anglii.
Jak już namawiam...to zaglądajcie na stronę Karpaty Offer, tam ciągle się coś pojawia dzięki niezmordowanemu Michałowi - webmasterowi... tak to już będzie i namawiam aby wpisać www.karpatyoffer.pl do "ulubionych" !

HUMAN NATURE


Human Nature to tytuł oficjalnego katalogu Festiwalu ARS ELECTRONICA i motto AEC 2009. Pięknie wydany katalog liczy 431 stron i zaczyna się od stwierdzenia, że : " Wchodzimy na Ziemi w nową erę : Antropocenozę". Można też przeczytać o historii festiwalu, który obchodzi w tym roku swoje 30-lecie i śmiało zestawia się ten jubileusz z 40-leciem internetu... Można też ocenić zaangażowanie finansowe w prapoczątki Festiwalu na podstawie grantu Casio Corp. w wysokości 1 miliona dolarów, jaki zasilił budżet w 1980 roku. Co my robiliśmy w 1980 roku? Dajmy spokój historii... Sztuka czyni wolnym!
Bardzo ciekawy tekst popełnili - David Sasaki i Isaac Mao : Clound Intelligence Explore Human Nature, Envision Human Future. Bardzo trafne jest spostrzeżenie autorów, że : " the modern internet sounds like a naturalist's dreamscape" bo jak nie "waves", to "clouds" lub "streams"...a przecież i jakaś kłączowatość się znajdzie... Autorzy proponują wizję współistnienia trzech "clouds" : cloud intelligence, cloud activism, cloud computing. Postulują także : "We need new intelligence that requires new science to envision, new art to imagine, new spirit to participate and new technologies to implement". Koncepcja "clound intelligence" mieści się gdzieś pomiędzy Matrixem a koncepcją setnej małpy. I tu jest problem... czy można tak sterować tymi wszystkimi "intelligence", "science", "new spirit" i "new technologies" aby biliony użytkowników internetu, nazywanych w tekście "social neurons" myślało "jak trzeba" czy raczej jest to jedynie zapowiedź cywilizacyjnej i mentalnościowej zmiany skokowej, jak to jest w koncepcji setnej małpy. Zgłaszam, że te idee nie są nowe i wraz z deep ecology były dyskutowane wiele lat temu. Podobnie, niektóre pomysły typu instalacja : Pij - Sikaj - Pij - Sikaj (to wolne tłumaczenie tytułu pracy B.Riley i R.Bray : Drink.Pee.Drink.Pee.Drink.Pee ) oscylują wokół zagadnień z pierwszego roku inżynierii sanitarnej... Wiem, to jest sztuka! No właśnie, dlaczego już można spokojnie zajmować się sztuką na styku ekologii i technologii? Dotąd jakoś to było takie wsteczne i kuratorzy woleli do bólu odpalać jakiekolwiek obrazy z rzutnika video. Nagle pojawiają się na wystawach doniczki z kwiatami, jakieś zielone struktury komórkowe, jakieś zabawy z genami w pelargonii (ja osobiście preferuje geniusz i pot artysty w jego tzw. dziele, niż osobisty jego gen, który mnie gówno obchodzi). Ludzie sztuki poznają koncepcje kłączowatości z dzieł filozoficznych, a nie z pielenia ogródka, a naturalny nadmiar wszystkiego w przyrodzie odkrywają jako obłoki, fale znają z programów komputerowych i kąpią się w strumieniach przesyłanych danych. Mogą to być oczywiście relacje z tego jak szumi i płynie strumień w realu. I to ma być ta antropocenoza? To jakaś zatęchła komórka w sztucznych mózgach unoszących się w chmurach. Jakoś mi źle się komponuje ta "nowość" płynąca z Linzu, sorry!
Gadżeciarnia XXI wieku to tak ale nowa inteligencja ? chyba nie tym razem i nie z tego źródła. I mam nadzieję, że będę dobrze zrozumiany - nie chodzi o strach włókniarek przed nowymi maszynami i utratą pracy. Chodzi o znacznie więcej, o to, że w "nowym wieku" nie uda się w realu usunąć koszar wbudowanych w Wawel i trudno będzie przystać na obieg sztuki wymuszony miliardami grantów. Kto będzie tą "antropocenozą"? No bo nie wszyscy, jak zwykle. Może więc warto się troszkę posłużyć (skromnie, bo skromnie...) własnymi neuronami, nie podłączonymi do sieci . Wiem, to takie naiwne i bezbronne, trudne do nazwania ale warte obrony... Bo k...wa, od "social neurons" nie przybędzie wody w Afryce! a koledzy artystów z Japonii zaszlachtują ostatniego wieloryba i PiS wygra wybory... Technologiczna ścieżka sztuki jest niezwykle śliska.
To jak : czerwona czy niebieska?
Na focie obiekt artystyczny anonimowego autora.
P.S. Na zarzut, że piszę blog jako ten "social neuron" mam wiadomość, że w opisywanym katalogu nigdzie nie znajdziecie strony (www) Ars Electronica, możecie zadzwonić lub napisać e-maila.

Saturday, September 19, 2009

MUZYKA


Ostatni czas nasycony jest muzyką i bardzo mi to odpowiada. Mimo wielu obowiązków i projektów to muzyka dyktuje warunki. W jednym czasie pracowałem intensywnie nad trzema różnymi płytami : Instrumenty muzyczne Karpat, Cybertotem Project i Acousmatic Psychogeography. Ta ostatnia, to nowa płyta Karpat Magicznych i część materiału Sopatowiec Session, nagranego w 2008 roku. Wiele razy musiałem odpowiadać na pytania dlaczego zajmuję się tak różnymi rzeczami... ale czy to nie jasne, że to zawsze jest muzyka? Do pracy w studiu, która sprawia mi wiele przyjemności, dochodzi jeszcze praca nad tekstami i organizacja kilku ciekawych koncertów. Zawsze coś organizowałem bo aktywność jest przeciwieństwem martwoty...
Instrumenty muzyczne Karpat - wspaniale się słucha! To była niespodzianka, bo o tym aspekcie przygotowywania płyty nigdy nie myślę podczas pracy w studiu. Podobno, są inne podejścia i tylko się o tym myśli i podobno jest to profesjonalizm. Zostanę więc amatorem! Zwisa mi to i dlatego opis do płyty nie spodoba się wielu osobom?! Amatorowi wolno... Na płycie Cybertotem Project umieściłem kilka utworów zrealizowanych przez skrajnie różnych muzyków. Wszyscy Oni jednak tak samo szybko zrozumieli, że chodzi o muzykę i nie było zbędnych pytań i trudności. Acousmatic Psychogeography nagraliśmy w stodole, z amerykańskim gitarzystą... bo także chodziło o muzykę.
Kiedy te płyty opuszczą tłocznie, drukarnie i na koniec nasze szafy, okaże się komu jeszcze chodzi naprawdę o muzykę?
Na obrazku Bogdana : Gerard Widmer i ja oraz dwie fujary z Detwy... więcej fotek i tekstów na stronie Festiwalu.

Monday, September 14, 2009

Miś


Udało się nam wyrwać z cyfrowych okowów pracy na wielu frontach i zrealizować, planowaną od kilku lat, wycieczkę do Zelenego Plesa w słowackich Tatrach. Od jakiegoś czasu bijemy rekordy w skracaniu czasu pobytu w tzw. Stolicy Tatr... tym razem zmieściliśmy się w 5 minutach! Wyskakuje się z autobusu i wskakuje do busa, a jeżeli akurat ruszał to 5 minut wystarczy! I tyle czasu w Zakopanem to dość! Z Łysej Polany szybko przeniknęliśmy na słowacką stronę, mijając budynek graniczny, gdzie wiele razy przeżywałem tzw. dantejskie sceny z odbieraniem tenisówek i nadliczbowej pary rajstop przemycanej z Czechosłowacji... Ach nasi (i Wasi...) dzielni pogranicznicy! Gdzie tam teraz do dawnej romantyki sprytnego ukrycia paczki "lentilków" dla Nataszki, co twardych jak skała, rodzimych wyrobów nie chciała... Długo by można o tych "pucatych" góralickach w szykownych mundurach... co dzisiaj porabiają? Robią może w ochronie? albo małą gastronomie prowadzą : ogóreczki kwaszone plus oscypek pięknie grilowany z dżemem żurawinowym? No i na piś głosują bez dwóch zdań.
W górach pięknie i już jesiennie, a w Zelenym Plesie masa ludzi. Zapomnieliśmy, że Słowacy mają teraz swój długi weekend, no i spanko w sali wieloosobowej... Nasza rezerwacja nie podziałała gdyż "pocitacz ne fungował" ... i już. Zatęskniłem za Skandynawią, tzw. chłodem Szwedów, nie sprzedawaniem alkoholu w schroniskach i ciszą. Najbardziej uciążliwi byli Węgrzy, ale się im nie dziwię : spać z taką liczebną przewagą Słowaków... z samych nerwów już się zaczyna głośniej chrapać. Jakoś dotrwałem do rana, zadziwiony bogactwem dźwięków wydawanych przez ludzi w stanie snu. Jak nigdy w domu, z wielką radością zerwaliśmy się o 7 rano ! A. wyspana wspaniale bo w zatyczkach do uszu, a ja nie, bo jak je założę to strasznie muszę "nadstawiać uszu" aby wszystko słyszeć... Szybko ruszyliśmy na Wielką Svistovke. Góra, a właściwie przełęcz, ma troszkę ponad 2000 m n.p.m. ale jest naprawdę piękna i naprawdę stroma. Jako pierwsi na szlaku, dostaliśmy bonus w postaci scenek rodzajowych z kozicami i ich młodymi. Jacyś Czesi chcieli nas wyprzedzić ale daliśmy odpór i naprawdę dobrym marszem weszliśmy na przełęcz tuż pod poszarpanym szczytem. Potem sprawnym kłusem górskim czyli naszym sposobem schodzenia tzw. marszo-biegiem dotarliśmy do Skalnatego Plesa, czyli koszmarnego miejsca pod Łomnicą. Ze zdumieniem oglądaliśmy płaty kosówki wyciętej pod nową trasę zjazdową (nas tu na nartach nikt nie zobaczy...) i podziwialiśmy chamski sposób psucia szlaków turystycznych przez właścicieli kolejki... szlak jest zniszczony celowo, dosłownie zepchnięty pod trasy zjazdowe i ma się wrażenie spacerowania śmietnikiem... Skandal na dużą skalę i mimo nawykowej krytyki , doceniliśmy działania TPN po polskiej stronie... respekt !
W Łomnicy dostałem herbatę w tzw. pocharze (wysoka szklanka z uszkiem) i był to nieoceniony Club Caj... ej, boy... ile to wspomnień wiąże się z taką herbatką!
W Zakopanem znowu byliśmy 4-5 minut ; lał deszcz i właśnie ruszał Szwagropol do Krakowa.
Już w domu zobaczyliśmy w serwisach internetowych, że w Tatrach... była załamka pogody, ludzie ginęli od piorunów i horror jakiś. To gdzie my byliśmy? No ale fakty to fakty i do tego smutne... więc dziękujemy Karpatom za ochronę i dalej będziemy się trzymali daleko od żelaznych krzyży...
Na focie ja i Miś... O drewnianym niedźwiedziu z młodym na szlaku, ostrzegała tablica : "Uwaga - zaraz zobaczysz niedźwiedzie z drewna" ! Po naszej stronie stoją na Jaworzynie Krynickiej dinozaury z plastiku... taki polski rozmach? Szkoda, że w głupocie. I nie ma tam tablicy ostrzegawczej : "Uwaga - zaraz zobaczysz mój mały rozumek".

BALON POWRACA


Balon powraca ... tym razem przy okazji Ars Electronica w Linzu. Symbolizował kulturalny temat : dachy Linzu... czyli służył (jak zwykle w Austrii) patrzeniu z góry ! W Krakowie taki balon jest dowodem na nasz brak wyczucia i dbałości o czystość tradycji w jakiej to (no w jakiej?) chcą żyć imigranci z USA (zobacz wcześniejsze wpisy z balonem w tytule...). No i tak sobie kombinuje - to może w Austrii też jakiś ciemny interes przyświeca balonowi (bo braku wyczucia nie można zarzucać mieszkańcom tak kulturalnego miasteczka) ... może skupiając uwagę na dachach zapomina się o piwnicach... Troche z grubej rury ale i pomysł na balon z wisielcem taki sobie?! Może by imigranci z Polski wystosowali list do miejscowej gazety, że im balon psuje poczucie obcowania z wielką kulturą, już widzę te nagłówki ; Polacy zjedli łabędzie i w głowach się im przewróciło od fasad medialnych...

Friday, September 11, 2009

SEE THIS SOUND


Katalog wystawy See This Sound, jaką można było oglądać w ramach Festiwalu Ars Electronica w Linzu, ma 320 stron i opisuje dzieła blisko 100 artystów. Pośród nich : Yoko Ono, Laurie Anderson, John Cage, Józef Robakowski, La Monte Young i Marian Zazeela... wybieram oczywiście swoich faworytów. Katalog warto mieć dla dużego kolorowego zdjęcia z La Monte Youngiem, Marian Zazeelą i "The Just Alap Raga Ensemble" zrobione w NYC w ... 2008 roku! Całość oczywiście zatopiona w fioletach Zazeeli czyli instalacji Imagic Light. To krzepiące, że LMY & MZ trzymają się swego i spokojnie wyminęli mody ostatnich 30 lat i nie ulegli zarozumiałym mądralom z trądzikiem artystycznym na czole... Do tego, to oni ze swym projektem, zapoczątkowanym w 1962 roku !, Dream House i jego kolejnymi mutacjami są w tym katalogu, a nie - jak się u nas nazbyt często zdarza - koledzy kuratorów z jednego podwórka. Bo u nas można napisać książkę o sztuce feministycznej nie wspominając o Natali LL... Na okładce katalogu umieszczono kawałek instalacji Laurie Anderson... Śmialiśmy się, że uspokojenie Bjork pochodzi z tego, że w NYC znalazła się pomiędzy Yoko Ono a Laurie Anderson i nie jest to dobre miejsce do dowodzenia, że na Islandii wynaleziono muzykę. Wystawa prac opisanych w katalogu urządzona była w Lentos Kunstmuseum. Budynek tej jednej z dwóch galerii, które zapoczątkowały Festiwal Ars Electronica, jest godny zauważenia. Zbudowany jest w ten sposób, że można wejść pod jego część i oglądać odbicie Dunaju w szklanej elewacji nad głowami przechodniów. Ciekawe co się odbije w szklanej elewacji projektowanego muzeum Kantora nad Wisłą ? To by był kawał... goście realizują autorski i całkowicie oryginalny projekt a odbija się im w elewacji nie Wisła tylko galeria Lentos z Linzu... Koszmar architekta?
Słuchamy sobie świetnej płyty Yoko Ono : Blueprint for a Sunrise. Już pierwszy z 11 kawałków ustawia proporcje i jest mi niezwykle bliski. Yoko Ono popełniła na okładce ciekawy tekst i fragment brzmi tak : Art is a way of survival. With this album, I present you my metronome, my menu, my blueprint a sunrise.
Na focie A. elewacja budynku Lentos z reprodukcją okładki katalogu See This Sound.

Monday, September 07, 2009

ARS ELECTRONICA


Nim przejdę do przeglądu informacji z wybranych mediów (a są dzisiaj rodzyneczki, oj są!) przytoczę tekst jaki w podobnym, autorskim przeglądzie prasy w TV2, wygłosił pan Grzegorz Chlasta : " 70 lat od wybuchu II wojny światowej Westerplatte broni się nadal, a my opowiadamy światu o naszej heroicznej i tragicznej historii. Szkopuł w tym, że na co dzień o tej historii opowiada telewizja publiczna, w której za sprawą PiS-u prezesem jest były neofaszysta. Pytanie jest takie, czy tak być powinno? Co w takiej chwili czuje Marek Edelman?
Autorskie przeglądy prasy już się TV2 nie będą odbywały...
A teraz, zapowiadane rodzyneczki... Po pierwsze, doniesienie z niezastąpionego Onetu : Fundacja Sztuki Niegłupiej zaprasza na Koncert Niekulturalny w ramach Koncertów z Koksem - wystąpi 'Maria Awaria' w dniu swoich urodzin... a wszystko w Teatrze na Wyspie w Łazienkach Królewskich ! Oj, oj ale mocne! Gratulacje ! To takie szorstkie ! Ale nie spieszyłbym się tak z nazwą Fundacji... może lepiej byłoby : Fundacja na Koksie ? Po drugie : Justyna Steczkowska będzie modelką we Włoszech i została właśnie "twarzą" SMilano i (co zaskakujące!) pojawi się tam na bilbordach! To prawdziwa bomba! Aż się chce żyć aby te bilbordy zobaczyć! To pa! Po trzecie : w Krakowie odbyła się parada jamników (właściwie to marsz jamników)... i to jest bardzo krakowskie święto. Kiedyś jamnik i Przekrój świadczyły o przynależności do mieszczaństwa w Krakowie. Aż strach pomyśleć : może i jamniki zabiorą do Warszawy!? Pozostanie nam już tylko bieganie w czarnej pelerynie po plantach w bardziej mgliste i deszczowe wieczory?
A. dalej na Ars Electronica i doniosła z Linzu, że kupiła świetną płytę Yoko Ono, bardzo się cieszę bo to zaskakująca płyta i nagrana w świetnym towarzystwie.
Ars Electronica Team nadesłał mi także dzieło A. jakie popełniła jakimś cyber-ołówkiem... muszę to opublikować bo ciężko się wbić pomiędzy Awarię, twarz SMilano i hordy jamników!

Sunday, September 06, 2009

Wózekniewidek


Powoli przebijam się przez tekst - lead do wydawnictwa Monografie instrumentów karpackich. Idzie to opornie bo przesłanie całego projektu wymaga udokumentowania i nie jest całkiem proste. Dla relaksu opracowuję drugie wydawnictwo o projekcie Warhol Come Back ! Kot szczęśliwy, że razem spędzamy tyle czasu przy jednym stole (kocia leży... a ja pracuję) ale i lekko zniesmaczona nieobecnością A., która biega po Linzu i napawa się festiwalem Ars Electronica. No i tak sobie myślę; taki Linz... ledwie z 200 tys. mieszkańców a nie zaprasza Kravitza aby zasłynąć w świecie... Tyle, że trochę trudniej zorganizować gigant w postaci AE niż zapłacić przemiłej agencji za wynajęcie gwiazdy. Po prawdzie to Linz miał już kiedyś swoją gwiazdę ... niejakiego Adolfa H. ale wolimy chyba pamiętać, że miasto to uchroniło Jana Keplera od bliskiego spotkania z kościelnymi ekstremistami. Ale i Kraków się stara wyjść poza schemat gwiazda/gawiedź i ustanawia na miejscu Asyż oraz konferencję ekumeniczną i pokojową, a jakże. Przewodzić będą "nasi" a przyprawi się "Azją"... Na stronie tej imprezy takie religie jak Buddyzm, Shinto, Hinduizm nie występują w swoim imieniu ale jako pokojowa przyprawa "Azja". Nie ma też polskich przedstawicieli tych religii... zawsze łatwiej dywagować uczenie o pokoju z gośćmi z daleka (których się nawet nie rozróżnia) niż porozmawiać z "odszczepieńcami", których nie udało się zmęczyć kościelnymi nagonkami na sekty i ośmieszaniem. Bawcie się tak dalej, gratuluje i oczekuję na odtrąbienie wielkiego sukcesu w dialogu między religiami i Azją.
Bogdan uparcie tropi foty z akcji Wózek Warhola! Nie mogliśmy sami fotografować : B. powoził a ja grałem i dwaj wynajęci fotografowie mieli akcję udokumentować ale ... nie zrobili tego. Robili dużo fotek osobom, które już mają dużo fotek na zasadzie, że : lubimy te piosenki, które już znamy! Więc czuję, że z Nowego Sącza nijak Linzu się nie zrobi...
Coś jednak udało się zdobyć od tzw. fotoamatora (amator to ten, który coś robi a profesjonalista to ten, który to krytykuje) i jest to dowód na to, że ekipa Site Specific Action próbowała wedrzeć się na mury Bastylii... Magda... byłaś tak blisko!
Jeszcze jedno : w sobotę 12.09.2009, o godz. 11.00 przy wejściu do Parku Jordana rozpocznie się akcja przeciw planowanej wycince ok. 400 drzew rosnących w alei przy Błoniach... Wszyscy te drzewa znamy i lubimy. Ich wycinka to tak groteskowy pomysł, że aż może być prawdziwy?!

Friday, September 04, 2009

FENOMEDIALNE


Jakiś urodzaj na dziwne osoby w tivi : dzisiaj mignął mi niejaki Edi Pyrek... Nie wyobrażam sobie aby tego jegomościa ktoś nie znał ale na wszelki wypadek : facet twierdził, że do Indii można jechać mając 100 dolarów w kieszeni... napisał o tym swoim pomyśle książeczkę, która stała się ikoną mediów... to jeden z Wielkich Budyniowych Podróżników! Warszawa, a z nią cały kraj zachwycał się (bo musiał) śmiałym projektem i jakże oryginalnym budowaniem polskiego image'u : biedni ale odważni. W książeczce doczytałem się, że część opłat za podróżnika regulowały starsze panie "zapoznane" w hotelu, rzecz jasna dobrowolnie i z ochotą. Taki indyjski odpowiednik "podróży za jeden uśmiech", chyba ? Ja w tym czasie na podróż do Indii wydawałem oszczędności uciułane z 2 lat inżynierskiej pensji. Po tej fenomenalnej medialnej ( a może ukuć nowe określenie na warszawskie akcje promujące kolegów : fenomedialne!) kampanii i typowym warszawskim lansie, który przebił jak dotąd tylko jeden z WBP - pan Marek Kamiński, zapadła nieoczekiwana cisza... a może była to podróż za 100 dolarów do USA i wyrok za włóczęgostwo ? Po jakimś czasie EP mignął nam jednak jako "psychoterapeuta" ... a dzisiaj wystąpił jako "doradca polityczny". Pewnie doradza panu Napieralskiemu, coś w rodzaju "jak robić lewicę mając stu wyborców"?! Swój do swego ciągnie.
Prawie cały dzień krążyliśmy w deszczu po mieście i na koniec udało się kupić jakieś buty do biegania w sklepie, który udaje firmę Inter Sport. Miesiąc temu byliśmy w sklepach tej (ale czy tej samej?) firmy w Kirunie i Sztokholmie i jakoś tak było inaczej. Czy do Budyniowa wysyłają jakiś specjalny wioskowy towar? Czy nasi odbiorcy decydują za nas - co możemy/chcemy kupić? Czy zamawiającym budyń zalewa oczy? Do tego jeszcze jakaś naburmuszona sprzedawczyni, która ma wykonać jedynie dwie czynności : skasować i usunąć zabezpieczenia a wykonuje niestety jedną i bramka wyje na nas ! A powinna wyć na tę paniusię! Coś jest z nami nie tak... to nie Matrix - to budyń nas więzi.
Na focie : gramy i śpiewamy w ramach folklorystycznej imprezy ku zgrozie miłośników prawdziwej kultury kościelno-ludowej, wyuczonej w dowolnej tzw. profesjonalnej instytucji kultury. Nasz kacerski zespół liczył w tym momencie 5 osób ale okazało się, że przy tej ilości nawet zawodowcy wymiękają i obejmują najwyżej trzy. Za całe pięć na jednej focie pewnie by biskup skarcił?!

Thursday, September 03, 2009

Guzik-medal


Jowialny pan Guzikiewicz aka "Stoczniowiec", cieszył się jak dziecko medalem, który dostał od pana prezydenta za atakowanie premiera... Od tej pory ten medal można by nazwać : prezydencki Guzik.-medal. To znowu, jakiś pisowski prostaczek, wielce z siebie zadowolony, przebrał się za penisa i coś tam z wnętrza mamrotał i wyzywał pana Putina. Ten ostatni nie jest moim faworytem ale naciąganie na siebie atrapy penisa z napisem "Putin" jest dla mnie zbyt skomplikowanym sposobem deklarowania swej sympatii dla Kaukazu. Oglądając relację w tivi z tego żałosnego pokazu zobaczyłem także, oczyma wyobraźni rzecz jasna, jak tzw. stoczniowcy przebierają się za h...je obwieszone Guzik.medalami i nacierają na domek premiera... Toż to byłaby rewelacja i nowe rozdanie w akcjach artystycznych. Wszystko jednak przebił góralski showman, pan Kukiz swoją twórczościa zaangażowaną i komentarzami politycznymi. A podobno Rosjanie mają za złe tzw. góralom (to ci goście co im konie padają od dobrobytu...), że odesłali im niejakiego W.I. Lenina z Poronina ! Ten zarzut jest jeszcze bardziej absurdalny niż popieranie Kaukazu "ptaszkiem". Ciągłe prezentowanie w tivi ludzi emocjonalnie niestabilnych lub zwyczajnie - głupich, a nawet osób wprost deklarujących swoje miejsce w życiu bo przebranych otwarcie za penisa, jest jakąś manierą, niesmaczną i S/M ... takie lekkie wyuzdanie w strugach budyniu mentalnego... brrrr! Czekam, co na to wszystko powie/zaśpiewa/wyrapuje pan Kazik, bo musi tak zręcznie zająć stanowisko polityczne, żeby się płyty jakoś reklamowały w różnych (przecież) mediach... Pewnie dołoży wszystkim po troszeczkę...tycio, tyciunieńko, aby jakoś dotrwać do Juwenalii. Na chwilę oderwałem się od mediów masowego rażenia i uśmiałem się do łez z relacji Magdy z akcji w ramach Festiwalu Karpaty Offer na Jej blogu. Magda, dzięki!
Kot drzemie na stole obok, lody buzują gdzieś wewnątrz mnie i deszcz dalej nie pada... a szkoda, bo przypomina mi rozległe przestrzenie tundry bez guzik wartych medali, artystów zamieniających się w błaznów, chłopomaniaków i całego tego zoo. A przecież Bono powiedział kiedyś : jesteście niesamowici! Może to kwestia interpretacji ?
Na focie Alicji widnieje znak, który powinien wisieć nad studiami tivi ...